Ο γιος της Σοφίας - κριτική ταινίας

Ο γιος της Σοφίας (2017)

Σκηνοθεσία: Ελίνα Ψύκου

Παίζουν: Victor Khomut, Valery Tscheplanowa, Θανάσης Παπαγεωργίου

Το 2004, το καλοκαίρι των Ολυμπιακών Αγώνων, ο 11χρονος Μίσα φτάνει από τη Ρωσία για να μείνει με τη μητέρα του, μετά από δύο χρόνια που έχουν μείνει χώρια. Αυτό που δεν ξέρει ο Μίσα είναι πως η μητέρα του έχει παντρευτεί τον ηλικιωμένο Νίκο, πράγμα που θα κάνει ακόμα πιο δύσκολη την προσαρμογή του στη νέα του χώρα.

«Ο γιος της Σοφίας» μάς αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία χωράει μέσα της πολλούς συμβολισμούς και πολλούς παραλληλισμούς. Σε πρώτο επίπεδο η ταινία αφορά το δράμα ενός παιδιού που προσπαθεί να συνηθίσει τη νέα του ζωή, αναζητώντας απεγνωσμένα περισσότερη αγάπη και προσοχή από τη μητέρα του. Ο αυστηρός του πατριός δείχνει σημάδια καλής θέλησης, όμως το χάσμα μεταξύ τους είναι αγεφύρωτο: ο Νίκος είναι προσκολλημένος στα ένδοξα ιδεώδη της αρχαίας Ελλάδας, ενώ ο μικρός Μίσα ονειρεύεται τις ρωσικές αρκούδες και χάνεται με τη φαντασία του στον κόσμο των παραμυθιών.

Σε δεύτερο επίπεδο η ταινία θέλει να κάνει ένα σχόλιο για την απότομη πτώση της Ελλάδας αμέσως μετά την τελευταία ένδοξη στιγμή της: τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κρύβει κάποια τραγική ειρωνεία το να παρακολουθείς σήμερα μια ταινία που εκτυλίσσεται το χαρούμενο 2004… Έχει ενδιαφέρον ο παραλληλισμός του μικρού Μίσα και της χώρας μας, που θα ωθηθούν σε μια βίαιη ενηλικίωση, καθώς και στων δυο τις περιπτώσεις τα πράγματα δεν είναι τόσο όμορφα όσο φαίνονται.

Η ταινία είναι γεμάτη από μηνύματα, στοιχεία μαγικού ρεαλισμού και χαρακτήρες που λειτουργούν ως σύμβολα. Ο μίσα-η μασκότ των ολυμπιακών αγώνων της Ρωσίας, ο Νίκος ως εκπρόσωπος μιας άλλης Ελλάδας, η άρνηση του μικρού να μιλήσει ελληνικά, το κλειστοφοβικό αίσθημα των εσωτερικών χώρων, τα βαλσαμωμένα ζώα στο σαλόνι, τα τραγούδια που ακούγονται που μοιάζουν με νανουρίσματα.

«Ο γιος της Σοφίας» έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, είτε το δει κανείς ως τη δραματική ιστορία ενός παιδιού είτε ως την μελλοντική παρακμή μιας χώρας. Σε κάποια σημεία βέβαια θα μπορούσαν να περιοριστούν οι συμβολισμοί και η ταινία να απεγκλωβιστεί από το επιτηδευμένο της πλαίσιο, αλλά και πάλι έχει πολλά να μας πει.

Ένα Ψηλό Κορίτσι (Dylda / Beanpole) - κριτική ταινίας

Ένα Ψηλό Κορίτσι (Dylda / Beanpole), 2019

Σκηνοθεσία Καντεμίρ Μπαλάγκοφ

Παίζουν: Βικτώρια Μιροσνιτσένκο, Βασίλισα Περελίτζινα

Στο Λένινγκραντ του 1945 δύο γυναίκες, η Ίγια και η Μάσα, εργάζονται σε ένα νοσοκομείο, όπου φροντίζουν τραυματισμένους στρατιώτες. Και οι δύο έχουν γυρίσει από το μέτωπο και προσπαθούν με κάθε τρόπο να επουλώσουν τα ψυχικά τους τραύματα και να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Ένα δυσάρεστο γεγονός θα περιπλέξει αρκετά την μεταξύ τους σχέση.

Το "Ένα ψηλό κορίτσι" είναι μια ρώσικη ταινία για τον απόηχο του πολέμου και για τις επιπτώσεις του στον ψυχισμό των επιζώντων. Η διαφορά της με άλλες ταινίες του είδους είναι ότι εστιάζει στο γυναικείο φύλο, εμπλέκοντας και το θέμα της μητρότητας ως λύση στο συναισθηματικό αδιέξοδο.

Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη ταινία, που παρουσιάζει την βιαιότητα του πολέμου με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ενώ παράλληλα προσφέρει ένα πολύ ενδιαφέρον ψυχογράφημα των χαρακτήρων και των ανθρώπινων σχέσεων. Κάθε ήρωας κουβαλά τα δικά του τραύματα, τις δικές του ενοχές, τις δικές του απώλειες και κάθε ένας προσπαθεί να ορθοποδήσει με τον δικό του τρόπο - κι αυτό σημαίνει ότι μερικοί φτάνουν στα άκρα.

Ο σκηνοθέτης ξέρει πολύ καλά να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα, να αποδίδει την απόγνωση των ηρώων, να αποτυπώνει το κλίμα της εποχής, παραδίδοντάς μας τελικά μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία.

