Η (ανεξήγητη) αποθέωση του καλοκαιριού

Δεν είναι ότι δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Θα ήταν λίγο υπερβολικό να το αφορίσω έτσι απλά σε μια χώρα όπου το καλοκαίρι βρίσκει την απόλυτη και λαμπρότερη έκφραση του. Είναι ότι κάτι δε μου κολλάει, κάτι δε μου κάθεται καλά σε αυτό.

Παλιότερα μου άρεσε περισσότερο. Έκανα τα μπάνια μου στη θάλασσα (στη Θάσο συγκεκριμένα), έτρωγα τα παγωτά μου (ασφαλώς και το μετρούσα μέχρι κάποια ηλικία), πήγαινα τις ωραίες μου βόλτες σε μπαράκια καλοκαιρινά, έβλεπα τους φίλους μου πιο συχνά, φορούσα σορτς και κοντά μπλουζάκια. Απλά πράγματα.

Ίσως σήμερα να με χαλάει αυτό τελικά: τα πράγματα δεν είναι απλά. Το καλοκαίρι είναι ένας ατελείωτος διαγωνισμός επίδειξης στο fb. Θα μου πεις ότι όλα είναι διαγωνισμός επίδειξης στο fb, αλλά το καλοκαίρι ένα παραπάνω. Όλοι ανυπομονούν να φύγουν διακοπές, όλοι φωτογραφίζονται στις παραλίες, όλοι πίνουν freddo espresso και διαβάζουν βιβλία, όλοι περνούν τέλεια, όλοι καταριούνται τη στιγμή που θα έρθει ο χειμώνας. Ένα ατελείωτο διαδικτυακό ντελίριο. Μια απίστευτη μαζική πίεση ότι το καλοκαίρι πρέπει σώνει και καλά να περάσεις τέλεια.

Λες και τις άλλες εποχές δεν μπορείς να περάσεις καλά. Αλλά βλέπεις, το καλοκαίρι είναι τώρα της μόδας. Αν κάποτε γυρίσει το πράγμα και γίνει της μόδας το φθινόπωρο, όλοι θα διασκεδάζουν με ομπρέλα και πουλόβερ πίνοντας νες καφέ, συγνώμη, καπουτσίνο ήθελα να πω ή κάτι άλλο ψαγμένο.

Αλλά όπως είπα, τώρα είναι της μόδας της καλοκαίρι. Ίσως γιατί το καλοκαίρι προσφέρεται για περισσότερη επίδειξη. Τώρα μπορείς να δείξεις ότι είσαι αδύνατος και fit, τώρα μπορείς να δείξεις ότι έχεις λεφτά για διακοπές, τώρα μπορείς να δείξεις πόσο γαμάτα ξέρεις να περνάς στον ελεύθερο σου χρόνο.

Και έπειτα είναι και το άλλο. Η ραθυμία του καλοκαιριού δύσκολα αντέχεται. Δημόσιος τομέας και επιχειρήσεις υπολειτουργούν, η ζέστη σε γονατίζει, δυσκολεύεσαι να κανονίσεις οποιαδήποτε δουλειά, αναβάλλεις τα πάντα για Σεπτέμβριο. Η αποδιοργάνωση σε όλο της το μεγαλείο.

Μιας και ως χώρα είμαστε σε αυτά τα κακά και μαύρα χάλια, θα μου φαινόταν πιο λογικό -και θα ήταν και πιο αποδοτικό γενικά- αν αποφεύγαμε αυτήν τη σαρωτική αποδιοργάνωση. Αν προτιμούσαμε να αξιοποιήσουμε τις δυνάμεις μας στο έπακρο. Αν ξοδεύαμε την ενέργεια μας σε εργασία, σε νέες ιδέες, σε δραστηριότητες, στο να γίνουμε ίσως καλύτεροι άνθρωποι. Αντ' αυτού, λιώνουμε στις ξαπλώστρες και βγάζουμε selfies.

Να μην κάνουμε διακοπές θα μου πεις; Μα και βέβαια να κάνουμε. Απλώς κάτι μου λέει ότι αυτή μας η καλοκαιρινή συμπεριφορά δεν είναι της εποχής, είναι η νοοτροπία που μας διακατέχει γενικά. Γι' αυτό ίσως και είναι τελικά τόσο της μόδας το καλοκαίρι.

