Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας: οι μεγαλύτερες αδικίες των τελευταίων 30 χρόνων

Για κάποιες ταινίες δεν μπορούμε να χωνέψουμε με τίποτα ότι κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Και κάποιες άλλες αδικήθηκαν είτε από την Ακαδημία είτε λόγω συγκυρίων. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα των τριάντα τελευταίων ετών.

Οι ταινίες που δεν άξιζαν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

Chicago, 2002

 

Υπάρχει άραγε έστω και ένα επιχείρημα που να δικαιώνει την απόφαση της Ακαδημίας να βραβεύσει με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίες το "Chicago"; Ομολογουμένως καλογυρισμένο και πρωτότυπο, ανάλαφρο και ενδιαφέρον, το συγκεκριμένο μιούζικαλ είναι ταινία που σου τραβάει την προσοχή. Εφόσον όμως την ίδια χρονιά οι υπόλοιπες υποψήφιες ταινίες είναι "Gangs Of New York", "The Lord of the Rings: The Two Towers", "The Hours" και "The Pianist", ε είναι μάλλον αστείο να πηγαίνει το Όσκαρ στο "Chicago" -το οποίο παρεπιπτόντως ποιος το θυμάται σήμερα;

Crash, 2005

 

Οι σινεφίλ ακόμα διαμαρτύρονται που το "Brokeback Mountain" έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κατηγορούν την Ακαδημία για ρατσισμό και σεμνοτυφία. Και δε θα είχαμε λόγο να είμαστε καχύποπτοι, αν το Όσκαρ δεν είχε πάει στο "Crash". Ωραιότατη ταινία, με ενδιαφέρουσα πλοκή και υπέροχα αντιρατσιστικά μηνύματα, αλλά, κακά τα ψέματα, για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας δεν άξιζε σε καμία περίπτωση. Οπότε ναι, ψηφίζουμε "Brokeback Mountain" δαγκωτό.

The Hurt Locker, 2009

 

Πολύ απλά, η μεγαλύτερη αδικία ever της Ακαδημίας. Η συγκεκριμένη ταινία όχι απλώς δεν άξιζε Όσκαρ, αλλά με το ζόρι μπορεί να χαρακτηριστεί ενδιαφέρουσα. Είναι ολοφάνερο μάλλον ότι ψηφίστηκε επειδή άγγιξε το βαθύτερο εθνικό αίσθημα των Αμερικανών, μιας και διαπραγματεύεται τον πόλεμο στο Ιράν (και δυστυχώς με παρόμοια κριτήρια φαίνεται ότι ψηφίζονται οι ταινίες τα τελευταία χρόνια). Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις (ή έστω λύσεις ανάγκης): "Avatar", "Inglorious Bastards"…

Τhe King's Speech, 2010

 

Ωραία ταινία, με ενδιαφέρον story, καλογυρισμένη. Αλλά μέχρι εκεί. Κατά τα άλλα, είναι υποτονική, ολίγον αργή και την επόμενη μέρα δεν τη θυμάσαι καν. Το Όσκαρ θα μπορούσε να είχε πάει κάλλιστα στο "The Black Swan" ή στο "Inception".

Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας, 2014

 

Το "Birdman" διαπραγματεύεται ένα πραγματικά πολύ ωραίο θέμα: ένας ηθοποιός που έχει εγκλωβιστεί στο ρόλο του σούπερ ήρωα που είχε ερμηνεύσει στο παρελθόν, προσπαθεί απεγνωσμένα να κάνει ένα μεγαλειώδες come-back στο θέατρο. Επιπλέον, είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που είναι γυρισμένο. Αλλά Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας; Ούτε σου κρατά αμείωτη την προσοχή ούτε σε συνεπαίρνει, δεν τη σώζει καν το αινιγματικό και ιντριγκαδόρικο φινάλε. Το "The Grand Budapest Hotel" ήταν σαφώς καλύτερο, ενώ χωρίς καμία αμφιβολία το Όσκαρ έπρεπε να είχε πάει στο συγκλονιστικό, ευρηματικό και πρωτότυπο "Whiplash".

