Η σχέση πατέρα-υιού στη μεγάλη οθόνη

10 ταινίες που -άμεσα ή έμμεσα- διαπραγματεύονται το θέμα της σχέσης πατέρα και γιου.

 

The Godfather I, II, III (1972, 1974, 1990), του Francis Ford Coppola

Στην αριστουργηματική αυτή τριλογία οι οικογενειακοί δεσμοί παίζουν τον κινητήριο μοχλό της δράσης. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή η εξουσία της Μαφίας περνά από τον πατέρα στο γιο, είναι ενδιαφέρων ο τρόπος που οι σχέσεις μεταξύ των αρσενικών μελών της οικογένειας επηρεάζουν τα γεγονότα. Ο Al Pacino θα ασχοληθεί τελικά με την ..."οικογενειακή παράδοση", αφότου θα αναλάβει να εκδικηθεί για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του πατέρα του, του Marlon Brando. Ο Brando φαίνεται επίσης να έχει ως απαράβατο ιερό τη σχέση του με τα παιδιά του. Ο Al Pacino, με τη σειρά του, έχει διαταραγμένες σχέσεις με τον δικό του γιο, επειδή ο τελευταίος ακολουθεί έναν δρόμο που αυτός δεν εγκρίνει. Και έτσι σιγά-σιγά ξεδιπλώνονται και απλώνονται σε πολλά επίπεδα οι σχέσεις πατεράδων και υιών μέσα στα χρόνια των τριών αυτών ταινιών.

Kramer VS Kramer (1979), του Robert Benton

Η απόλυτη ταινία για τη σχέση πατέρα-γιου. Η Meryl Streep έχει τα ψυχολογικά της και παρατάει σύζυγο (Dustin Hoffman) και παιδί. Πατέρας και γιος θα πρέπει να συνηθίσουν τη νέα τάξη πραγμάτων και να μάθουν να συμβιώνουν -και θα τα καταφέρουν περίφημα. Τρυφερό και συγκινητικό, το έργο μάς έρχεται από τα 70s, αλλά βλέπεται -με δάκρυα στα μάτια- σαν να γυρίστηκε χθες. (Και φυσικά κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Σκηνοθεσίας, Α' Ανδρικού και Β' Γυναικείου).

The shinning (1980), του Stanley Kubrick

Αν αυτή δεν είναι μια προβληματική σχέση πατέρα-γιου, τότε ποια είναι; Ο Jack Nicholson αναλαμβάνει να συντηρήσει για έναν ολόκληρο χειμώνα ένα απομονωμένο ξενοδοχείο. Στην πορεία όμως κάπου αρχίζει να τρελαίνεται και -εκτός από το σύζυγο- θα την πληρώσει και ο γιος. Ο απόλυτος τρόμος, λοιπόν, να βλέπεις τον πατέρα σου να εγκαταλείπει κάθε λογική -τρόμος που χτίστηκε περίφημα από τον Stanley Kubrick.

Star wars VI (1983), του Richard Marquant

(Όσοι δεν έχουν δει τα Star wars -αν υπάρχουν τέτοιοι- να μη διαβάσουν παρακάτω). Τα Star Wars μάς αρέσουν για πάρα πολλούς λόγους: περιπέτεια, αγωνία, διαπλανητικά κυνηγητά. Και για έναν λόγο επιπλέον: περιλαμβάνουν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις που είδαμε ever στη μεγάλη οθόνη. Η σκηνή που ο Darth Vader φωνάζει "Luke I'm your father" μας έχει φυσικά στιγματίσει και έχει δώσει στο όλο project μια ενδιαφέρουσα διάσταση που δεν έχει μέχρι εκείνη τη στιγμή. 

Back to the future I & II (1985, 1989), του Robert Zemeckis

Πώς θα ήταν αν είχες την ευκαιρία να συναντήσεις τον πατέρα σου στα νιάτα του; Ο Marty McFly (Michael Fox) είχε αυτήν την ευκαιρία χάρη στη χρονομηχανή του επιστήμονα φίλου του Emmett Brown. Ο πατέρας McFly βέβαια είναι αδέξιος και ντροπαλός και η εικόνα του μάλλον απογοητευτική, αλλά ο ήρωας μας πρέπει όχι μόνο να τον έχει από κοντά, αλλά και να τον βοηθήσει να τα φτιάξει με τη μητέρα του! Και στο sequel της ταινίας συναντάμε πάλι τη σχέση πατέρα-γιου, καθώς ο ήρωας ταξιδεύει στο μέλλον για να γλιτώσει το γιο του από μπελάδες…  

