Γιατί κοροϊδεύουν τους ποιητές;

Μία από τις φράσεις που μισώ να ακούω είναι η «έλα, μωρέ, πλάκα έκανα». Προσωπικά θεωρώ πως δεν υπάρχουν πλάκες, αυτά που λέγονται στα αστεία είναι πέρα για πέρα ειλικρινή, με τη διαφορά ότι, ακριβώς επειδή παρουσιάζονται ως αστεία, σου αφαιρούν το δικαίωμα να θυμώσεις, τουλάχιστον αν δεν θέλεις να φανείς εύθικτος ή παράξενος.

 

Φτάνουμε λοιπόν στη σάτιρα του Ράδιο Αρβύλα, που διακωμώδησε ένα ποίημα του Ρον Πάτζετ που διάβαζε ο δικός μας ποιητής Γιώργος Αλισάνογου. Οι ποιητές και οι του χώρου αντέδρασαν, κάποιοι άλλοι είπαν «έλα, μωρέ, πώς κάνετε έτσι;». Ήταν όντως μια σάτιρα, ένα αστείο, κάτι που δεν είναι και πολύ σωστό αλλά το λέμε και γελάμε; Δύσκολη απάντηση, όταν ζεις σε μια δημοκρατική χώρα με ελευθερία του λόγου, όπου θεωρητικά επιτρέπεται να ειπωθούν τα πάντα. Μήπως η ποίηση είναι κάτι πολύ «ιερό» που δεν επιτρέπεται να αγγίξεις; Όχι, ούτε αυτό ισχύει. Τότε ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Διαβάστε Περισσότερα

Sex and the City: πώς θα μας φαινόταν αν την ξαναβλέπαμε σήμερα;

Η αγαπημένη μας σειρά κλείνει φέτος 25 χρόνια από τότε που προβλήθηκε για πρώτη φορά!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από LIFO Μικροπράγματα

Παρά το γενικό hate που έχει εισπράξει αυτή η σειρά, εγώ δεν ντρέπομαι να δηλώσω με θάρρος ότι τη λατρεύω. Την έβλεπα φανατικά τα πρώτα χρόνια που προβαλλόταν και μπορώ πολύ ευχάριστα να τη δω και τώρα.

Ασχέτως αν κάποιος τη θεωρεί σαχλή, ανούσια ή υπερβολική, θα πρέπει να είναι τυφλός για να μη βλέπει το δυναμικό της τέμπο, τη φρεσκάδα της και τον πρωτοποριακό της χαρακτήρα, το έξυπνο σενάριο που σε κάθε επεισόδιο έδενε μεταξύ τους πολύ επιδέξια τις ιστορίες των τεσσάρων ηρωίδων. Είναι σπιρτόζικη, βλέπεται άνετα, πιάνει ωραία τον σφυγμό των ερωτικών και φιλικών σχέσεων.

Διαβάστε Περισσότερα

Έχουν δίκιο οι υποστηρικτές του κινήματος για ελεύθερες παραλίες;

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από Τα Μικροπράγματα της LIFO

Εγώ όταν ήμουν μικρή και έκανα διακοπές με την οικογένειά μου, πήγαινα παραλία παραδοσιακά: με ομπρέλα, ψάθα και πετσέτα στην άμμο. Αν βρίσκαμε και κανένα δεντράκι, ακόμα καλύτερα. Μετά όταν μεγάλωσα λίγο και πήγαινα στις παραλίες με φίλες, πάλι προτιμούσα πετσετούλα -και φραπέ γλυκό με γάλα κάτω από τη δική μου ομπρέλα- άφραγκη γαρ ως μη εργαζόμενη ακόμα.

Ε, μετά μεγάλωσα κι άλλο, απέκτησα τα δικά μου λεφτά και ξεκίνησα τα φρέντο εσπρέσο και δεν γούσταρα να καρφώνω ομπρέλες στην άμμο και να πιάνομαι ξαπλαρωμένη κάτω. Αγαπώ φανατικά μπιτσόμπαρο, να αράξω κυρία, να μου φέρουν τον καφέ μου και να μη γεμίσω παντού με άμμο.

Διαβάστε Περισσότερα

Ποιο θα είναι το μέλλον της τέχνης την εποχή του politically correct;

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι εγώ είμαι υπέρ του politically correct. Ναι, επιτέλους φτάσαμε στον 21ο αιώνα και έπηξε το μυαλό μας αρκετά ώστε να καταλάβουμε ότι δεν είναι σωστό να προσβάλλουμε τους άλλους επειδή έχουν αρκετά παραπανίσια κιλά ή να κάνουμε αστεία με το γεγονός ότι κάποιος είναι ομοφυλόφιλος. Αν θέλουμε κάποια στιγμή να πετύχουμε ισότητα στην κοινωνία μας, πρέπει να φερόμαστε με σεβασμό σε όλους ανεξαιρέτως, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κτλ.

Κάθε αλλαγή και δύσκολη, οπότε, για να ταραχτούν τα νερά και να έρθει η ρήξη με τον παλιό τρόπο σκέψης, οι υπέρμαχοι της πολιτικής ορθότητας γρήγορα έγιναν κάπως υπερβολικοί. Λες ένα «κακόγουστο» αστειάκι στα social (κακώς βέβαια) και μιλιούνια από κάτω στα σχόλια πέφτουν να σε φάνε. Αν είσαι δε και κανένας διάσημος, βλέπεις τους followers σου να μειώνονται στο λεπτό, μη σου πω κινδυνεύεις και με απόλυση αν κατέχεις επαγγελματικά μια βαρυσήμαντη θέση. Δικαιολογημένα αυτά μέχρι ένα σημείο – αν έχεις δημόσιο λόγο, ναι, προφανώς πρέπει να είσαι προσεκτικός με αυτά που λες και ασφαλώς είναι απαράδεκτο να προσβάλλεις τον οποιονδήποτε.

Διαβάστε Περισσότερα

Πώς θα σταματήσουμε τις γυναικοκτονίες;

Να βάλουμε στους γυναικοκτόνους θανατική ποινή. Να βγαίνουμε κάθε μέρα για άγριες διαδηλώσεις. Να αρχίσουμε να δέρνουμε τους άντρες.

Προφανώς, δεν μιλάω σοβαρά, μην παρεξηγηθώ. Ούτε λύνουμε τη βία με τη βία. Βλέπετε, ό,τι μέτρα και να πάρουμε, ό,τι ποινές και να βάλουμε, όσο εντόνως και να διαμαρτυρηθούμε, το θέμα δεν θα λυθεί. Γιατί το πρόβλημα είναι κατά βάση ιδεολογικό. Πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τα μυαλά μας και τον τρόπο που σκεφτόμαστε και μετά θα αλλάξει και η συμπεριφορά μας.

Οι γυναικοκτονίες συνδέονται άμεσα με την αίσθηση που έχει ο άντρας ότι η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του. Ότι μπορεί να την κάνει ό,τι θέλει. Και γιατί το πιστεύει αυτό; Γιατί αυτό μας μαθαίνει η (πατριαρχική) κοινωνία μας από τότε που είμαστε παιδιά.

Διαβάστε Περισσότερα