Πώς φαντάζονται οι σκηνοθέτες το μέλλον του κόσμου μας; Συνήθως με πολλή τεχνολογία, εκτεταμένες οικολογικές καταστροφές, θανατηφόρους ιούς, απολυταρχικά καθεστώτα. Σε κάθε περίπτωση, η αχαλίνωτη κινηματογραφική φαντασία δημιουργεί δυσοίωνες πραγματικότητες, θέτει προβληματισμούς και μας χαρίζει ταινίες-διαμαντάκια!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine

1984, του Michael Radford (1984)

Η κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργηματικού βιβλίου του George Orwell μας μεταφέρει σε ένα εφιαλτικό καθεστώς όπου η ελεύθερη σκέψη είναι… ποινικό αδίκημα και τα πάντα ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδερφό. Ένας πολίτης θα θελήσει να κάνει την επανάσταση του. Θα τα καταφέρει; Αρκετά πετυχημένη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη και αναμφίβολα καθηλωτική ταινία.

Brazil, του Terry Gilliam (1985)

Στην κοινωνία του μέλλοντος οι ατομικές ελευθερίες είναι περιορισμένες και όλα περνούν από μία ατελείωτη γραφειοκρατία που δυσκολεύει τη ζωή των ανθρώπων. Όταν ο πρωταγωνιστής μας, υπάλληλος μιας δημόσιας υπηρεσίας, ερωτευτεί τη γυναίκα που βλέπει στα όνειρα του, θα κινηθεί εναντίον του συστήματος. Ο Terry Gilliam πλάθει την ιδανική παρανοϊκή ατμόσφαιρα και μας παραπέμπει σε έναν ονειρικό κόσμο, γεμάτο μηνύματα, περιπέτεια, χιούμορ, δράμα και ένα δυνατό φινάλε.

Twelve Monkeys, του Terry Gilliam (1995)

Το έτος 2035 ένας φονικός ιός έχει σκοτώσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Οι επιστήμονες στέλνουν έναν κατάδικο στο παρελθόν, με σκοπό να ανακαλύψει πώς ξεκίνησε ο ιός και να τον εμποδίσει. Άλλη μια φουτουριστική δυστοπία από τον Gilliam, που παρουσιάζει σουρεαλιστικές καταστάσεις, ταξίδια στο χρόνο, ιντριγκαδόρικη πλοκή, εξαιρετικές ερμηνείες και μερικές φιλοσοφικές απόψεις για πολλή σκέψη.

Waterworld, του Kevin Reynolds (1995)

Στο μακρινό μέλλον οι πάγοι έχουν λιώσει και τα πάντα έχουν καλυφθεί από νερό. Ένας αμφίβιος τυχοδιώκτης προσπαθεί να οδηγήσει μια ομάδα ανθρώπων στο μοναδικό μέρος που υπάρχει ξηρά. Μια ξέφρενη περιπέτεια, ενδιαφέρουσα ως ιδέα και εντυπωσιακή ως προς τα σκηνικά της. Κατά τα άλλα, το αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο: οι κριτικοί την έθαψαν, το κοινό τής γύρισε την πλάτη και οι εισπράξεις ήταν ελάχιστες σε σχέση με το σκανδαλωδώς μεγάλο της κόστος.

V For Vendeta, του James McTeigue (2005)

Στην Αγγλία του μέλλοντος την εξουσία έχει ένα φασιστικό καθεστώς. Μια νεαρή κοπέλα θα μυηθεί στην Αντίσταση από έναν μασκοφόρο επαναστάτη, τον V. Από τις καλύτερες και πιο αγαπητές ταινίες του είδους της, με ενδιαφέροντα πολιτικά μηνύματα, που έχει γίνει εμβληματική και σημείο αναφοράς. Σε αντίθεση με άλλες παρόμοιες ταινίες, το βάρος δε δίνεται στο εφιαλτικό καθεστώς, όσο στην επανάσταση, την ελπίδα ανατροπής του και την ιδεολογία ως το υπέρτατο όπλο.

Children of Men, του Alfonso Cuarón (2006)

Σε μια εφιαλτική εκδοχή του μέλλοντος, οι άνθρωποι έχουν μείνει στείροι και ο κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό. Ένας πρώην ακτιβιστής θα αναλάβει να προστατέψει μια κοπέλα, η οποία είναι η μοναδική έγκυος στη γη. Ωραία ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα πλοκή, περιπέτεια όσο χρειάζεται και αρκετοί προβληματισμοί για σκέψη και συζήτηση.