Spotlight, 2015

 

Ίσως με αυτήν τη βράβευση η Ακαδημία μάς στέλνει το μήνυμα ότι έχει σκοπό από εδώ και πέρα να βραβεύει ταινίες με ενδιαφέρον θέμα και βαρετή πλοκή. Θα πρέπει μάλλον να ξεχάσουμε τα συγκλονιστικά φιλμ που μας συνέπαιρναν στα 90s και να στραφούμε στα σοβαρά θέματα που αγγίζουν ευαίσθητα ζητήματα. Μόνο που εδώ βέβαια μιλάμε για σινεμά… Κοντολογίς, το "Spotlight" διαπραγματεύεται το θέμα της κακοποίησης ανηλίκων από καθολικούς ιερείς, μόνο που το προσεγγίζει μέσα από την έρευνα μιας ομάδας δημοσιογράφων. Απίστευτα βαρετό που γεννά προσδοκίες για μια δυνατή κορύφωση, η οποία όμως δεν έρχεται ποτέ. Το πολυσυζητημένο "Revenant" ή το πρωτότυπο "Room" θα ήταν πολύ καλύτερες επιλογές.

 

Ταινίες που έπρεπε να είχαν κερδίσει Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

Dead Poets Society, 1989

 

Ταινία-σταθμός, που δεν έχει ξεχαστεί, που δε σταματά να συζητιέται, που μας συγκίνησε όσο λίγες, που μας χάρισε ένα σωρό αξιομνημόνευτα moto. Και έχασε από ποια; Από το "Driving Miss Daisy"; Από ποια;

The Shawshank Redemption, 1994

 

Η ταινία που έχει σκαρφαλώσει στην κορυφή του IMDB ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών (κάτι βέβαια που είναι υπό συζήτηση, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα), δεν πήρε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ναι, ίσως έπρεπε να είχε πάρει. Αλλά είχε απέναντί της το υπέροχο "Forrest Gump", αλλά και το "Pulp Fiction", που θα μπορούσε κάλλιστα και αυτό να είχε βρεθεί με το αγαλματίδιο στο χέρι.

La vita e bella, 1998

 

Το 1998 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κινηματογραφικά ως η χρονιά που δεν ξέρουμε ποια ταινία θα έπρεπε να πρωτοπάρει Όσκαρ. Το "La vita e bella" είναι η πιο συγκινητική και πρωτότυπη αντιπολεμική ταινία που γυρίστηκε ever, αλλά και το "Shakespeare in love" ήταν υπέροχο. Κρίμα που συνέπεσαν την ίδια χρονιά.

The Thin Red Line, 1998

 

Το "The Thin Red Line" είναι η πιο ποιητική, η πιο φιλοσοφημένη, η πιο αντιπολεμική ταινία που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη και θα της άξιζε να έχει ένα Όσκαρ. Αλλά, είπαμε και παραπάνω, το 1998 ήταν χρονιά-σπαζοκεφαλιά για τους κριτές της Ακαδημίας και έτσι το βραβείο πήγε στο "Shakespeare in love". Για το Όσκαρ δεν πειράζει τόσο, η μεγάλη αδικία είναι ότι "Η Λεπτή Κόκκινη Γραμμή" επισκιάστηκε γενικά από τη "Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν", η οποία έλαβε μεγαλύτερη προσοχή τελικά από όση της άξιζε.

Mystic River, 2003

 

Το "Mystic River" είναι ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη: καλογυρισμένο, με απίστευτα plot twists, συγκλονιστικό φινάλε, ένα διαμαντάκι της 7ης τέχνης και από τα best of του σκηνοθέτη Clint Eastwood. Η ατυχία ήταν ότι την ίδια χρονιά ήταν υποψήφιο και το "The Lord of the rings: The Return of the King", που φυσικά δε θα μπορούσε να μη σαρώσει στα Όσκαρ. Δεδομένου μάλιστα ότι οι δυο προηγούμενες ταινίες "Lord of the rings" δεν τιμήθηκαν με το αντίστοιχο βραβείο. Ε, το 2003 ήταν, καλώς ή κακώς, η χρονιά του Άρχοντα.

 

Αναδημοσίευση από το Artcore magazine (artcoremagazine.gr)

12 Ταινίες με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Η 27η Ιανουαρίου είναι η Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -και εμείς θυμόμαστε μερικές από τις ταινίες που -άμεσα και έμμεσα- διαπραγματεύτηκαν το θέμα.

