Inferno

Inferno, 2016

Σκηνοθεσία: Ron Howard

Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Felicity Jones

 

Ο Tom Hanks, για τρίτη φορά μετά το "The DaVinci Code" και το "Illuminati",  ενσαρκώνει τον καθηγητή Robert Langdon, λύνει γρίφους και προσπαθεί να σώσει την ανθρωπότητα.

Ο καθηγητής Robert Langdon (Tom Hanks) βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο της Φλωρεντίας με αμνησία. Δεν έχει ιδέα πώς βρέθηκε εκεί -γρήγορα όπως ανακαλύπτει ότι τον κυνηγούν. Η γιατρός του, Sienna Brooks (Felicity Jones), τον βοηθάει να ξαναβρεί τη μνήμη του και να λύσει μία σειρά από γρίφους. Οι γρίφοι θα τους οδηγήσουν σε μια συνωμοσία που θέλει να εξαπολύσει έναν θανατηφόρο ιό στη γη, την ίδια ώρα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει σημάνει συναγερμό και ο Langdon βρίσκεται διωκόμενος από παντού…

Τρίτη κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος του Dan Brown, το "Inferno" ακολουθεί τα " The DaVinci Code" και "Illuminati",  που έκαναν πάταγο πριν μερικά χρόνια. Η συνταγή γνωστή και πετυχημένη: αγωνία, μυστήριο, ενδιαφέρον που διατηρείται αμείωτο, συνεχής δράση και χαλάρωση στα σωστά σημεία, πλοκή που ξετυλίγεται αποκαλυπτικά και ένας Tom Hanks όπως τον ξέρουμε και τον αγαπάμε.

Και στο "Inferno" λοιπόν περιδιαβαίνουμε στα  στενά ωραίων πόλεων (Φλωρεντία, Βενετία, Κωνσταντινούπολη), ψάχνουμε κρυμμένα μυστικά σε έργα τέχνης της Αναγέννησης, μπαινοβγαίνουμε σε ιστορικά κτίρια προηγούμενων αιώνων, περιμένουμε με αγωνία τις εξελίξεις.

Αν και κρατά τη δομή και το ύφος των " The DaVinci Code" και "Illuminati", το "Inferno" δεν έχει τόσο έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα: ασχολείται περισσότερο με τις έννοιες της οικολογίας, του υπερπληθυσμού, της κοινωνικής αναταραχής, της ποιότητας ζωής. Και σε πρώτο πλάνο δεν είναι πλέον η Εκκλησία, αλλά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Στα συν της ταινίας είναι οι γρήγοροι ρυθμοί,  το σταδιακό ξετύλιγμα των πληροφοριών (για πολλή ώρα θα σε ιντριγκάρει που δε θα ξέρεις ποιος είναι με το μέρος ποιανού), οι πραγματικά αναπάντεχες ανατροπές. Στα μείον της ταινίας είναι τα σεναριακά κενά (εκείνη την ώρα όλα θα τα δεχτείς αδιαμαρτύρητα, μετά ωστόσο κάποια πράγματα θα σου φανούν μη ρεαλιστικά), κάποια κλισέ των αμερικάνικων περιπετειών που πραγματικά θα μπορούσαν να αποφευχθούν, το γεγονός ότι αν έχεις ήδη δει τα " The DaVinci Code" και "Illuminati" το "Inferno" δεν έχει να σου προσφέρει και πολλά παραπάνω.

Το Inferno είναι μια πολύ ωραία ταινία -ειδικά για τους λάτρεις του είδους-, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει τη γοητεία και την ατμόσφαιρα των δύο προηγούμενων ταινιών, με τις οποίες αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα κάνεις τη σύγκριση.

