"Αθώα Πλάσματα" του Αλέξη Σταμάτη (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2020) - κριτική βιβλίου

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal

Ο Αλέξης Σταμάτης στο νέο του βιβλίο πλάθει έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα λογοτεχνικό ήρωα, τον Στέφανο, έναν άντρα μοναχικό, που κουβαλά τους προσωπικούς του δαίμονες και έχει ακόμα τις πληγές του ανοιχτές από μια προηγούμενη σχέση του που τέλειωσε άδοξα. Μετά από χρόνια απουσίας από την Αθήνα, ο Στέφανος επιστρέφει στην πόλη αυτήν, όπου ξεκινά να εργάζεται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ. Μια μέρα θα δεχτεί μια ασυνήθιστη επαγγελματική επίσκεψη: μία γυναίκα θα του ζητήσει να την παρακολουθήσει. Και από εκείνη τη στιγμή θα ξεκινήσει μια απίστευτη ιστορία που θα επηρεάσει με εντελώς απρόσμενο τρόπο όλους τους εμπλεκόμενους.

Νουάρ ατμόσφαιρα, έντονα στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος, αρκετή δόση μυστηρίου και απανωτές εκπλήξεις είναι όσα θα συναντήσει κανείς διαβάζοντας τα "Αθώα Πλάσματα". Ο Αλέξης Σταμάτης στήνει μια άκρως ενδιαφέρουσα πλοκή που εξελίσσεται με τρόπο απρόβλεπτο και με ένταση που συνεχώς κλιμακώνεται.

Παρόλ' αυτά, τα "Αθώα Πλάσματα" δεν είναι βιβλίο αστυνομικό ούτε μυστηρίου. Είναι ένα βιβλίο απόλυτα υπαρξιακό. Ο συγγραφέας ακολουθεί τον ήρωα του στις πιο μύχιες διαδρομές του, στις πιο σκοτεινές του σκέψεις, στους πιο οδυνηρούς προβληματισμούς του και μας τον παρουσιάζει με μοναδική λογοτεχνική μαεστρία.

Από την άλλη, ο Αλέξης Σταμάτης χρησιμοποιεί αυτήν την ιστορία για να θέσει ερωτήματα, για να εξερευνήσει τις έννοιες ηθική, αλήθεια, πραγματικότητα, μνήμη, συνείδηση, ενοχή. Για να διερευνήσει τα δίπολα έρωτας-θάνατος, καλό-κακό, άγιος-εγκληματίας, παρουσιάζοντας τα τελικά ως όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο τίτλος του βιβλίου -διόλου τυχαία επιλεγμένος- κάνει λόγο για πλάσματα αθώα, αλλά οι ήρωες μόνο αθώοι δεν είναι - ή εξαρτάται από ποια οπτική γωνία θα επιλέξεις να τους δεις.

Ένα βιβλίο που κρύβει μέσα του μεγάλες αντιθέσεις, που τολμά να κάνει γενναίες ανατροπές, που σπρώχνει τους ήρωες του πέρα από τα όρια τους, που καταφέρνει να διατηρήσει ισορροπία ανάμεσα στο μυστήριο και τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς που θέτει - κι όλα αυτά χωρίς να παρασυρθεί σε σουρεαλιστικά μονοπάτια. Απολαυστικό από κάθε άποψη.