Ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος για το Lacrimosa στο Περιοδικό

 

Του φωτός και της ύπαρξης

Η Χρυσάνθη Ιακώβου γράφει πάντα κάτω από το φως του καλοκαιριού. Πάντα! Τα αόρατα μόρια φωτός γεμίζουν κάθε πτυχή της ύπαρξης της και οι ανεξέλεγκτες ηλιακές πορείες ορίζουν το ποιητικό της είναι. Ο χρόνος στέκεται στην λίγο παραπάνω στην τελευταία γραμμή του ήλιου και ο χώρος μένει πάντα ανοιχτός, σαν μια αυλή που οδηγεί στις δικές της εποχές. Πάνω σε παιδικά γέλια σκάνε οι ήχοι της ζωής της, οι σταθερές αντανακλάσεις των ζωών της, των προηγούμενων και των επόμενων. Κι αν όλα μένουν γυμνά και διψασμένα, ξερά, η δροσιά των ταλαιπωρημένων σταγόνων ανακουφίζει και συνοδεύει τον ήχο του «Lacrimosa» (Εκδόσεις Βακχικόν).

Διαβάστε Περισσότερα

Συνέντευξη στο Περί Ου και στην Λένη Ζάχαρη

 

Με αφορμή την κυκλοφορία της τρίτης μου ποιητικής συλλογής, Lacrimosa, έδωσα συνέντευξη στο λογοτεχνικό περιοδικό Περί Ου και στη Λένη Ζάχαρη τον Οκτώβριο του 2021

«…ένα πουλί στο σύρμα/ δίνει τον ρυθμό/ μια μελωδία ξεχασμένη/ -γιατί λαλείς/ πάνω απ’ της λήθης/ το πέτρινο σκηνικό;» (Μια μελωδία ξεχασμένη)
Με αφορμή τους στίχους αυτούς θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιος είναι ο ρόλος του ποιητή στον κόσμο;
Ο ρόλος του ποιητή, κατά τη γνώμη μου, είναι να δίνει μια άλλη ερμηνεία για όσα μας περιβάλλουν. Να κάνει τους αναγνώστες να δουν τα πράγματα από μια νέα οπτική γωνία. Σκοπός της τέχνης είναι έτσι κι αλλιώς να μας δίνει τροφή για να σκεφτούμε και να ανυψωθούμε πνευματικά, ομοίως θεωρώ πως ο κάθε ποιητής μπορεί προσφέρει ένα νέο είδος «αλήθειας», το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να το ερμηνεύσει όπως του ταιριάζει.

Διαβάστε Περισσότερα

Η Λένη Ζάχαρη για το Lacrimosa στο Περί Ου

«Lacrimosa» ονομάζονται οι τελευταίες στροφές (18η και 19η) του λατινικού ύμνου Dies Irae γνωστού από τη χρήση του παλαιότερα στη νεκρώσιμη ακολουθία της ρωμ/καθολικής Εκκλησίας. Το κείμενο αναφέρεται στην ημέρα της Κρίσης. Μάλιστα πολλοί συνθέτες (Μότσαρτ, Βέρντι κ.α) το περιλαμβάνουν σαν διακριτό μέρος σε συνθέσεις Ρέκβιεμ.

«Lacrimosa» ονομάζεται και η πρόσφατη ποιητική συλλογή της Χρυσάνθης Ιακώβου από το τελευταίο ποίημα της συλλογής «Ρέκβιεμ»: «…Και τότε κάποιος ψιθύρισε:/ Lacrimosa.»

Η ποιήτρια με ρεαλιστικότητα, έντονο συμβολισμό και ύφος εξομολογητικό, γράφει ποίηση σύγχρονη και ταυτόχρονα διαχρονική. Φέρνει στο «σήμερα» τα ζητήματα που προβληματίζουν και πονάνε εδώ κι αιώνες τους ποιητές. Ωστόσο το Σήμερα είναι πιο οδυνηρό καθώς η ανθρώπινη κατάσταση έχει μεταβληθεί προς το χειρότερο. Ακόμη κι ο έρωτας προκαλεί θλίψη γιατί δεν είναι ολοκληρωτικός ή ξεκάθαρος. Ο θάνατος, η άλλη μεγάλη συμπαντική δύναμη, βρίσκεται στον αντίποδα. Είναι αμείλικτα παρών, δεν έρχεται μόνο ως φυσιολογικό γεγονός, αλλά κι ως βίαια κατάσταση που δεν ξεχωρίζει ηλικίες και καταστάσεις: «…η σφαγή των αθώων νηπίων ξεκίνησε / από αυτούς που κατάλαβαν/ πως στα μάτια των παιδιών / κατοικεί ο Θεός / – και η σφαγή / ακόμα συνεχίζεται.»

Διαβάστε Περισσότερα

«Μη μ' αφήσεις ποτέ», του Καζούο Ισιγκούρο, μτφρ Αργυρώ Μαντόγλου, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2018 - κριτική βιβλίου

 

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Περί ου

Η Κάθι, ο Τόμι και η Ρουθ είναι τρεις στενοί φίλοι που μεγαλώνουν σε ένα οικοτροφείο της Αγγλίας, το Χάισλαμ. Το οικοτροφείο έχει ελάχιστη επαφή με τον έξω κόσμο και οι καθηγητές προετοιμάζουν τους μαθητές για τη στιγμή που θα βγουν στην κοινωνία, καθώς έχουν μια πολύ σημαντική αποστολή.

Το «Μη μ' αφήσεις ποτέ» δε θυμίζει δυστοπικό μυθιστόρημα: δεν περιγράφει μια εξελιγμένη τεχνολογικά κοινωνία, δεν έχει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, δεν τοποθετείται στο μέλλον, όπως συμβαίνει συνήθως με ανάλογα μυθιστορήματα. Εντούτοις, πρόκειται για ένα αναμφισβήτητα δυστοπικό βιβλίο, καθώς μας παρουσιάζει μια κατηγορία ανθρώπων που έχει δημιουργεί για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό.

Διαβάστε Περισσότερα