Indiana Jones and the Last Crusade (1989), του Steven Spielberg

Χαριτωμένη, αστεία, αρκετά ρεαλιστική, ο τρόπος που παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ του Indiana Jones και του πατέρα του σε αυτήν την ταινία είναι υπέροχος και συνδέεται πολύ όμορφα με την πλοκή. Πατέρας και γιος μοιάζουν να μην έχουν τις καλύτερες σχέσεις και διαφωνούν συχνά-πυκνά, αλλά αγαπιούνται πολύ και βοηθούν ο ένας τον άλλον με τους πιο απίθανους τρόπους -ό,τι συμβαίνει δηλαδή και στη ζωή! Οι καλύτερες στιγμές της ταινίας είναι οι κοινές σκηνές Harrison Ford-Sean Connery (και γι' αυτό ξεχωρίζουμε αυτό το φιλμ από τα άλλα τρία της τετραλογίας).

In the name of the father (1993), του Jim Sheridan

Ο Daniel Day-Lewis φυλακίζεται άδικα με την κατηγορία της τρομοκρατίας -και μαζί με αυτόν η μπάλα παίρνει και τον πατέρα του. Πατέρας και γιος αγωνίζονται μέσα από τη φυλακή να βρούνε το δίκιο τους και έρχονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Η ταινία κάνει ούτως ή άλλως το στομάχι σου να σφίγγεται από θυμό για την αδικία, αλλά αν κάτι απογειώνει το συναισθηματικό της φορτίο είναι η σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών.

The lion king (1994)

Ποιος δεν έχει κλάψει στη σκηνή που ο Μουφάσα πεθαίνει και  ο Σίμπα μένει ορφανός; Η σχέση των δύο αυτών λιονταριών είναι η βάση όλης της ταινίας και φυσικά είναι σαφές ότι ο Σίμπα δε θα είχε γίνει ποτέ αυτό που κατάφερε τελικά να γίνει αν δεν είχε χάσει τον πατέρα του. Από τα best of της Disney που καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά της με πολύ εύστοχο και ώριμο τρόπο.

La vita è bella (1997), του Roberto Benigni

Αυτή είναι και θα είναι η νούμερο ένα ταινία για την πατρική αγάπη. Ο Roberto Benigni είναι Εβραίος και οδηγείται από τους Γερμανούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μαζί του είναι και ο γιος του, που δεν πρέπει όμως να καταλάβει τίποτα για τη φρίκη του πολέμου. Ο ευφυέστατος πατέρας καταφέρνει να δημιουργήσει στον υιό του την εντύπωση πως παίρνουν μέρος σε ένα παιχνίδι με έπαθλο ένα τανκ. Κι εμείς ως θεατές δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε στις τραγελαφικές σκηνές ή να κλάψουμε.

Big fish (2003), του Tim Burton

Μια πανέξυπνη ταινία που μας παρουσιάζει ένα σωρό σουρεαλιστικές ιστορίες, με σημείο αναφοράς τη σχέση πατέρα-γιου. Ο πατέρας, λοιπόν, της ταινίας μας έχει τη συνήθεια να αφηγείται θεότρελες και εντελώς απίθανες ιστορίες, πράγμα που θα τον οδηγήσει σε βαθιά ρήξη με το γιο του. Κάποια γεγονότα όμως θα σταθούν ως αφορμή για να επανεξετάσει ο γιος τη γνώμη που έχει για τον πατέρα του. Διασκεδαστικό, τρυφερό, συγκινητικό, λυτρωτικό, το πιο διαφορετικό (και -γιατί όχι;- ίσως και το πιο ωραίο) φιλμ του Tim Burton.

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine (artcoremagazine.gr)

Clint Eastwood: ο πιο σκληροτράχηλος σταρ του Hollywood έγινε στις 31 Μαΐου 87 ετών

10 -καλές και κακές- στιγμές από τη σκηνοθετική πορεία του Clint Eastwood

Ακόμα κι αν είσαι κάτω από τριάντα και δεν πρόλαβες να αγαπήσεις τον ηθοποιό Eastwood, σίγουρα μπορείς να λατρέψεις τον σκηνοθέτη. Ο Eastwood πέρασε στη σφαίρα του κινηματογραφικού θρύλου ήδη από τη συμμετοχή του σε δεκάδες ταινίες και από τους εμβληματικούς του ρόλους στα γουέστερν και στις αστυνομικές ταινίες ως βρώμικος Χάρυ. Η καριέρα του στην 7η τέχνη ήταν ήδη κορυφαία χάρη στις ερμηνείες του, όμως ο Eastwood εκτός από ωραίος ηθοποιός, είναι και κορυφαίος σκηνοθέτης. Έχει σκηνοθετήσει δεκάδες ταινίες από την δεκαετία του '70 μέχρι σήμερα και μας έχει χαρίσει κινηματογραφικά διαμάντια που λατρέψαμε.