Η θυσία της Ιφιγένειας

Παρακολούθησα πρόσφατα στο θέατρο την "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" του Ευριπίδη. Ο μύθος, ως γνωστόν, έχει να κάνει με την εκστρατεία εναντίον της Τροίας. Όλα τα ελληνικά πλοία είναι αραγμένα στην Αυλίδα έτοιμα να ξεκινήσουν, όμως οι θεοί έχουν θυμώσει και δε φυσάει άνεμος. Ο χρησμός είναι σαφής: για να μπορέσουν να αποπλεύσουν τα πλοία πρέπει να θυσιαστεί η Ιφιγένεια, η κόρη του αρχιστράτηγου Αγαμέμνονα.

Με τύψεις και με πόνο ο Αγαμέμνονας δέχεται να τη θυσιάσει. Όμως η Ιφιγένεια δε θέλει να πεθάνει, δε θέλει να εγκαταλείψει τη ζωή και το φως του ήλιου -και στο κάτω-κάτω τι φταίει αυτή που η ωραία Ελένη εγκατέλειψε τον Μενέλαο για χάρη του Πάρη; Λίγο πριν το τέλος όμως η Ιφιγένεια αλλάζει γνώμη: θα θυσιαστεί οικειοθελώς για χάρη της Ελλάδας.

Παρακολουθώντας την παράσταση πόσο ανώφελη και άδικη μου φάνηκε η θυσία της Ιφιγένειας. Πράγματι δε φταίει σε τίποτα που ξέσπασε ο πόλεμος. Δε φταίει που η Ελένη ήταν άπιστη, που ο Πάρης την έκλεψε με δόλο, που ο Μενέλαος αποφάσισε να την πάρει πίσω, που ο Αγαμέμνονας ανέλαβε να γίνει στρατηγός. Γιατί να σηκώσει λοιπόν η Ιφιγένεια το βάρος όλης της Ελλάδας;

Και μήπως με τον πόλεμο αυτόν ωφελήθηκε η Ελλάδα; Επί δέκα χρόνια οι γυναίκες που έμειναν πίσω υπέφεραν, οι άντρες σκοτώνονταν, στην Ελλάδα διασαλεύτηκε η τάξη των πραγμάτων. Και ο ίδιος ο αρχιστράτηγος, που γύρισε πίσω νικητής, το βράδυ της επιστροφής του δολοφονήθηκε από τη γυναίκα του -του το φυλούσε δέκα χρόνια που σκότωσε την κόρη τους.

Σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, Ιφιγένειες είμαστε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες, τα θύματα ενός πολέμου που δεν ξεκινήσαμε εμείς. Θυσιαζόμαστε εμείς, γιατί είναι η εύκολη λύση, γιατί κανένας άλλος δεν αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος, μήτε καν την ευθύνη. Γιατί οι Αγαμέμνονες δε θέλουν να χάσουν τη δόξα, μήτε οι Μενέλαοι την Ελένη και οι στρατιώτες τα λάφυρα.

Η θυσία των αθώων δεν είναι ποτέ λύση για έναν πόλεμο. Θα έπρεπε και τότε να είχε βρεθεί άλλος τρόπος να ξεκολλήσουνε τα πλοία από την Αυλίδα.

Τουλάχιστον βέβαια στο μεγαλειώδες σύμπαν της αρχαίας τραγωδίας αποδίδεται, τρόπον τινά, μια κάποια δικαιοσύνη: ούτε ο νικητής του πολέμου δεν ευτύχησε στο τέλος. Και η Ιφιγένεια δεν πέθανε στα αλήθεια, την έσωσε η Άρτεμις και χρόνια μετά βρέθηκε και πάλι με τα αδέρφια της. Και η Τροία φυσικά που ευθυνόταν για τον πόλεμο καταστράφηκε, όπως ξέρουμε, για πάντα.

Εμείς όμως δεν είμαστε πρωταγωνιστές αρχαίας τραγωδίας, γι' αυτό ας μην ελπίζουμε πολύ σε τέτοιες δικαιοσύνες.

