Η ευχή και η κατάρα τού να συνομιλείς με τους νεκρούς
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Fractal
Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένα βιβλίο να γίνεται ευρέως γνωστό από στόμα σε στόμα, να κάνει ντόρο και να γνωρίζει τρομερή επιτυχία – συμβαίνει μεν, αλλά λίγες φορές. Μια τέτοια περίπτωση είναι το «Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους» που δικαιώνει τον αναγνώστη και στέκεται στο ύψος της φήμης του.
Το θέμα του και μόνο αρκεί για να τραβήξει την προσοχή: στην Κρήτη του 1950 ένας 15χρονος, ο Φανούρης, συνειδητοποιεί μια μέρα ότι μπορεί να συνομιλήσει με τους ανθρώπους που μόλις έχουν πεθάνει. Ο θείος του ο Σήφης αντιλαμβάνεται πόσα χρήματα μπορεί να τους αποφέρει ένα τέτοιο χάρισμα, έτσι παίρνει τον Φανούρη και ξεκινούν μαζί για ένα ταξίδι στα χωριά της Κρήτης ώστε να βρουν… πελάτες. Σε κάθε τόπο λοιπόν κι ένας νεκρός, και μια διαφορετική ιστορία.
Στις 19 Αυγούστου του 2024 διοργανώθηκε βραδιά για την πανσέληνο στον Μακεδονικό Τάφο Α στον Σταθμό Αγγίστας. Η βραδιά περιλάμβανε αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι και απαγγελίες ποιημάτων σχετικών με το φεγγάρι Σερραίων ποιητών - μεταξύ αυτών και εγώ.
Ο Γιαννίσης είναι από τους συγγραφείς που βγάζουν βιβλία τακτικά: σχεδόν μία φορά τον χρόνο. Μπορεί να σκεφτεί κανείς: είναι δυνατόν ένας συγγραφέας να εκδίδει κάθε χρόνο κι από ένα βιβλίο; Υπάρχει έμπνευση και καλό αποτέλεσμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Όταν βγαίνουν βιβλία σαν του Γιαννίση ναι, έχει νόημα και οι αναγνώστες έχουν λόγο να τα διαβάσουν.
Με τον Γιαννίση δεν βαριέσαι ποτέ, γιατί δεν επαναλαμβάνεται. Έχει πάντα μια ωραία πρωτότυπη ιδέα και έναν διαφορετικό τρόπο που εκφράζει αυτήν την ιδέα. Κανένα του βιβλίο δεν μοιάζει με το προηγούμενο. Όχι πως δεν έχει βρει το προσωπικό του στιλ και τη δική του φωνή – το αντίθετο. Απλώς του αρέσει να πειραματίζεται, να παίζει. Στο «Ίνκουμπους» είχε ένα πιο σκοτεινό ύφος, ήταν ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Στον «Άλλο Αδερφό» πήγε σε κάτι πιο προσωπικό, προσωπικό με την έννοια ότι το βιβλίο διαδραματίζεται στη γενέτειρά του, την Ελευσίνα, και αφορά μια πολύ πιασάρικη οικογενειακή υπόθεση.
1. Καλώς ορίσατε στο GTpoetry & prose, Χρύσα Ιακώβου! Αρχικά, θα θέλαμε να μας πείτε μερικά πράγματα για εσάς, ώστε να σας γνωρίσουμε.
Σπούδασα Ελληνική Φιλολογία από μεγάλο έρωτα για τη γλώσσα, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η διδασκαλία. Μου άρεσε όμως πάντα να γράφω, έτσι στράφηκα στον Τύπο. Εργάζομαι εδώ και πολλά χρόνια σε ένα περιοδικό, τα τελευταία ως αρχισυντάκτρια. Δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν ασχολούμαι με την επικαιρότητα, γράφω άρθρα και ετοιμάζω θέματα μέσω των οποίων ελπίζω να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Παράλληλα, δουλεύω και ως επιμελήτρια κειμένων. Επίσης, συνεργάζομαι με λογοτεχνικά περιοδικά, στα οποία δημοσιεύω κριτικές βιβλίων. Σε ερασιτεχνικό επίπεδο ασχολήθηκα για πολλά χρόνια με το ραδιόφωνο και με τη φωτογραφία. Τέλος, είμαι αθεράπευτα και αιωνίως ερωτευμένη με τον κινηματογράφο.
2. Μπορείτε να μας παρουσιάσετε με λίγα λόγια το έργο σας;
Έχω εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές (Αχ-έρων 2013, Τεθλασμένοι χρόνοι 2017, Lacrimosa 2021, όλες από τις Εκδόσεις Βακχικόν) και έχω συμμετάσχει με ποιήματα και διηγήματα σε διάφορα συλλογικά βιβλία. Η ποίησή μου είναι κατά βάση υπαρξιακή. Με απασχολεί το πέρασμα του χρόνου ή μάλλον η μη αξιοποίηση του χρόνου, ο χαμένος ανεκμετάλλευτος χρόνος. Η αυτοπραγμάτωση, το αν γινόμαστε αυτοί που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Αν είμαστε αρκετά τολμηροί στις επιλογές μας. Κάποια ποιήματά μου έχουν και κοινωνική χροιά, με απασχολεί ο τρόπος που αλληλεπιδρά ο άνθρωπος σε ένα κοινωνικό σύνολο και κατά πόσο αναλαμβάνει την ευθύνη για όσα συμβαίνουν γύρω του. Σε κάθε περίπτωση, με ενδιαφέρει η αλληλεπίδραση του ατόμου με τον εαυτό του και με τους άλλους.
