Στις 21 Οκτωβρίου του 2024 συμμετείχα στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Σερραίου ποιητή Κώστα Καλοποδά "Ψηφιδωτό συναισθημάτων". Για το βιβλίο μιλήσαμε εγώ και ο Αργύρης Τζαμπάζης, ενώ ποιήματα διάβασε η Βασιλική Δαλίσκα. 

Η ευχή και η κατάρα τού να συνομιλείς με τους νεκρούς

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Fractal 

Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένα βιβλίο να γίνεται ευρέως γνωστό από στόμα σε στόμα, να κάνει ντόρο και να γνωρίζει τρομερή επιτυχία – συμβαίνει μεν, αλλά λίγες φορές. Μια τέτοια περίπτωση είναι το «Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους» που δικαιώνει τον αναγνώστη και στέκεται στο ύψος της φήμης του.

Το θέμα του και μόνο αρκεί για να τραβήξει την προσοχή: στην Κρήτη του 1950 ένας 15χρονος, ο Φανούρης, συνειδητοποιεί μια μέρα ότι μπορεί να συνομιλήσει με τους ανθρώπους που μόλις έχουν πεθάνει. Ο θείος του ο Σήφης αντιλαμβάνεται πόσα χρήματα μπορεί να τους αποφέρει ένα τέτοιο χάρισμα, έτσι παίρνει τον Φανούρη και ξεκινούν μαζί για ένα ταξίδι στα χωριά της Κρήτης ώστε να βρουν… πελάτες. Σε κάθε τόπο λοιπόν κι ένας νεκρός, και μια διαφορετική ιστορία.

Στις 19 Αυγούστου του 2024 διοργανώθηκε βραδιά για την πανσέληνο στον Μακεδονικό Τάφο Α στον Σταθμό Αγγίστας. Η βραδιά περιλάμβανε αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι και απαγγελίες ποιημάτων σχετικών με το φεγγάρι Σερραίων ποιητών - μεταξύ αυτών και εγώ. 

Πληρωμένοι εκτελεστές, εν δυνάμει δολοφόνοι και «ένοχα» θύματα σε ένα πλοίο στο Αιγαίο 

Της Χρυσάνθης Ιακώβου (Fractal, Περί Ου)

Ο Γιαννίσης είναι από τους συγγραφείς που βγάζουν βιβλία τακτικά: σχεδόν μία φορά τον χρόνο. Μπορεί να σκεφτεί κανείς: είναι δυνατόν ένας συγγραφέας να εκδίδει κάθε χρόνο κι από ένα βιβλίο; Υπάρχει έμπνευση και καλό αποτέλεσμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Όταν βγαίνουν βιβλία σαν του Γιαννίση ναι, έχει νόημα και οι αναγνώστες έχουν λόγο να τα διαβάσουν.

Με τον Γιαννίση δεν βαριέσαι ποτέ, γιατί δεν επαναλαμβάνεται. Έχει πάντα μια ωραία πρωτότυπη ιδέα και έναν διαφορετικό τρόπο που εκφράζει αυτήν την ιδέα. Κανένα του βιβλίο δεν μοιάζει με το προηγούμενο. Όχι πως δεν έχει βρει το προσωπικό του στιλ και τη δική του φωνή – το αντίθετο. Απλώς του αρέσει να πειραματίζεται, να παίζει. Στο «Ίνκουμπους» είχε ένα πιο σκοτεινό ύφος, ήταν ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Στον «Άλλο Αδερφό» πήγε σε κάτι πιο προσωπικό, προσωπικό με την έννοια ότι το βιβλίο διαδραματίζεται στη γενέτειρά του, την Ελευσίνα, και αφορά μια πολύ πιασάρικη οικογενειακή υπόθεση.

Το ποίημά μου "Ανάποδα" δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Νόημα, τόμος 20, Φεβρουάριος 2024. 

Ανάποδα

Το μπάνιο μας 

ήταν ανορθόδοξο. 

Φτάσαμε στην παραλία αργά, 

το νερό ήταν κρύο, 

ένας γλάρος μάς χάζευε

από τον βράχο. 

Σηκώθηκε αέρας

η θάλασσα ρυτίδιασε, 

ψιχάλες ξεκίνησαν να πέφτουν. 

Κι εμείς, 

μούσκεμα από το αλμυρό νερό 

και τη βροχή, 

καθίσαμε ως τη μέση βουτηγμένοι 

και κάναμε τσιγάρο.