Sean Connery: ένας θρύλος του Hollywood σβήνει κεράκια στις 25 Αυγούστου

Ο Sir Sean Connery γεννήθηκε σαν σήμερα το 1930 -και δε λέει να χάσει ακόμα τη γοητεία του

Λίγοι ηθοποιοί έχουν καταφέρει να αποκτήσουν μια τόσο μακρόχρονη και σημαντική επαγγελματική πορεία όπως αυτή του Sean Connery. Ο Connery, με τη χαρακτηριστική φωνή του και τη διαχρονική του γοητεία, δεν έγινε απλώς ένας από τους πιο διάσημους ηθοποιούς, αλλά κατάφερε να ταυτίσει το όνομα του με σοβαρές ταινίες και καλές ερμηνείες.

 

James Bond

Ο Sean Connery, υποδυόμενος τον πιο cool πράκτορα όλων των εποχών, είδε την καριέρα του να εκτινάσσεται στα ύψη, το όνομα του να καθιερώνεται για πάντα στα κινηματογραφικά δεδομένα, να κερδίζει την απόλυτη καταξίωση -και εμείς με τη σειρά μας αποκτήσαμε έναν από τους πιο αγαπητούς κινηματογραφικούς ήρωες. Το ότι ο Sean Connery θεωρείται μέχρι σήμερα από την πλειοψηφία των σινεφίλ ο καλύτερος James Bond έχει να κάνει βέβαια και με το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος, αλλά περισσότερο οφείλεται στον αέρα του, το στυλ του και ασφαλώς τη γοητεία του. (Και να φανταστεί κανείς ότι οι παραγωγοί τον προσέλαβαν επειδή μέχρι τότε ήταν σχετικά άγνωστος και ήθελαν να κρατήσουν χαμηλό τον προϋπολογισμό!).

The Untouchables

 

Για την μαφιόζικη ταινία "Οι Άθικτοι" του Brian De Palma κερδίζει Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου -το πρώτο και το μοναδικό της καριέρας του.

Indiana Jones and the Last Crusade

Και ενώ τον έχουμε συνηθίσει να υποδύεται σοβαρούς, γοητευτικούς και cool τύπους, εδώ ο Sean Connery μεταμορφώνεται τόσο εξωτερικά όσο και ερμηνευτικά για να γίνει ο Henry Jones, ο πατέρας του θρυλικού Indiana Jones. Με γυαλιά και αστείο καπέλο, λιγάκι αφελής και αρκετά γκαφατζής, ο Sean Connery μάς χαρίζει τον πιο απολαυστικό του ρόλο σε μια ταινία που δε θα χορτάσουμε ποτέ να βλέπουμε.

First Knight  

Τον μύθο του Κάμελοτ τον έχουμε δει σε πάρα πολλές κινηματογραφικές εκδοχές, αλλά αυτή εδώ με τον Sean Connery να υποδύεται το Βασιλιά Αρθούρο και τον Richard Gere τον ιππότη Λάνσελοτ είναι από τις πιο άρτιες και καλογυρισμένες. Ο Connery εξαντλεί την έννοια "κύρος", που χαρακτηρίζει κάθε ερμηνεία της καριέρας του, και εμείς αναρωτιόμαστε αν η Γκουίνεβιρ είχε δίκιο που διάλεξε τον Λάνσελοτ αντί για τον Αρθούρο.

Dragonheart

Αν γυρίζεις ταινία με πρωταγωνιστή ένα δράκο και ψάχνεις την ιδανική φωνή, διαλέγεις τον Sean Connery. Παρόλο που δεν εμφανίζεται και μόνο …ακούγεται, ο Connery καταφέρνει να κάνει αισθητή την παρουσία του στην ταινία χάρη στην υπέροχη φωνή του.

The Rock

 

Η απόλυτη κινηματογραφική περιπέτεια των 90s ήταν φυσικά η ταινία "Ο Βράχος", η οποία θα είχε χάσει τη μισή της αίγλη αν τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν κρατούσε ο Connery. Σοβαρός, έξυπνος, δυναμικός, απογείωσε την ταινία και την έκανε να ξεχωρίσει από άλλες του είδους της.

The League of Extraordinary Gentlemen

Το 2003 ο Connery γυρίζει τη "Συμμαχία", την τελευταία του ταινία, και αποσύρεται οριστικά από τα κινηματογραφικά πλατό. Σε ταινία δεν τον έχουμε ξαναδεί, αλλά ακούμε τη φωνή του, καθώς τη δανείζει για διάφορα πρότζεκτ. 

 

Αναδημοσίευση απο το περιοδικο Artcore (artcoremagazine.gr)