Ένα μανιφέστο, μια σκληρή και ηχηρή αποτύπωση του κόσμου μας
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να γράψει κανείς ποίηση, στην περίπτωση της Ξένιας Καλαϊτζίδου οι λόγοι αυτοί είναι πιο καθαροί, πιο διάφανοι, πιο ειλικρινείς. Η Ξένια Καλαϊτζίδου χρησιμοποιεί τη λογοτεχνία -είτε την ποίηση είτε το πεζό, το συγκεκριμένο βιβλίο τα έχει και τα δύο- για να κάνει ένα κατηγορώ, για να περιγράψει όλα τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας, για να αποτυπώσει και να μεταφέρει μια αλήθεια, αλήθεια όχι μόνο δική της, αλλά και δική μας, γιατί τα όσα περιγράφει όντως συμβαίνουν, όντως ισχύουν και γι’ αυτό πετυχαίνουν τον αναγνώστη κατευθείαν στην καρδιά. Όπως λέει και η ίδια σε κάποιο σημείο του βιβλίου της «επιχειρεί μια σπουδή πάνω στη σκληρή τρυφερότητα». Αυτό είναι οι «Δαιμονισμένες», ένα μανιφέστο, μια σκληρή και ηχηρή αποτύπωση του κόσμου μας, όπου το προσωπικό και το υπαρξιακό συνδέονται με το κοινωνικό, το πολιτικό, το ιστορικό.
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Περί Ου
Ο «Γυάλινος Κήπος» δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία, είναι όμως μια ειλικρινής ιστορία, μια ρεαλιστική ιστορία, μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Πρόκειται για μια εξομολόγηση, για μια καταγραφή, για μια αναδρομή στο παρελθόν και στις αναμνήσεις της ηρωίδας, για τη σκληρή παιδική ηλικία και τη δύσκολη ζωή που έζησε.
Η Λαστότσικα, η ηρωίδα μας, μεγαλώνει σε ένα οικοτροφείο, όταν την υιοθετεί η Ταμάρα Πάβλοβνα. Στην αρχή είναι πολύ χαρούμενη που θα έχει μια μητέρα για πρώτη φορά στη ζωή της, όμως σύντομα διαπιστώνει ότι η ζωή με την Ταμάρα θα είναι πολύ δύσκολη. Δουλειά της νέας της μητέρας είναι να μαζεύει μπουκάλια και να τα μεταπουλά και την ίδια δουλειά θα αναλάβει και η μικρή Λαστότσικα. Η ηρωίδα θα πρέπει να συνηθίσει τη νέα της ζωή, να μάθει τη ρώσικη γλώσσα, να ανεχτεί την αυστηρότητα της Ταμάρα και να βρει την ταυτότητά της σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν. Ο «Γυάλινος Κήπος» είναι μια ιστορία για τη χαμένη παιδική ηλικία, για την ενηλικίωση και για τα τραύματα που ζουν μέσα μας και μας καθορίζουν ως ενήλικες.
Η ευχή και η κατάρα τού να συνομιλείς με τους νεκρούς
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Fractal
Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένα βιβλίο να γίνεται ευρέως γνωστό από στόμα σε στόμα, να κάνει ντόρο και να γνωρίζει τρομερή επιτυχία – συμβαίνει μεν, αλλά λίγες φορές. Μια τέτοια περίπτωση είναι το «Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους» που δικαιώνει τον αναγνώστη και στέκεται στο ύψος της φήμης του.
Το θέμα του και μόνο αρκεί για να τραβήξει την προσοχή: στην Κρήτη του 1950 ένας 15χρονος, ο Φανούρης, συνειδητοποιεί μια μέρα ότι μπορεί να συνομιλήσει με τους ανθρώπους που μόλις έχουν πεθάνει. Ο θείος του ο Σήφης αντιλαμβάνεται πόσα χρήματα μπορεί να τους αποφέρει ένα τέτοιο χάρισμα, έτσι παίρνει τον Φανούρη και ξεκινούν μαζί για ένα ταξίδι στα χωριά της Κρήτης ώστε να βρουν… πελάτες. Σε κάθε τόπο λοιπόν κι ένας νεκρός, και μια διαφορετική ιστορία.
Ο Γιαννίσης είναι από τους συγγραφείς που βγάζουν βιβλία τακτικά: σχεδόν μία φορά τον χρόνο. Μπορεί να σκεφτεί κανείς: είναι δυνατόν ένας συγγραφέας να εκδίδει κάθε χρόνο κι από ένα βιβλίο; Υπάρχει έμπνευση και καλό αποτέλεσμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Όταν βγαίνουν βιβλία σαν του Γιαννίση ναι, έχει νόημα και οι αναγνώστες έχουν λόγο να τα διαβάσουν.
Με τον Γιαννίση δεν βαριέσαι ποτέ, γιατί δεν επαναλαμβάνεται. Έχει πάντα μια ωραία πρωτότυπη ιδέα και έναν διαφορετικό τρόπο που εκφράζει αυτήν την ιδέα. Κανένα του βιβλίο δεν μοιάζει με το προηγούμενο. Όχι πως δεν έχει βρει το προσωπικό του στιλ και τη δική του φωνή – το αντίθετο. Απλώς του αρέσει να πειραματίζεται, να παίζει. Στο «Ίνκουμπους» είχε ένα πιο σκοτεινό ύφος, ήταν ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Στον «Άλλο Αδερφό» πήγε σε κάτι πιο προσωπικό, προσωπικό με την έννοια ότι το βιβλίο διαδραματίζεται στη γενέτειρά του, την Ελευσίνα, και αφορά μια πολύ πιασάρικη οικογενειακή υπόθεση.
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal
Με ένα συγκλονιστικό κεφάλαιο που δανείζει στο βιβλίο τον τίτλο του (ένα παιδί που μετρά κεφάλια, τα κεφάλια των ανταρτών που είναι στοιβαγμένα σε κεντρικό σημείο της πόλης του) ξεκινά η τελευταία λογοτεχνική δουλειά του Βασίλη Τζανακάρη και μας εισάγει σε ένα ψηφιδωτό από μνήμες, θραύσματα ιστορίας, μικρά περιστατικά ενός κόσμου που ανήκει στο παρελθόν.
Το «Ένα παιδί μετράει κεφάλια» είναι μια συλλογή ιστοριών, πραγματικών ιστοριών, όπως τις βίωσε και τις κράτησε στη μνήμη του ο συγγραφέας. Πρόκειται για περιστατικά που τον σημάδεψαν, που τον καθόρισαν ως άνθρωπο, που για διαφορετικούς λόγους το καθένα αποτυπώθηκε μέσα του.
