Ένα συμβολικό μυθιστόρημα για τις μάσκες που φοράμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά)

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Fractal

Φοράμε μάσκες για να κρυφτούμε ή για να φανερωθούμε; Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βαθύτερο ερώτημα που μας θέτει ο Φώτης Δούσος στην «Τέλεση», ερώτημα που δεν βρίσκει σίγουρη απάντηση σε αυτές τις σελίδες.

Στο αλληγορικό αυτό βιβλίο που παίζει συνεχώς με συμβολισμούς και ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό, ο ήρωάς μας, ο Άρης Τόσκας, κολλά κυριολεκτικά μια θεατρική μάσκα στο κεφάλι του για τις ανάγκες ενός ρόλου. Έχοντας τη διακαή επιθυμία να γίνει ηθοποιός, αισθάνεται πολύ χαρούμενος που τον επιλέγουν να παίξει στον Οθέλλο. Το πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει να ερμηνεύσει τον ρόλο του φορώντας μια βαριά και άβολη μάσκα. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι όσο φορά τη μάσκα δεν μπορεί να βρει τον ρόλο. Σε μια στιγμή απελπισίας λοιπόν κολλάει τη μάσκα στο κεφάλι του. Και μετά δεν μπορεί να την αφαιρέσει. Είναι αναγκασμένος να τη φορά συνεχώς, τουλάχιστον μέχρι την πρεμιέρα.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Περί Ου

Η Μαίρη είναι εγκλωβισμένη στη ρουτίνα της καθημερινότητάς της. Σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη, δεν είναι πλέον ευχαριστημένη από τη ζωή της. Υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτή η κατάσταση και να γίνει ευτυχισμένη;

Το «Μαίρη γκρι» της Φωτεινής Ναούμ είναι ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα, γρήγορο στον ρυθμό, άμεσο στο ύφος, που διαβάζεται μονορούφι. Δύσκολο να μη συμπαθήσεις -ή μην ταυτιστείς ίσως- με την ηρωίδα, τη Μαίρη, καθώς το δράμα της είναι τόσο κοινό, τόσο συνηθισμένο, τόσο βαθιά ανθρώπινο.

Στο 29ο τεύχος του τριμηνιαίου λογοτεχνικού περιοδικού Λογοτεχνικό Δελτίο (Μάρτιος 2024) δημοσιεύτηκε το ποίημά μου "Οι πόλεις που κοιμούνται". 

Οι πόλεις που κοιμούνται

Έσβησαν τα φώτα στην πλατεία

μαζί χαθήκαμε σε δρόμους βροχερούς

περασμένα μεσάνυχτα

η πόλη κοιμάται

η πόλη που καταπίνει τα όνειρά μας

τα πνίγει στις μπόρες

στις καταιγίδες της

και στις παλίρροιές της

ξυπνάμε τα πρωινά

με τα πνευμόνια μας γεμάτα βρόχινο νερό

αναζητούμε άλλους δρόμους

άλλους ήλιους

μου λες αν τη ζωή μας χαλάσαμε εδώ

σ’ όλη τη γη τη χαλάσαμε,

μα δες που στενεύει πάλι ο δρόμος

δες πώς θα πνιγούμε πάλι

στον κακό μας

στον συννεφιασμένο μας καιρό.

 

Στις 31 Μαΐου 2024 έλαβα μέρος στην ποιητική περφόρμανς που πραγματοποιήθηκε στον Oratos στη Θεσσαλονίκη, στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής-γλυπτικής "Δαιμονισμένες". Οι συμμετέχουσες διαβάσαμε ποιήματα για την έμφυλη βία υπό τη συνοδεία μουσικής, με βίντεο να προβάλλονται απο πίσω. (Την περφόρμανς διοργάνωσε η συγγραφέας-μεταφράστρια Ξένια Καλαϊτζίδου).

 

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Περί Ου 

Είναι κάπως σπάνιο να βλέπουμε λογοτέχνες να γράφουν βιβλία από κοινού. Συνήθως η συγγραφή, ειδικά η ποίηση, είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία, ο ποιητής είναι μόνος, έχει απέναντί του τον κόσμο, το περιβάλλον δηλαδή, και αναμετριέται πάντα με τον εαυτό του. Το δίπολο της δημιουργίας του είναι αυτό που αντιλαμβάνεται και αυτό που καταφέρνει τελικά να εκφράσει στο χαρτί. Εδώ έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό, το οποίο είναι και πολύ ενδιαφέρον ως αποτέλεσμα, είναι κάτι που θα θέλαμε να βλέπαμε και πιο συχνά.

Εκτός από την κοινή συνεργασία, αποτελεί πρωτοτυπία και το γεγονός ότι οι δύο ποιήτριες δουλεύουν πάνω στο ίδιο θέμα. Όλες οι ποιητικές δουλειές βέβαια ανήκουν λίγο πολύ σε κάποιες κατηγορίες, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ συγκεκριμένο: ποιήματα για λουλούδια. Έχει λοιπόν τρομερό ενδιαφέρον να δούμε όχι μόνο πώς μπορούν να συνδυαστούν σε ένα βιβλίο δύο διαφορετικές ποιητικές φωνές, αλλά και πώς προσεγγίζει η κάθε ποιήτρια το θέμα. Ένα φιλόδοξο ποιητικό εγχείρημα, ιδιαίτερο και εντέλει επιτυχημένο, και ως ιδέα και ως σύλληψη και ως υλοποίηση.