«Σταμάτα να παριστάνεις τον φασουλή» της Ασπασίας Κράλλη (Εκδόσεις Βακχικόν, 2021) – κριτική βιβλίου

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Περί ου

Συγγραφικό ντεμπούτο για την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Ασπασία Κράλλη, που σε αυτό το πρώτο της βιβλίο παραδίδει στους αναγνώστες έντεκα διηγήματα. Όπως λέει και η ίδια στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι δουλειά της να παρατηρεί τους ανθρώπους, να προσέχει τις μικρές λεπτομέρειες στα πρόσωπά τους, στις κινήσεις τους, στους τρόπους τους, και είναι προφανές ότι από αυτήν την «παρατήρηση» προέκυψε κι αυτό το βιβλίο. Παρατήρηση όχι βέβαια με την έννοια της κλειδαρότρυπας, αλλά με την έννοια ότι η συγγραφέας ξέρει να σκύβει πάνω από τις ανθρώπινες ζωές, πάνω από αυτούς που κουβαλούν ένα ασήκωτο βάρος στους ώμους τους, από αυτούς που έκαναν λάθος επιλογές.

Διαβάστε Περισσότερα

«Παγωμένο νερό» της Έλενας Χουσνή (Εκδόσεις Κύφαντα, 2020) - κριτική βιβλίου

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Περί ου

Το παγωμένο νερό είναι η μόνη λύτρωση που έχει απομείνει για τις δύο ηρωίδες του βιβλίου της Έλενας Χουσνή. Εύστοχος τίτλος, που λειτουργεί στην υπόθεση και κυριολεκτικά και συμβολικά και παράλληλα προϊδεάζει τον αναγνώστη για αυτό που θα διαβάσει: ένα βιβλίο που σε μουδιάζει, σε συνταράσσει.

Αντιγόνη και Ισμήνη, οι δύο ηρωίδες, δύο αδερφές, που κουβαλούν το βάρος των ονομάτων τους και μετατρέπονται σε διαχρονικά σύμβολα. Η Ισμήνη η πιο «αδύναμη», αυτή που πλήττεται και πληγώνεται, η Αντιγόνη που έχει αναλάβει το δύσκολο έργο να φανεί δυνατή. Η Ισμήνη λοιπόν, ήδη από την εφηβεία της, θα μπλέξει σε μία κατάσταση που θα έχει ολέθριες συνέπειες για την υπόλοιπη ζωή της, η Αντιγόνη θα επηρεαστεί κι αυτή καταλυτικά, καθώς θα αποφασίσει να τη στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις.

Διαβάστε Περισσότερα

Ποιητική ανθολογία "Ό,τι χαρτοκόπτει, εν τω άμα, χαρτογραφεί", Εκδόσεις Ρώμη (2021)

Τον Δεκέμβριο του 2021 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Ρώμη η ποιητική ανθολογία "Ό,τι χαρτοκόπτει, εν τω άμα, χαρτογραφεί" με ανθολόγο τον Γιώργο Χ. Θεοχάρη. Συμμετείχα κι εγώ με το ποίημα μου "Χωρίς άφεση" (απο την τρίτη μου ποιητική συλλογή "Lacrimosa", εκδ. Βακχικόν, 2021). 

Διαβάστε Περισσότερα

Η Ισιδώρα Μάλαμα για το Lacrimosa στο Fractal

 

Lacrimosa: ένας θρήνος για τα χαμένα ενδεχόμενα

Λόγω προσωπικής αναγνωστικής ιδιοτροπίας, η αποκρυπτογράφηση του τίτλου ενός βιβλίου αποτελεί την πρώτη βασανιστική επαφή μαζί του. Η ποιητική συλλογή  Lacrimosa αποτέλεσε διπλή πρόκληση, καθώς ξεσήκωσε μνήμες παλιές, ανέφελες, μαθητικές, τότε που το ουσιαστικό lacrima-ae (το δάκρυ) οδηγούσε ένα βήμα πιο κοντά στις πόρτες του Πανεπιστημίου. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έχουμε να κάνουμε με μία δακρυροούσα ποιήτρια, με τα δάκρυα μια ποιήτριας, με μια διευρυμένη μελαγχολία. Ανέτρεξα στο λήμμα «lacrimosa», για να διαπιστώσω ότι έτσι ονομάζονται οι δυο τελευταίες στροφές (18η και 19η) του Λατινικού ύμνου Dies Irae, που χρησιμοποιούνταν παλιότερα στη νεκρώσιμη λειτουργία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και ενσωματώθηκε στα έργα πολλών συνθετών, του Μότσαρτ, του Τζουζέπε Βέρντι, του Έκτορος Μπερλιόζ, του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, που επιχείρησαν συνθέσεις ρέκβιεμ, δηλαδή νεκρώσιμων ακολουθιών. Του τελευταίου τη lacrimosa, άλλωστε, την αποζητά ως υπόκρουση η ποιήτρια κατά την ανάγνωση του τελευταίου ποιήματός της, που θα λέγαμε ότι είναι ομότιτλο με τη συλλογή, καθώς ονομάζεται «Ρέκβιεμ».

Διάβασα, λοιπόν, τη συλλογή, προσθέτοντας πέρα από τα δάκρυα και τη μελαγχολία, το ελεγειακό στοιχείο, τον λυρισμό και τον θρήνο μαζί, επιχειρώντας τη νεκρώσιμο ακολουθία σε κάθε ποίημα που διάβαζα, ανακαλύπτοντας όλα αυτά που κάθε φορά ενταφιάζονται, όσα επιμένουμε να θάβουμε, συχνά ασύνειδα, και κάπου εκεί ένιωσα και εγώ ψυχικά δακρυροούσα αναγνώστρια.

Διαβάστε Περισσότερα

Η Κούλα Αδαλόγλου για το Lacrimosa στο Fractal

Σε ρωγμές βουλιάζει ο χρόνος

Στη συλλογή Lacrimosa, της Χρυσάνθης Ιακώβου, ξεδιπλώνεται μια πορεία του ποιητικού υποκειμένου, με την ένταση να δυναμώνει. Την ένταση της απώλειας. Από τον ήλιο στο μυστηριώδες φεγγάρι. Από τον έρωτα στη στέρηση. Από το καλοκαίρι στο σούρουπο και στη σκοτεινιά.

Δύο ολιγόστιχα ποιήματα σηματοδοτούν τη μετάβαση από τη μία άκρη του συνεχούς στην άλλη, χωρίζοντας τη συλλογή σε τρία τμήματα. Σύνορο στο πρώτο για το δεύτερο:

ένα ατελείωτο νεκροταφείο ο χρόνος/ από φθηνές προθέσεις/ που πέθαναν στη νιότη τους (σ. 24)

Διαβάστε Περισσότερα