 

Αναδημοσίευση από το ArtCore Magazine. (www.artcoremagazine.gr)

Τι απέγινε η Έλι

Darbareye Elly (About Elly, Τι απέγινε η Έλι), 2009

Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί

Πρωταγωνιστούν: Γκολνσιφτέ Φαραανί, Σαχάμπ Χοσεϊνί

 

Ιράν. Μια ωραία παρέα ζευγαριών με τα παιδιά τους πηγαίνει σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι για να περάσει ένα ευχάριστο διήμερο. Μοναδικοί εργένηδες στην παρέα ο Άχμεντ και η Έλι, που η παρέα προσπαθεί να φέρει πιο κοντά… Όλα κυλούν ευχάριστα και με κέφι, μέχρι που η Έλι εξαφανίζεται. Τους άφησε κι έφυγε χωρίς αντίο; Πνίγηκε μήπως καθώς προσπαθούσε να σώσει ένα από τα παιδιά που έπεσε στη θάλασσα; Και ποια είναι τελικά η Έλι; Η παρέα φαίνεται να μην ξέρει πολλά για αυτήν. Η αγωνία μεγαλώνει και η αποκαλύψεις που αρχίζουν να γίνονται σταδιακά προκαλούν ένταση στην παρέα.

Το "Τι απέγινε η Έλι" είναι ένα καταπληκτικό παράδειγμα για τους φανατικούς χολιγουντιανούς σινεφίλ ότι υπάρχει υπέροχο σινεμά και έξω από τα σύνορα της Αμερικής. Κοινώς, για τους πλέον δύσπιστους: μην τρομάζετε που η ταινία είναι ιρανική.  Το "Τι απέγινε η Έλι" είναι μια πολύ δυνατή ταινία, που ξεκινάει με χαλαρούς ρυθμούς και αρχίζει σιγά-σιγά να ξεδιπλώνεται με τρόπο απρόβλεπτο, ενδιαφέρον, αναπάντεχο.

Πολύ πριν ο Ασγκάρ Φαραντί τραβήξει τα βλέμματα των απανταχού θεατών και κριτικών με το "Ένας χωρισμός", είχε δώσει ήδη το κινηματογραφικό του στίγμα με ταινίες σαν αυτήν. Το "Τι απέγινε η Έλι" δεν είναι "Ένας χωρισμός" ούτε γνώρισε την ίδια επιτυχία, αλλά έχει σίγουρα πολλά κοινά στοιχεία. Πέρα από το γεγονός ότι ο Φαραντί ξέρει να γυρίζει ταινίες άρτιες από όλες τις απόψεις, το πιο δυνατό του χαρτί είναι ένα: το σενάριο. Ό,τι είναι η ταινία, είναι το σενάριο. Ο Φαραντί παίρνει μικρές καθημερινές ιστορίες, φαινομενικά ασήμαντες, και τις ξεδιπλώνει αργά, δημιουργώντας αναπάντεχες προεκτάσεις και προχωρώντας σε πολλά επίπεδα. Η πλοκή εξελίσσεται με τρόπο ευφυή και με συνεχώς καινούργια στοιχεία, εκπλήσσοντας τον ανυποψίαστο θεατή, και προκαλώντας στους ήρωες ένα ψυχολογικό ξεγύμνωμα.

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του "Τι απέγινε η Έλι" -και των ταινιών του Φαραντί γενικά- είναι ο ρεαλισμός. Εδώ δε χρειαζόμαστε εφέ ούτε κόλπα εντυπωσιασμού ούτε μυστήρια πλάνα ούτε ένα δυνατό όνομα στο καστ: η ταινία σε κρατάει με κομμένη την ανάσα γιατί αυτό που βλέπεις είναι δυνατό χάρη στην απλότητα του -θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε και οπουδήποτε. Και γι' αυτό, λοιπόν, δεν έχει καμία σημασία που η ταινία είναι ιρανική: θα μπορούσε να είναι ταινία οποιασδήποτε χώρας με μια υπόθεση που θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα.

Και φυσικά είναι και το άλλο: όπως και στο "Ένας χωρισμός", ο Φαραντί αρέσκεται στο να παίζει με την έννοια του σωστού και του λάθους. Του ηθικού και του ανήθικου. Της αλήθειας και τους ψέματος. Και το δίλημμα αυτό το παρουσιάζει στις τόσο απλές και καθημερινές του διαστάσεις, που φαντάζει πλέον βαθιά ανθρώπινο και τραγικό. Τελικά, αυτό είναι που σε αγγίζει και σε συγκινεί στη συγκεκριμένη ταινία.