WALL-E, του Andrew Stanton (2008)

Η Γη δεν είναι πλέον κατοικήσιμη και οι άνθρωποι την έχουν εγκαταλείψει, αφήνοντας πίσω το ρομποτάκι Wall-E που μαζεύει σκουπίδια. Μια μέρα θα φτάσει ένα εξελιγμένο ρομπότ, η Eve, που την έστειλαν οι άνθρωποι για να ελέγξει αν η Γη μπορεί να κατοικηθεί ξανά. Από τα καλύτερα animation που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και με σπουδαία μηνύματα για το μέλλον του πλανήτη μας.

Snowpiercer, του Bong Joon Ho (2013)

Το 2031 η γη έχει καλυφθεί από πάγους και οι μόνοι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει βρίσκονται σε ένα τρένο που δε σταματά ποτέ. Οι συνθήκες διαβίωσης στην τρίτη θέση είναι κάτι παραπάνω από άθλιες, έτσι μια ομάδα επιβατών θα επαναστατήσει, με σκοπό να αναλάβει τον έλεγχο του τρένου. Πρωτότυπο και ενδιαφέρον, με έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και δυνατές σκηνές (αν και με αδύναμο τέλος).

Κόκκινο Σπουργίτι (Red Sparrow), 2018

Σκηνοθεσία Φράνσις Λόρενς

Με τους: Τζένιφερ Λόρενς, Τζόελ Έντγκερτον, Ματίας Σένερτς, Τζέρεμι Άιρονς, Μαίρη Λουίζ Πάρκερ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ

Μια μπαλαρίνα των Μπολσόι θα έχει ένα ατύχημα που θα της κοστίσει την καριέρα της. Τότε ο θείος της θα προσφερθεί να την βοηθήσει, προτείνοντάς της να γίνει μυστική πράκτορας και να αντλήσει πληροφορίες από έναν κατάσκοπο της CIA.

Η ταινία δεν υποκρίνεται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται: είναι μια κατασκοπική ταινία, με την Αμερική και τη Ρωσία να είναι οι μεγάλες δυνάμεις στα αντίπαλα στρατόπεδα. Καμία έκπληξη ως προς την υπόθεση και καμιά πρωτοτυπία.

Το ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας είναι ο ρυθμός της, καθώς η πλοκή ξετυλίγεται γρήγορα και δεν κάνει κοιλιά. Η πορεία των γεγονότων αλλάζει συνεχώς, ενώ δεν λείπουν και οι ανατροπές τη στιγμή που πρέπει.

Κατά τα άλλα, η γενικότερη αισθητική είναι αρκετά απλή, σχεδόν παρωχημένη, και η ταινία βασίζεται περισσότερο στο σενάριο παρά σε εφέ ή σκηνές δράσης (όχι πως αυτό είναι αρνητικό). Εννοείται πως το μεγάλο βάρος το σηκώνει η πρωταγωνίστρια, η Τζένιφερ Λόρενς, η οποία είναι αξιοπρεπέστατη, αν και δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το υπόλοιπο καστ που είναι περισσότερο διεκπεραιωτικό.

Στα μεγάλα μείον της ταινίας είναι τα αμέτρητα κλισέ της, το σεξ που χρησιμοποιείται ως μέσο εξευτελισμού της πρωταγωνίστριας (ο σκηνοθέτης ήθελε μάλλον απλώς να προκαλέσει) και τα αγγλικά με… ρώσικη προφορά, που είναι κυριολεκτικά για γέλια.

Γενικά πάντως, βλέπεται ευχάριστα και με ενδιαφέρον και δε σε κάνει να βαριέσαι λεπτό, αλλά δεν προσφέρεται για μεγάλες προσδοκίες.

Ο ηλίθιος (The fool / Durak), 2014

Σκηνοθεσία: Γιούρι Μπίκοφ

Πρωταγωνιστούν: Αρτέμ Μπιστρόφ, Νίνα Αντιούχοβα, Σεργκέι Αρτσιμπάσεβ, Πιοτρ Μπαραντσέεφ, Νικολάι Μπεντέρα

 

Ο Ντίμα είναι ένας υδραυλικός που σπουδάζει πολιτικός μηχανικός.

Όταν θα τον καλέσουν για ενα υδραυλικό πρόβλημα σε μια οικοδομή, θα διαπιστώσει ότι το κτίριο είναι έτοιμο να καταρρεύσει. 

