Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Περί Ου

Νέο βιβλίο από τον Φώτη Δούσο – πριν από λίγα χρόνια είχαμε διαβάσει τη «Λίστα του Λεπορέλο», όπου ένας δολοφόνος σκότωνε εκδότες. Εδώ αλλάζουμε καλλιτεχνικό χώρο (φεύγουμε από το βιβλίο, πάμε στο θέατρο) και αλλάζουμε και είδος. Δεν είναι αστυνομικό, πιο πολύ ανήκει στο θρίλερ με κάποιες δόσεις σουρεαλισμού, οι οποίες έχουν συμβολικό χαρακτήρα.

Ο ήρωάς μας, ο Άρης Τόσκας, σημαδεμένος στο μάγουλο με μια μεγάλη ουλή, θέλει διακαώς να γίνει ηθοποιός. Πιστεύει πως το έχει σχεδόν καταφέρει, όταν τον διαλέγουν για να παίξει στον «Οθέλλο». Το πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει να φοράει μάσκα, μια ογκώδη και δύσχρηστη μάσκα από την οποία μετά βίας βλέπει και αναπνέει. Σε μια στιγμή απελπισίας αποφασίζει να κάνει κάτι ακραίο: να κολλήσει τη μάσκα στο κεφάλι του. Μόνο που οι μέρες περνούν και η μάσκα δεν ξεκολλάει. Θα πρέπει να μάθει να ζει με αυτήν, τουλάχιστον μέχρι την πρεμιέρα…

Την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024 συμμετείχα στην παρουσίαση της (πρώτης) ποιητικής συλλογής της ψυχολόγου Αθηνάς Αραμπατζή «Το ταξίδι μας ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα» (Εκδόσεις Αποστακτήριο), η οποία πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Συλλόγου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών. Για το βιβλίο μιλήσαμε εγώ και η δημοσιογράφος Μαρκέλλα Μικέλη, ενώ ποιήματα διάβασε η κοινωνιολόγος Βάνα Καρυώτη. Στην παρουσίαση παρευρέθηκε και ο εκδότης του "Αποστακτήριο" Αλέξανδρος Ακριτίδης, που απηύθυνε χαιρετισμό. 

Για το έτος 2024 η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης εξέδωσε ημερολόγιο-ανθολογία με θέμα "Πλανήτης ΓΗ", το οποίο κυκλοφόρησε απο τις Εκδόσεις ΑΩ. 

Εγώ συμμετείχα με το ποίημα μου "Εξόριστοι". 

Τον Ιανουάριο του 2024 συμμετείχα στο γ' μέρος του αφιερώματος του περιοδικού Θράκα για την έμφυλη βία με το ποίημά μου "Αντιστρόφως ανάλογες σχέσεις" 

Αντιστρόφως ανάλογες σχέσεις

Θα σε φροντίζω,

μικρή εγώ

θα μεγαλώνεις εσύ

το σπίτι δεν θα σε χωράει

εγώ θα πιάσω μια γωνιά στον καναπέ

να μην ενοχλώ

δεν θα μιλάω

σιωπηλή

θα σε δέχομαι,

το σώμα μου θα γεμίζει χαρακιές

για τις στιγμές που είμαστε μαζί

τα κόκαλά μου θα πονάνε

το δέρμα μου θα διαβρώνεται

καθώς θα μικραίνω

για να μεγαλώνεις εσύ,

μια μέρα θα εξαϋλωθώ

θα υπάρχω και δεν θα υπάρχω

μια βουβή οπτασία στο εφτασφράγιστο σπίτι,

όμως θα είμαστε μαζί

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

ο δικός μου θάνατος

Όλο το αφιέρωμα εδώ 

Μια πανδημία, οι ανθρώπινες σχέσεις και η επόμενη μέρα της ανθρωπότητας

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal

Το να γράψεις ένα μυθιστόρημα ΜΕΣΑ στην πανδημία που να αφορά μια πανδημία είναι μεγάλο ρίσκο. Ρίσκο γιατί πρέπει να φροντίσεις να γραφεί κάτι «πρωτότυπο», κάτι που να επεξεργάζεται με έναν διαφορετικό τρόπο αυτά που βιώσαμε στην πραγματικότητα. Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησα την «Ιερεμιάδα» της Χλόης Κουτσουμπέλη, με μια μικρή επιφύλαξη, η οποία όμως διαλύθηκε μετά από μερικές σελίδες ανάγνωσης.

Η Χλόη Κουτσουμπέλη έπλασε λογοτεχνικά έναν ιδιαίτερα φονικό ιό, που επιτίθεται πρώτα στις φωνητικές χορδές, έπειτα στη μνήμη, στη συνέχεια προκαλεί τον θάνατο. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες (άρρωστοι μεν, ζωντανοί δε) άνθρωποι έχουν καταφύγει στο μοναστήρι ενός νησιού, χωρίς φωνή, χωρίς μνήμη οι περισσότεροι, όπου προσπαθούν να ζήσουν με ό,τι μέσα διαθέτουν και να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον. Ανάμεσα τους και ένα αγόρι, ο Ιερεμίας, το οποίο από θαύμα δεν έχει προσβληθεί από τον ιό.