Inglorious Bastards (Άδωξοι μπάσταρδη),  2009, του Quentin Tarantino

Όταν ο Tarantino αποφασίζει να ασχοληθεί με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό είναι το αποτέλεσμα! Ένα υπέροχο φιλμ με έξυπνη πλοκή, καταπληκτικούς χαρακτήρες και ένα ανατρεπτικό φινάλε, εντελώς διαφορετικό από το …πραγματικό! Και φυσικά είναι η ταινία που μας σύστησε τον λατρεμένο Christoph Waltz -και χαιρόμαστε πολύ για αυτό!

La vita e bella (H ζωή είναι ωραία), 1997, του Roberto Benigni

Το "La vita e bella", εκτός του ότι αποτελεί μία από τις καλύτερες ταινίες με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι και από τις πιο έξυπνες. Στο πρώτο μισό της ταινίας ξεκαρδιζόμαστε από τα γέλια, όσο ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να κερδίσει τη γυναίκα της ζωής του, και στο δεύτερο μισό σκουπίζουμε τα δάκρυα μας, καθώς παρακολουθούμε την πιο συγκινητική προσπάθεια που είδαμε ever στη μεγάλη οθόνη ενός πατέρα να προστατέψει το γιο του από τον πόλεμο.

Swing Kids (Τα παιδιά του σουίνγκ), 1993, του Thomas Carter

Σε πόσο μεγάλο βαθμό η ναζιστική προπαγάνδα επηρέασε τις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλίες, τους καθημερινούς δεσμούς; Πόσο πολύ αλλοτρίωσε τον μέσο πολίτη; Σε αυτό το ερώτημα δίνει απάντηση αυτή η ταινία, καθώς βλέπουμε μια παρέα νεαρών (και κυρίως δύο κολλητών φίλων, των Robert Sean Leonard και Christian Bale) να επηρεάζεται από τα όσα συμβαίνουν. Συγκλονιστικό στην απλότητα του.

Saul fia (Ο γιος του Σαούλ), 2015, του Laszlo Nemes

Η ταινία αυτή από την Ουγγαρία έκανε πάταγο, γιατί -υιοθετώντας την τεχνική του μονόπλανου- καταφέρνει να μας πει τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά να μας δείξει τίποτα. Ένας Εβραίος σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης αναλαμβάνει να θάψει ένα παιδί με κάθε κόστος -κι εμείς βλέπουμε με ενδιαφέρον την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να διατηρήσει τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας που του έχουν απομείνει.

The pianist (O πιανίστας), 2002, Roman Polanski

Ο Polanski μάς παραδίδει ένα από τα καλύτερα φιλμ της σκηνοθετικής του πορείας, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ever με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έναν πρωταγωνιστή, τον Adrien Brody, στην κορυφαία ερμηνεία της καριέρας του. Η ταινία ακολουθεί την πορεία ενός Εβραίου πιανίστα που προσπαθεί να διατηρηθεί ζωντανός όσο μαίνεται ο πόλεμος.

Schindler's List (Η λίστα του Σίντλερ), 1993, του Steven Spielberg

Η κορυφαία, ίσως, ταινία με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς συνδυάζει την ενδιαφέρουσα πλοκή, την άφταστη σκηνοθεσία του Spielberg, τις ερμηνείες των Liam Neeson και Ralph Fiennes, την επιτυχημένη επιλογή του ασπρόμαυρου φιλμ, και όλα αυτά μέσα από την πραγματική ιστορία του Όσκαρ Σίντλερ, του Γερμανού επιχειρηματία που έσωσε τις ζωές εκατοντάδων Εβραίων.

Enemy at the gates (Εχθρός προ των πυλών), 2001, του Jean - Jacques Annaud

Το κεφάλαιο των σκοπευτών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν τεράστιο και ευτυχώς που διαθέτουμε μία τόσο καλή ταινία που ασχολείται με αυτό. Κατά τη διάρκεια της μάχης του Στάλινγκραντ, ένας Ρώσος σκοπευτής και ένας Γερμανός βρίσκονται σε μία τρομερή αναμέτρηση. Άρτια ταινία, άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, ρεαλιστική και με το ερωτικό στοιχείο να συνδέεται ωραία και καταλυτικά με την υπόλοιπη πλοκή.