Unforgiven (Οι ασυγχώρητοι), 1992

Ο Clint Eastwood σκηνοθετεί το τελευταίο γουέστερν της καριέρας του και κερδίζει και το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Ο Clint Eastwood και ο Morgan Freeman έχουν αποσυρθεί από τη δράση, αλλά αποφασίζουν να αναλάβουν μια ακόμα δουλειά για να βοηθήσουν μια ομάδα γυναικών που θέλουν να πάρουν εκδίκηση. Πρόκειται για ένα πιο …συναισθηματικό γουέστερν, όχι στο είδος που μας είχε συνηθίσει ο Eastwood. Η ταινία κέρδισε και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (που ίσως δεν το άξιζε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

The Bridges of Madison County (Οι γέφυρες του Μάντισον), 1995

Δεν είναι από τις ταινίες που θυμάσαι για μια ζωή, αλλά αξίζει να τη δεις. Ο Clint Eastwood και η Meryl Streep είναι δύο μεσήλικοι που ερωτεύονται κεραυνοβόλα και βιώνουν μια βαθιά και γνήσια αγάπη. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Robert James Waller και ο Eastwood μπορεί να υπερηφανεύεται αν μη τι άλλο γι' αυτό: ότι δεν κατέστρεψε το βιβλίο και έκανε μια από τις πιο επιτυχημένες μεταφορές της λογοτεχνίας στη μεγάλη οθόνη (στο μέτρο τουλάχιστον που αυτό είναι εφικτό).

Mystic River (Σκοτεινό ποτάμι), 2003

Είναι το "Mystic river" το αριστούργημα του Eastwood; Ναι, είναι. Τρεις παιδικοί φίλοι ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια κάτω από δυσάρεστες συνθήκες: η κόρη του ενός έχει δολοφονηθεί, ο άλλος είναι ο αστυνομικός που ερευνά την υπόθεση, ενώ ο τρίτος είναι ο ύποπτος. Συγκλονιστικό θρίλερ, από τα κορυφαία που γυρίστηκαν ποτέ, και με ένα φινάλε που σε στοιχειώνει. Θα μπορούσε βέβαια η ταινία να παραμείνει απλώς στο επίπεδο ενός καλογυρισμένου θρίλερ: όμως ο Eastwood, πέρα από την αγωνία και τη δράση, φωτίζει με έναν μοναδικό τρόπο τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων του και αυτό είναι που κάνει τη ταινία τόσο τραγική. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό του Eastwood ως σκηνοθέτη, ότι ενώ αφηγείται πολύ σκληρές ιστορίες, τους δίνει μια βαθύτατα ανθρώπινη διάσταση. (Δύο Όσκαρ Ερμηνείας και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες, μεταξύ άλλων Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας -που θα μπορούσαν να είχαν κερδηθεί, αν εκείνη την χρονιά δεν είχε σαρώσει το "Lord of the rings: the return of the king").

Million Dollar Baby, 2004

Αυτή είναι ταινία για πολύ κλάμα: ανθρώπινη, συγκινητική, τρυφερή, και συγχρόνως σκληρή. Η Hilary Swank βάλθηκε στα τριάντα-φεύγα της να γίνει πυγμάχος και ο σκληρός και λιγομίλητος Eastwood δε θέλει να την προπονήσει. Σύντομα βέβαια θα αλλάξει γνώμη και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας ιδιαίτερος δεσμός. Η ταινία του Eastwood που σάρωσε τα Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Ά Γυναικείου για τη Hilary Swank και Β' Ανδρικού για τον Morgan Freeman και άλλες τρεις υποψηφιότητες) και που αποτελεί μία από τις πιο άρτιες και δυνατές της φιλμογραφίας του.