Το μέλλον του κόσμου μας μέσα από 8 δυστοπικές ταινίες

Πώς φαντάζονται οι σκηνοθέτες το μέλλον του κόσμου μας; Συνήθως με πολλή τεχνολογία, εκτεταμένες οικολογικές καταστροφές, θανατηφόρους ιούς, απολυταρχικά καθεστώτα. Σε κάθε περίπτωση, η αχαλίνωτη κινηματογραφική φαντασία δημιουργεί δυσοίωνες πραγματικότητες, θέτει προβληματισμούς και μας χαρίζει ταινίες-διαμαντάκια!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine

1984, του Michael Radford (1984)

Η κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργηματικού βιβλίου του George Orwell μας μεταφέρει σε ένα εφιαλτικό καθεστώς όπου η ελεύθερη σκέψη είναι… ποινικό αδίκημα και τα πάντα ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδερφό. Ένας πολίτης θα θελήσει να κάνει την επανάσταση του. Θα τα καταφέρει; Αρκετά πετυχημένη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη και αναμφίβολα καθηλωτική ταινία.

Brazil, του Terry Gilliam (1985)

Στην κοινωνία του μέλλοντος οι ατομικές ελευθερίες είναι περιορισμένες και όλα περνούν από μία ατελείωτη γραφειοκρατία που δυσκολεύει τη ζωή των ανθρώπων. Όταν ο πρωταγωνιστής μας, υπάλληλος μιας δημόσιας υπηρεσίας, ερωτευτεί τη γυναίκα που βλέπει στα όνειρα του, θα κινηθεί εναντίον του συστήματος. Ο Terry Gilliam πλάθει την ιδανική παρανοϊκή ατμόσφαιρα και μας παραπέμπει σε έναν ονειρικό κόσμο, γεμάτο μηνύματα, περιπέτεια, χιούμορ, δράμα και ένα δυνατό φινάλε.

Twelve Monkeys, του Terry Gilliam (1995)

Το έτος 2035 ένας φονικός ιός έχει σκοτώσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Οι επιστήμονες στέλνουν έναν κατάδικο στο παρελθόν, με σκοπό να ανακαλύψει πώς ξεκίνησε ο ιός και να τον εμποδίσει. Άλλη μια φουτουριστική δυστοπία από τον Gilliam, που παρουσιάζει σουρεαλιστικές καταστάσεις, ταξίδια στο χρόνο, ιντριγκαδόρικη πλοκή, εξαιρετικές ερμηνείες και μερικές φιλοσοφικές απόψεις για πολλή σκέψη.

Waterworld, του Kevin Reynolds (1995)

Στο μακρινό μέλλον οι πάγοι έχουν λιώσει και τα πάντα έχουν καλυφθεί από νερό. Ένας αμφίβιος τυχοδιώκτης προσπαθεί να οδηγήσει μια ομάδα ανθρώπων στο μοναδικό μέρος που υπάρχει ξηρά. Μια ξέφρενη περιπέτεια, ενδιαφέρουσα ως ιδέα και εντυπωσιακή ως προς τα σκηνικά της. Κατά τα άλλα, το αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο: οι κριτικοί την έθαψαν, το κοινό τής γύρισε την πλάτη και οι εισπράξεις ήταν ελάχιστες σε σχέση με το σκανδαλωδώς μεγάλο της κόστος.

V For Vendeta, του James McTeigue (2005)

Στην Αγγλία του μέλλοντος την εξουσία έχει ένα φασιστικό καθεστώς. Μια νεαρή κοπέλα θα μυηθεί στην Αντίσταση από έναν μασκοφόρο επαναστάτη, τον V. Από τις καλύτερες και πιο αγαπητές ταινίες του είδους της, με ενδιαφέροντα πολιτικά μηνύματα, που έχει γίνει εμβληματική και σημείο αναφοράς. Σε αντίθεση με άλλες παρόμοιες ταινίες, το βάρος δε δίνεται στο εφιαλτικό καθεστώς, όσο στην επανάσταση, την ελπίδα ανατροπής του και την ιδεολογία ως το υπέρτατο όπλο.

Children of Men, του Alfonso Cuarón (2006)

Σε μια εφιαλτική εκδοχή του μέλλοντος, οι άνθρωποι έχουν μείνει στείροι και ο κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό. Ένας πρώην ακτιβιστής θα αναλάβει να προστατέψει μια κοπέλα, η οποία είναι η μοναδική έγκυος στη γη. Ωραία ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα πλοκή, περιπέτεια όσο χρειάζεται και αρκετοί προβληματισμοί για σκέψη και συζήτηση.

WALL-E, του Andrew Stanton (2008)

Η Γη δεν είναι πλέον κατοικήσιμη και οι άνθρωποι την έχουν εγκαταλείψει, αφήνοντας πίσω το ρομποτάκι Wall-E που μαζεύει σκουπίδια. Μια μέρα θα φτάσει ένα εξελιγμένο ρομπότ, η Eve, που την έστειλαν οι άνθρωποι για να ελέγξει αν η Γη μπορεί να κατοικηθεί ξανά. Από τα καλύτερα animation που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και με σπουδαία μηνύματα για το μέλλον του πλανήτη μας.

Snowpiercer, του Bong Joon Ho (2013)

Το 2031 η γη έχει καλυφθεί από πάγους και οι μόνοι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει βρίσκονται σε ένα τρένο που δε σταματά ποτέ. Οι συνθήκες διαβίωσης στην τρίτη θέση είναι κάτι παραπάνω από άθλιες, έτσι μια ομάδα επιβατών θα επαναστατήσει, με σκοπό να αναλάβει τον έλεγχο του τρένου. Πρωτότυπο και ενδιαφέρον, με έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και δυνατές σκηνές (αν και με αδύναμο τέλος).