The Thin Red Line (Η λεπτή κόκκινη γραμμή), 1998, του Terrence Malick  

Αν έπρεπε να διαλέξουμε μία και μόνο ταινία για να της δώσουμε το χαρακτηρισμό αντιπολεμική, αυτή θα ήταν σίγουρα η "Λεπτή Κόκκινη Γραμμή". Ο Malick  μάς δείχνει σε πρώτο πλάνο τη σύγκρουση Αμερικανών - Ιαπώνων, αλλά σε δεύτερο την ασχήμια του πολέμου, την αντιδιαστολή αγάπης-μίσους, τη βαθύτατη ανάγκη του ανθρώπου για ειρήνη, τη γαλήνη της φύσης. Μια ταινία με διαστάσεις φιλοσοφικές, σχεδόν ποιητική. (Κρίμα που συνέπεσε με τη "Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν" και της έκλεψε όλη τη δόξα).

The Book Thief (Η κλέφτρα βιβλίων), 2013, του Brian Percival

Με την "Κλέφτρα Βιβλίων" βρισκόμαστε στη Γερμανία του 2008 και παρακολουθούμε τον πόλεμο μέσα από τη ζωή και τις περιπέτειες της πιτσιρίκας πρωταγωνίστριας. Γλυκό, τρυφερό, συγκινητικό -αν και η συγκίνηση αυτή ίσως να εκβιάζεται υπέρ του δέοντος!

The reader (Σφραγισμένα χείλη), 2008, του Stephen Daldry

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στον απόηχο του. Ένας δεκαπεντάχρονος νεαρός στιγματίζεται από τη σχέση του με μια πολύ μεγαλύτερη του γυναίκα (Kate Winslet) -θα σοκαριστεί αρκετά όταν χρόνια μετά θα μάθει ότι αυτή δικάζεται ως εγκληματίας πολέμου. Εξαιρετική ταινία, που συμπλέκει πολύ επιτυχημένα έναν εφηβικό έρωτα με τον αντίκτυπο ενός πολέμου.

Atonement (Εξιλέωση), 2007, του Joe Wright

Πώς εξελίσσεται ένα ερωτικό ειδύλλιο όταν ξαφνικά ξεσπά ο πόλεμος; Η ταινία δεν πραγματεύεται αποκλειστικά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει να κάνει περισσότερο με την ιστορία των δύο ερωτευμένων ηρώων (Keira Knightley και James McAvoy), η οποία όμως θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχε μεσολαβήσει ο πόλεμος. Απογοητευτική, κάπως, ταινία και κάτω των προσδοκιών του κοινού, παρά το ενδιαφέρον θέμα της, αλλά τουλάχιστον με soundtrack που παίρνει δέκα με τόνο.

Pearl Harbor (Περλ Χάρμπορ), 2001, του Michael Bay

Ένα άλλο κομμάτι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: η σύγκρουση Αμερικής-Ιαπωνίας. Οι Ιάπωνες βομβαρδίζουν τη ναυτική αμερικανική βάση του Pearl Harbor και η Αμερική ετοιμάζεται να περάσει στην αντεπίθεση. Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν παράλληλα με το ερωτικό τρίγωνο των πρωταγωνιστών μας (Ben Affleck, Kate Beckinsale, Josh Hartenett)… Θα μπορούσε να ήταν ωραία ταινία -και με αβανταδόρικο θέμα, μιας και δεν έχει ακόμα "καεί" στη μεγάλη οθόνη- αν δεν ήταν τόσο μα τόσο …αμερικανιά.

 

Αναδημοσίευση από το Artcore Magazine (artcore)

1920-1960: Τα best of του Hollywood που πρέπει να δεις

Επειδή η αξία μιας ταινίας κρίνεται από το χρόνο, ιδού μερικά διαμαντάκια της έβδομης τέχνης που δε λένε να γεράσουν με τίποτα.

Οι Αμερικανοί συνηθίζουν να χωρίζουν τον κινηματογράφο σε τέσσερις περιόδους: τη σιωπηλή εποχή, την κλασική (ή αλλιώς χρυσή) εποχή (30s-60s), τη νέα εποχή του Hollywood (από τα τέλη του '60 μέχρι τα 80s) και τη μοντέρνα ή "blockbuster" περίοδο, που διανύουμε σήμερα. Με το αν η καλύτερη εποχή του Hollywood τέλειωσε το '60 μπορούμε κάλλιστα να διαφωνήσουμε, αλλά όχι να παραβλέψουμε ότι από εκείνη την περίοδο διασώθηκαν μερικά αριστουργήματα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν φαντάζουν πάντα σύγχρονα -ακόμα και σε όσους αποφεύγουν τις "παλιές" ταινίες!