Changeling (Η ανταλλαγή), 2008

Όχι από τις καλύτερες σκηνοθετικές στιγμές του, παρόλο που έχει στα χέρια του μια Angelina Jolie που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας (και μας κάνει και πάλι να αναρωτιόμαστε γιατί χαραμίζεται σε ταινίες δράσης) και ένα story πάρα πολύ δυνατό που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η ταινία, λοιπόν, είναι ένα ενδιαφέρον θρίλερ, που έχει να κάνει με την εξαφάνιση ενός αγοριού. Jolie και αστυνομία ψάχνουν και έρχονται στο φως ανατριχιαστικά στοιχεία… Δυστυχώς, σε κάποια σημεία σαν να μη σε πείθει το φιλμ και φαίνεται να έχει μερικά σεναριακά κενά -δεδομένου ότι σκηνοθέτης είναι ο Eastwood έχεις μεγαλύτερες προσδοκίες. Το ωραίο πάντως με αυτήν την ταινία είναι ότι ο Eastwood έχει γράψει και το soundtrack (ναι, ασχολείται και με αυτό!) και είναι καταπληκτικό.

(πάρε μια γεύση από το soundtrack εδώ)

Gran Torino, 2008

Άλλο ένα αριστούργημα και η προτελευταία φορά που είδαμε τον Clint Eastwood μπροστά από την κάμερα. (Γι' αυτό και πολλοί υποστήριξαν πως η Ακαδημία θα έπρεπε να του είχε δώσει για αυτήν την ταινία Όσκαρ Ά Ανδρικού Ρόλου, μιας και, παρά τις κατά καιρούς υποψηφιότητες, δεν έχει κερδίσει ποτέ). Κι εδώ τον βλέπουμε στον συνηθισμένο ρόλο του σκληρού και ιδιότροπου, που αναπτύσσει μια φιλική σχέση με τους ασιατικής καταγωγής έφηβους γείτονες του. Αντιρατσιστικά μηνύματα, δράση, ένα πολύ δυνατό σενάριο, ένα φινάλε συγκλονιστικό και μια ερμηνεία από τον Eastwood που, ας πούμε, αποτελεί την επιτομή όλης του της καριέρας ως ηθοποιός.

Hereafter (Η ζωή μετά), 2010

Μια ασυνήθιστη ταινία για Eastwood, καθώς έχουμε πολύ έντονο το μεταφυσικό στοιχείο. Τρεις ανεξάρτητες ιστορίες έχουν ως θέμα τους το θάνατο και την επαφή με την …άλλη πλευρά. Μια τέτοια ταινία θα μπορούσε να περάσει στην κατηγορία της επιστημονικής φαντασίας, αλλά χάρη στον Eastwood κρατιέται σε πολύ ρεαλιστικά επίπεδα. Από τις πιο συγκινητικές και τρυφερές ταινίες που έχει γυρίσει.

J. Edgar, 2011

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Eastwood σκηνοθετεί μια βιογραφία, είναι όμως η μοναδική που επιλέγει ένα τόσο ιντριγκαδόρικο πρόσωπο σαν αυτό του ιδρυτή του FBI. Το καλό είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τον ήρωα του αποδίδει στη μεγάλη οθόνη τον ιδιότροπο και μυστήριο χαρακτήρα που -λένε ότι- είχε ο Hoover. Σε αυτό φυσικά συμβάλλει καταλυτικά και η αψεγάδιαστη ερμηνεία του Leonardo DiCaprio. Το κακό είναι ότι η ταινία δεν καταφέρνει να απογειωθεί, παρόλο που σε γενικές γραμμές είναι καλοστημένη. Είτε την δεις είτε όχι, σχεδόν το ένα και το αυτό…

American sniper (Ελεύθερος σκοπευτής), 2014

Εδώ ο Clint Eastwood λιγάκι μας τα χάλασε. Παρόλο που η ταινία έκανε μεγάλο ντόρο και έφτασε άνετα μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ (προτάθηκε μεταξύ άλλων και για Καλύτερης Ταινίας), είναι πολύ μέτρια -για τα δεδομένα τουλάχιστον του σκηνοθέτη. Η υπόθεση βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι βιογραφία του αμερικανού σκοπευτή Chris Kyle. Το αποτέλεσμα: άλλη μια ταινία σαν τις δεκάδες που έχουν γυριστεί τα τελευταία 10-15 χρόνια για τον πόλεμο στο Ιράκ, συν το γεγονός ότι αποτελεί απίστευτη …"αμερικανιά". Είναι να απορείς για ποιο λόγο αποφάσισε ο Eastwood να τη γυρίσει και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο.