Αμέσως θα σπεύσει να ενημερώσει τις τοπικές αρχές, αλλά θα έρθει αντιμέτωπος με ένα άκρως διεφθαρμένο σύστημα και έτσι τα πράγματα θα περιπλεχτούν αρκετά…

Ένα κινηματογραφικό διαμάντι της Ρωσίας που θα μπορούσαμε με μια φράση να το περιγράψουμε ως "ο καλός καλό δεν έχει". Το "ηλίθιος" του τίτλου δεν έχει ασφαλώς κυριολεκτική σημασία, αλλά στη διεφθαρμένη κοινωνία της ταινίας ο πρωταγωνιστής μας είναι τόσο ηθικός και έντιμος που καταντάει να φαίνεται τελικά βλάκας.

Η ταινία κινείται σε δύο άξονες: τον πολιτικό και τον ηθικό. Η διαφθορά των πολιτικών προσώπων παρουσιάζεται με τρόπο ανατριχιαστικά ρεαλιστικό που φτάνει στα όρια του σοκαριστικού. Το κατεξοχήν όμως ζήτημα που θέτει η ταινία είναι ηθικό: αξίζει να είσαι τίμιος σε μια κοινωνία όπου δεν είναι κανείς άλλος;

Συγκλονιστική, σκληρή στην ωμότητα και τον ρεαλισμό της, με συνεχώς αυξανόμενη ένταση, η οποία δεν ξέρεις πού ακριβώς θα καταλήξει. Από τις ταινίες που βάζουν τον θεατή στη θέση του πρωταγωνιστή να αναρωτιέται τι θα έκανε αυτός σε ανάλογη περίπτωση. Από τα καλύτερα του ρώσικου κινηματογράφου.

 

Απαγορευμένα πάθη, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, αυστηρά ήθη που ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων, τα μυθιστορήματα της κλασικής λογοτεχνίας μάς μεταφέρουν σε εποχές εντελώς διαφορετικές από τη δική μας. Παρόλ' αυτά, παραμένουν απόλυτα διαχρονικά, γι' αυτό και οι σκηνοθέτες τα αγαπάνε τόσο! Πάμε να δούμε μερικές από τις αμέτρητες φορές που η κλασική λογοτεχνία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και μας άρεσε πολύ.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Artcore

Οι Άθλιοι / Les Miserables, του Bille August (1998)

"Οι Άθλιοι" (που κυκλοφόρησαν το 1862) δεν είναι μόνο από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα της κλασικής λογοτεχνίας, αλλά και από τα πιο πολυδιασκευασμένα στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η ομώνυμη ταινία του 1998 είναι από τις πιο αγαπημένες γιατί αποτελεί πιστή μεταφορά του βιβλίου και αναπαριστά πολύ πετυχημένα το πνεύμα της εποχής. Φυσικά, το δυνατό της χαρτί είναι το καστ - Liam Neeson, Geoffrey Rush, Uma Thurman, Claire Danes- που κατάφερε να αποδώσει σωστά την ψυχοσύνθεση των ηρώων του βιβλίου και να μας χαρίσει μια απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία.

Ο Κόμης Μόντε Κρίστο / The Count of Monte Cristo, του Kevin Reynolds (2002)

"Ο Κόμης Μόντε Κρίστο", το διάσημο βιβλίο του Αλέξανδρου Δουμά που κυκλοφόρησε τα 1844, είναι μια συγκλονιστική ιστορία αδικίας, εκδίκησης και λύτρωσης, που έχει όλα τα φόντα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Η ταινία του 2002 με τον Jim Caviezel στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μια αξιοπρεπής μεταφορά, που κρατά όλα τα δυνατά στοιχεία του μυθιστορήματος και μας τα παραδίδει σε μια πολύ καλή κινηματογραφική παραγωγή.

Περηφάνια και Προκατάληψη / Pride and Prejudice, του Joe Wright (2005)

 

Ο κινηματογράφος αγαπάει Jane Austen και το "Περηφάνια και Προκατάληψη" έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ερωτική ιστορία για να περάσει απαρατήρητο. Στην ταινία του 2005 η Keira Knightley επιστρέφει στο αγαπημένο της κινηματογραφικό είδος, τις ταινίες εποχής, και ενσαρκώνει την ατίθαση Ελίζαμπεθ ενώ ο Matthew Macfadyen υποδύεται αρκετά πετυχημένα τον "ιδανικό" λογοτεχνικό άντρα, τον κ. Ντάρσι. Κοστούμια, σκηνογραφία και σκηνοθεσία μας μεταφέρουν απευθείας στην εποχή του βιβλίου (το οποίο κυκλοφόρησε το 1813).