 

Gone with the wind (1939) (Όσα παίρνει ο άνεμος)

Ή αλλιώς, το μεγαλύτερο αριστούργημα όλων των εποχών -why not? Το "Όσα παίρνει ο άνεμος" είναι η ταινία που τα συνδυάζει όλα: ερμηνείες, θέμα, πλοκή, μουσική, σκηνοθεσία. Είναι τόσο άρτια από όλες τις απόψεις και τόσο καλογυρισμένη που αποτελεί την καλύτερη απάντηση για όσους …φοβούνται τις μη σύγχρονες ταινίες. Και το σημαντικότερο: δε φαντάζει "παλαιική", σε αντίθεση με άλλες σύγχρονες ή πολύ μεταγενέστερες της. Δεν είναι τυχαίο που έχει στην τσέπη της 8 Όσκαρ και που αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες όλων των εποχών. Και -αλήθεια- δεν κουράζει, παρά την τετράωρη διάρκειά της. Για όποιον τυχόν του έχει διαφύγει η υπόθεση, η ταινία έχει ως φόντο τον Αμερικανικό Εμφύλιο και επικεντρώνεται στην ατίθαση Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) και το ειδύλλιο της με τον αμοραλιστή Rhett Butler (Clark Gable).

 

Rebecca (1940) (Ρεβέκκα)

Το υπέροχο βιβλίο της Daphne De Maurier βρήκε την καλύτερη κινηματογραφική του μεταφορά, πέφτοντας -ευτυχώς- στα χέρια του Alfred Hitchcock. Η Joan Fontaine είναι η δεύτερη κυρία De Winter, όταν παντρεύεται τον Laurence Olivier, δηλαδή τον (χήρο) Maxim De Winter. Όμως το "φάντασμα" της πρώτης συζύγου μοιάζει ακόμα να πλανάται στο σπίτι. Ταινία μυστήριου, με μια ατμόσφαιρα που μόνο ο Hitchcock θα μπορούσε να δημιουργήσει και που επιτείνεται έξοχα από το ασπρόμαυρο του φιλμ. Από τις ελάχιστες ταινίες που ανταποκρίνεται αξιοπρεπώς στο βιβλίο και δεν απογοητεύει ούτε τους βιβλιόφιλους ούτε τους σινεφίλ.

 

Citizen Kane (1941) (Πολίτης Κέιν)

Αυτή κι αν είναι ταινία που δεν παλιώνει ποτέ, μιας και οι κριτικοί την ψήφιζαν κάθε χρόνο (μέχρι πριν λίγα χρόνια) ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών! Ένα φιλμ που δεν αγαπήθηκε αρκετά όταν κυκλοφόρησε, αλλά κέρδισε έδαφος στη συνέχεια, χάρη στις καινοτομίες του στον τρόπο που γυρίστηκε. Αξιοσημείωτο ότι είναι η πρώτη κινηματογραφική δουλειά του Orson Welles, ο οποίος παράλληλα έγραψε το σενάριο και κράτησε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο -όλα αυτά στην ηλικία των 26 ετών! Η ταινία μάς παρουσιάζει τον ενδιαφέροντα βίο του εκδότη Kane -και μας αφήνει πλούσια τροφή για σκέψη στο τέλος.

 

Casablanca (1942) (Καζαμπλάνκα)

Η "Casablanca" έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του κινηματογραφικού θρύλου, επειδή μάς παρουσιάζει με ωραίο -και καθόλου μελό- τρόπο έναν χαμένο έρωτα, που γίνεται ακόμα πιο τραγικός όταν στο background βλέπουμε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρωταγωνιστές του δράματος τα μεγαθήρια της έβδομης τέχνης Humphrey Bogart και Ingrid Bergman, οι οποίοι προσεγγίζουν τους ρόλους τους με τη δέουσα αξιοπρέπεια, νηφαλιότητα και μελαγχολία. Η συγκεκριμένη ταινία, ναι, ίσως να έχει μία πομπώδη αύρα που μας στέλνει κάμποσες δεκαετίες πίσω, κατά τα άλλα όμως αποπνέει ερωτισμό και μεγαλοπρέπεια με έναν μοναδικό και διαχρονικό τρόπο.