Sully, 2016

Στην τελευταία του μέχρι στιγμής ταινία είναι που σκέφτεσαι ότι ο αγαπημένος μας σκηνοθέτης μάλλον κουράστηκε και ίσως θα έπρεπε επιτέλους να αναπαυτεί και να σταματήσει να γυρίζει ταινίες. Από υπόθεση είναι σούπερ: μια βλάβη προκαλείται σε ένα αεροπλάνο εν ώρα πτήσης και ο πιλότος καταφέρνει άψογα να το προσγειώσει σε ένα ποτάμι εντός πόλης… Αντί να δώσει έμφαση στο καθεαυτό γεγονός και να δημιουργήσει μια ταινία αγωνίας και δράσης, επικεντρώνεται -δήθεν- στον ψυχισμό του ήρωα και στις αμφιβολίες του για το αν πήρε τη σωστή απόφαση. Μόνο που προφανώς δεν του βγήκε όπως θα ήθελε… Βαρετό, υποτονικό, άνευρο.

Αναδημοσίευση απο το artcoremagazine.gr

Al Pacino: 10+1 πράγματα που δεν ήξερες για τον πιο cool ηθοποιό του Hollywood

11 μικρές και μεγάλες αλήθειες για τον Pacino

 

- Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 25 Απριλίου του 1940. Η καταγωγή του είναι από την Σικελία: συγκεκριμένα, οι γονείς της μητέρας του κατάγονται από το …Κορλεόνε (!) της Σικελίας.

 

- Δεν έχει τελειώσει το σχολείο. Το παράτησε μία χρονιά πριν αποφοιτήσει, στα 17 του.

- Προτού σπουδάσει ηθοποιός δούλεψε ως κούριερ, πωλητής παπουτσιών, αποθηκάριος σε σούπερ μάρκετ, λουστράκος, μεταφορέας επίπλων και εφημεριδοπώλης

 

- Οι παραγωγοί του "The Godfather" δεν τον ήθελαν με τίποτα για το ρόλο του Michael Corleone. Ήταν εντελώς άσημος μέχρι τότε και τον θεωρούσαν κοντό και άσχημο -ήθελαν στη θέση του τον Robert Redford. Ο Coppola ήταν αυτός που επέμενε να τον δεχτούν, η απειλή ωστόσο της απόλυσης και αντικατάστασης του ήταν παρούσα σε κάθε γύρισμα.

- Ο Pacino δεν παρευρέθη στην απονομή των Όσκαρ τη χρονιά που ήταν υποψήφια η ταινία "The Godfather I" ως ένδειξη διαμαρτυρίας επειδή επιλέχθηκε σαν υποψήφιος για Β' Ανδρικό ρόλο και όχι για Α' Ανδρικό όπως ο Marlon Brando. Ο Pacino υποστήριζε πως ο ρόλος του είχε περισσότερη κινηματογραφική διάρκεια από του Brando.

 

- Ο Pacino αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ηθοποιού που η Ακαδημία αγνοούσε επί χρόνια. 21 χρόνια μετά την πρώτη του υποψηφιότητα (και 7 υποψηφιότητες για τις ταινίες "The Godfather I", "Serpico", "The Godfather II", "Dog Day Afternoon", "…and justice for all", "Dick Tracy", "Glengarry Glen Ross"), κέρδισε τελικά το Όσκαρ το 1993 για το "Scent of a woman". Όχι πως δεν το άξιζε, αλλά σίγουρα δεν ήταν η ταινία για την οποία έπρεπε να το είχε κερδίσει.

- Έχει απορρίψει ρόλους στις ταινίες "Κράμερ Εναντίον Κράμερ", "Γεννημένος την 4η Ιουλίου", "Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου", "Αποκάλυψη Τώρα", "Pretty Woman", το ρόλο του Han Solo στο "Star Wars"! Ωστόσο, ο μοναδικός ρόλος για τον οποίο μετανιώνει που έχασε είναι αυτός του αστυνομικού επιθεωρητή στο "Usual suspects".

 

- Ξεκίνησε το κάπνισμα στην ηλικία των εννέα. Στα 80s έφτασε να καπνίζει τέσσερα πακέτα την ημέρα! Αρχές των 90s το έκοψε για να προστατέψει τη φωνή του -τώρα καπνίζει περιστασιακά.

- Υπέφερε από χρόνια αϋπνία.

- Έχει δηλώσει ότι η αγαπημένη του ηθοποιός είναι η Julie Christie.

- Δεν έχει παντρευτεί ποτέ.

 

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine (artcoremagazine.gr)