Ανεμοδαρμένα Ύψη / Wuthering Heights, του Peter Kosminsky (1992)

Το βιβλίο της Emily Bronte "Wuthering Heights", που κυκλοφόρησε το 1847, είναι μια συναρπαστική ιστορία έρωτα και εκδίκησης και το έχουν λατρέψει τόσο οι βιβλιόφιλοι όσο και οι σκηνοθέτες. Στην κινηματογραφική εκδοχή του 1992 έχουμε να κάνουμε με μια καλογυρισμένη ταινία, αρκετά πιστή στο βιβλίο, με ένα ικανοποιητικότατο πρωταγωνιστικό δίδυμο: ο Ralph Fiennes είναι ο σκοτεινός και άγριος Χίθκλιφ και η Juliette Binoche η ατίθαση Κάθριν. Αγαπάμε αυτήν την εκδοχή λίγο παραπάνω, επειδή ο Ryuichi Sakamoto υπογράφει το soundtrack.

Επικίνδυνες Σχέσεις / Dangerous Liaisons, του Stephen Frears (1988)

Όταν ο Pierre Choderlos de Laclos εξέδωσε το 1782 το "Dangerous Liaisons" ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων: το χαρακτήρισαν ως "έργο εξοργιστικής ανηθικότητας" και ήταν απαγορευμένο για ολόκληρο σχεδόν τον 19ο αιώνα. Οι ερωτικές πλεκτάνες, η αποπλάνηση "τίμιων" γυναικών και τα αισθησιακά παιχνίδια στους αριστοκρατικούς κύκλους βρήκαν της καλύτερη έκφραση τους στα πρόσωπα των Glenn Close, John Malkovich, Michelle Pfeiffer στην ταινία του 1988.

Ερωτικά Παιχνίδια / Cruel Intentions, του Roger Kumble (1999)

Το "σκανδαλώδες" βιβλίο του de Laclos αποτελεί έμπνευση και για το "Cruel Intentions", το οποίο όμως τοποθετείται σε ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο από αυτό του μυθιστορήματος: διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή και οι ερωτικές μηχανορραφίες στήνονται από δύο νεαρά κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Παρόλο που το "Cruel Intentions" δε διεκδικεί κινηματογραφικές δάφνες, είναι ένα πολύ καλό δείγμα του είδους των teen movies στο οποίο ανήκει και αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος. Και φυσικά μας έχει χαρίσει ένα από τα καλύτερα soundtrack της μεγάλης οθόνης.

Μεγάλες Προσδοκίες / Great Expectations, του Alfonso Cuarón (1998)

Το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς -που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1860- ευτύχησε να μεταφερθεί πολλές φορές στην μεγάλη οθόνη. Από τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές μεταφορές είναι αυτή του 1998 που διατηρεί την πλοκή, αλλά την τοποθετεί στη σύγχρονη εποχή. Η ιστορία φαίνεται να ταιριάζει πολύ στον 20ο αιώνα και η ταινία απογειώνεται με το καστ -Ethan Hawke, Gwyneth Paltrow, Robert De Niro - και φυσικά με την καταπληκτική μουσική του Patrick Doyle.

Τι θα ήταν οι αγαπημένοι μας κινηματογραφικοί ήρωες χωρίς τους φίλους, πρόθυμους να τους στηρίξουν στα δύσκολα αλλά και στα ευχάριστα; Παιδικές παρέες, δυνατές φιλίες που ξεπήδησαν μέσα από δύσκολες καταστάσεις, άνθρωποι φαινομενικά αταίριαστοι που δέθηκαν με τον πιο παράδοξο τρόπο, απ' όλα έχει το Χόλιγουντ!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το artcoremagazine.gr

Stand by Me (1986), του Rob Reiner

Η απόλυτη ταινία παιδικής φιλίας και ενηλικίωσης. Ένας Stephen King λιγότερο ζοφερός απ' ότι τον έχουμε συνηθίσει, σε μια ιστορία που αφορά τέσσερις φίλους που αποφασίζουν να ψάξουν στο δάσος το πτώμα ενός παιδιού που χτυπήθηκε από τρένο. Κανένας δε θα γυρίσει ίδιος από αυτό το ταξίδι… Τα πάντα σε αυτήν την ταινία είναι άψογα - το κερασάκι στην τούρτα φυσικά το τραγούδι "Stand by me".

My Girl (1991), του Howard Zieff

Άλλη μια ταινία που περιγράφει τη δύναμη της παιδικής φιλίας και τον τρόπο που αυτή διαμορφώνει ανεξίτηλα τον ψυχισμό μας. Η μικρή μας πρωταγωνίστρια περνά μια παράξενη παιδική ηλικία, καθώς έρχεται σε πολύ στενή επαφή με τον θάνατο λόγω του γραφείου κηδειών του πατέρα της. Όταν και ο πιο στενός της φίλος πεθάνει, η ηρωίδα μας θα μεταμορφωθεί συναισθηματικά και θα ωριμάσει. Εμείς οι θεατές βέβαια λιώνουμε στο κλάμα.