 

All about Eve (1950) (Όλα για την Εύα)

Το "Όλα για την Εύα" διαπραγματεύεται ένα θέμα που θα μας άρεσε να βλέπαμε πιο συχνά στον κινηματογράφο: η μεγάλη σταρ Margo Channing (Bette Davis) φοβάται πως η ηλικία της έχει περάσει και πως η καριέρα της φτάνει στη δύση της -και σαν μην έφτανε ήδη αυτό, η νεαρή (Anne Baxter) που έχει κοντά της ως βοηθό φαίνεται να προσπαθεί να της πάρει τη θέση… Το θέμα είναι ούτως ή άλλως διαχρονικό και ενδιαφέρον, αλλά το ωραίο με τη συγκεκριμένη ταινία είναι πως έχει μια υπέροχη φρεσκάδα και ζωντάνια, η οποία μεταξύ άλλων οφείλεται σε ένα μεγάλο ποσοστό στην πληθωρική ερμηνεία της Bette Davis.

 

12 Angry Men (1957) (Οι 12 ένορκοι)

Αυτή κι αν είναι ταινία που βλέπεται και θα βλέπεται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κι αυτό γιατί το παν σε αυτό το φιλμ είναι το σενάριο. Δώδεκα ένορκοι μπαίνουν στην αίθουσα συσκέψεων για να πάρουν απόφαση: η υπόθεση φαίνεται εύκολη και όλοι λένε ομόφωνα πως ο κατηγορούμενος είναι ένοχος -εκτός από έναν που έχει αμφιβολίες. Ωραία πλοκή, απίστευτα δυνατοί διάλογοι, καλές ερμηνείες. Η ταινία δεν έχει ανάγκη ούτε από εφέ ούτε από σκηνοθετικά τρικ, είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένη στην αίθουσα και εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Η αξιοσημείωτη διαχρονικότητα της ταινίας οφείλεται και στο γεγονός ότι βασίζεται σε θεατρικό κείμενο -και στο θέατρο το έργο συνεχίζει να ανεβαίνει.

 

Vertigo (1958) (Δεσμώτης του ιλίγγου)

Ο Hitchcock είχε βρει αναμφίβολα το μυστικό για το πώς γυρίζεται μια καλή ταινία, γι' αυτό και τα φιλμ του δεν μπορούν να θεωρηθούν παρωχημένα. Στο "Vertigo" έχουμε έναν αστυνομικό, τον John Ferguson (James Stewart), με συμπτώματα ακροφοβίας και κατάθλιψης, τον οποίο προσλαμβάνει ένας φίλος του για να παρακολουθήσει τη γυναίκα του (Kim Novak), που παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά. Μυστήριο, αγωνία και απίστευτα plot twists, σε μια ταινία που ψηφίζεται τα τελευταία χρόνια από τους κριτικούς ως η καλύτερη που γυρίστηκε ποτέ.

 

Ben Hur (1959) (Μπεν Χουρ)

Από τις πιο μεγαλεπήβολες και επικές ταινίες που έβγαλε ποτέ το Hollywood, το "Ben Hur" μάς παρουσιάζει τη ζωή ενός Εβραίου (Charlton Heston), που προδομένος από έναν Ρωμαίο φίλο του γίνεται σκλάβος -πολύ σύντομα ωστόσο θα καταφέρει να κερδίσει πίσω τη ζωή του και να πάρει εκδίκηση. Φιλόδοξα γυρισμένο και με διάρκεια τρεισήμισι ώρες, το "Ben Hur" δέχτηκε θερμότατης υποδοχής από τα Όσκαρ, καθώς κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων κερδισμένων αγαλματιδίων: 11 στον αριθμό -ρεκόρ που δεν έσπασε ούτε ο "Τιτανικός". Η αλήθεια είναι βέβαια πως για τα σημερινά κινηματογραφικά δεδομένα τόσο το θέμα της όσο και η τεχνοτροπία της μοιάζουν ελαφρώς ξεπερασμένα, αλλά ανήκει σίγουρα στα κινηματογραφικά must-see.

 

Ανδημοσίευση απο το Artcore Magazine (artcoremagazine.gr)