The Shawshank Redemption (1994), του Frank Darabont

Από τις πιο ωραίες και δυνατές φιλίες που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Οι δύο πρωταγωνιστές μας γνωρίζονται μέσα στη φυλακή και συνδέονται με τρόπο βαθύ και αληθινό. Τόσο αληθινό (spoiler) που η φιλία τους θα συνεχιστεί και έξω από τα τείχη της φυλακής.

Les Intouchables (2011), των Olivier Nakache, Éric Toledano

Αν θέλαμε να ψάξουμε για εντελώς αταίριαστους ανθρώπους που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να γίνουν αγαπημένοι φίλοι, προφανώς θα καταλήγαμε στους "Άθικτους". Το διαμαντάκι αυτό του γαλλικού σινεμά φέρνει κοντά έναν τετραπληγικό ευκατάστατο κύριο με τον αντισυμβατικό νεαρό βοηθό του. Ίσως τελικά οι διαφορές τους να ήταν αυτές που τους ένωσαν και ο ένας πήρε από τον άλλον αυτά ακριβώς που χρειαζόταν.

Hachi: A Dog's Tale (2009), του Lasse Hallström

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι φυσικά ο σκύλος και δεν υπάρχει σπουδαιότερη ταινία από το "Χάτσικο" που να το αποδεικνύει. Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, ο Χάτσικο συνόδευε καθημερινά τον ιδιοκτήτη του μέχρι τον σταθμό των τρένων, ώσπου μια μέρα αυτός δεν επέστρεψε... Ο σκύλος ωστόσο δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θέση του, τον περίμενε στο σταθμό για πάντα.

Beaches (1988), του Garry Marshall

Δυο αγαπημένες παιδικές φίλες με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετική σταδιοδρομία, ξανασυναντιούνται στη Νέα Υόρκη, μένουν μαζί και αναπολούν τα παλιά. Γλυκιά (και ξεχασμένη) ταινία που πατάει και στην κωμωδία και στο δράμα, που αποτυπώνει έξοχα το ανεξίτηλο δέσιμο δυο ανθρώπων που επιβιώνει στο χρόνο και που χαρίζει στους θεατές ένα εξαιρετικό γλυκόπικρο φινάλε.

Lord of the Rings Trilogy, του Peter Jackson

Αυτή ασφαλώς δεν είναι μια ταινία για τη φιλία, όμως υπήρξε άραγε ποτέ μεγαλύτερη κινηματογραφική φιλία από αυτήν του Φρόντο και του Σαμ; Είναι μάλλον προφανές ότι ο Φρόντο δε θα είχε φτάσει ποτέ μέχρι την Μόρντορ, αν δεν είχε δίπλα του τον Σαμ να τον στηρίζει, να τον φροντίζει και να τον σώζει από δύσκολες καταστάσεις. Ψύχραιμος, σταθερός, λογικός και με γνήσια αγάπη, ο Σαμ είναι το πρότυπο του καλού φίλου!

Once Upon a Time… in Hollywood (2019), του Quentin Tarantino

Το "Κάποτε στο Χόλιγουντ" σε άλλους άρεσε, άλλοι απογοητεύτηκαν, αλλά όλοι συμφώνησαν στο εξής: το bromance των δύο πρωταγωνιστών είναι ό,τι καλύτερο έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Ο ένας ηθοποιός, ο άλλος ο κασκαντέρ και βοηθός του, αλλά επί της ουσίας είναι πολλά παραπάνω: είναι αυτός που τον στηρίζει, τον συμβουλεύει και που ακούει τα προβλήματά του. Μια υπέροχα δοσμένη φιλία, όσο πιο αγνή και αληθινή θα μπορούσε να είναι.

Thelma & Louise (1991), του Ridley Scott

Last but not least, μια είναι η ταινία που αποτυπώνει τόσο δυνατά και γλαφυρά τη (γυναικεία) φιλία. Η Θέλμα και η Λουίζ θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι αναψυχής που θα καταλήξει σε δίωξη από την αστυνομία. Στο ταξίδι αυτό θα στηρίξει η μία την άλλη, θα γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους, θα αναθεωρήσουν για τη ζωή που ζούσαν μέχρι τότε και θα συνειδητοποιήσουν ότι το να είναι μαζί είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Ένα υπέροχο road trip, μια ταινία αυτογνωσίας, που πραγματεύεται με ενδιαφέροντα τρόπο τον φεμινισμό και μας χαρίζει ένα απολαυστικό ζευγάρι ηρωίδων!