10+1 Καλοκαιρινές ταινίες

11 ταινίες με καλοκαιρινό φόντο και άκρως δροσερή διάθεση, για να βάλεις στο dvd σου και να χαλαρώσεις τις νύχτες του Αυγούστου

 

Splash (Η γοργόνα), 1984

Πόσο πιο καλοκαιρινή από μια ταινία με θάλασσες, έρωτες και γοργόνες; Η Daryl Hannah είναι γοργόνα και ερωτεύονται με τον Tom Hanks, μόνο που εκείνος δεν το ξέρει. Κλισέ, χαριτωμένο, ρομαντικό και γλυκό -και με μια δόση περιπέτειας μέσα- όπως ακριβώς επιβάλλονταν να είναι οι ταινίες στα 80s.

The Big Blue (Απέραντο γαλάζιο), 1988

Δύο νεαροί δύτες (Jean-Marc Barr, Jean Reno), ερωτευμένοι με τη θάλασσα και παθιασμένοι με τις καταδύσεις, στενοί φίλοι και ανταγωνιστές ταυτόχρονα. Κάπου εμφανίζεται μια κοπέλα και έχουμε και love story, οι πρωταγωνιστές μας έχουν και κάτι ψυχολογικά θεματάκια να λύσουν και εμείς οι θεατές απολαμβάνουμε το απέραντο γαλάζιο τοπίο της Αμοργού.

Stand by me (Στάσου πλάι μου), 1986

Τέσσερις φίλοι στο κατώφλι της εφηβείας θα ζήσουν κάποιο καλοκαίρι την πιο έντονη περιπέτεια της ζωής τους, καθώς θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι στο δάσος για να βρουν το πτώμα ενός παιδιού που το πάτησε το τρένο. Μια νοσταλγική ταινία -βασισμένη σε βιβλίο του Stephen King- για τη φιλία, την ενηλικίωση και για εκείνα τα καλοκαίρια που μας σημαδεύουν τη ζωή -και έχουμε όλοι από ένα τέτοιο.

Cocktail (Κοκτέιλ), 1988

Όχι εξ ολοκλήρου καλοκαιρινή ταινία, αλλά έρχεται στο μυαλό συνειρμικά όταν σκέφτεσαι θάλασσες και beach bar. Ο Tom Cruise στο απόγειο της καριέρας του ως μπάρμαν σε ένα beach bar στη Τζαμάικα, θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, αλλά τα πράγματα θα σκοτεινιάσουν λίγο όταν επιστρέψουν όλοι στις βάσεις τους… Κοκτέιλ, ρέγγε ρυθμοί, Tom Cruise φρέσκος και στα ντουζένια του, μια ταινία για το ξέφρενο nightlife των 80s, τότε που το να είσαι μπάρμαν ισοδυναμούσε με το να είσαι ο θεός της νύχτας. Ωραίες εποχές.

The blue Lagoon (Η γαλάζια λίμνη), 1980

Η Brooke Shields και ο Christopher Atkins έχουν ναυαγήσει από τα μικράτα τους σε ένα ερημονήσι και δεν έχουν καμία επαφή με τον πολιτισμό. Εμείς χαιρόμαστε για αυτό, γιατί απολαμβάνουμε πλάνα του πανέμορφου νησιού, της ακρογιαλιάς, του βυθού, της χλωρίδας και της πανίδας, κοντολογίς έχουμε μια ταινία χάρμα οφθαλμών.

Evil under the sun (Έγκλημα κάτω από τον ήλιο), 1982

Ο Ηρακλής Πουαρό (Peter Ustinov) θα έπρεπε να κάνει διακοπές στο ωραίο του ξενοδοχείο, αλλά μία εκ των παραθεριστριών βρέθηκε δολοφονημένη στην παραλία την ώρα που έκανε την ηλιοθεραπεία της και τώρα ο ντεντέκτιβ μας πρέπει να διαλευκάνει το φόνο. Έξυπνο σενάριο-ιντριγκαδόρικο έγκλημα.

The beach (Η παραλία), 2000

Ο Leonardo DiCaprio γίνεται μέλος μιας κοινότητας που ζει σε μια παραλία, αποκομμένη από τον πολιτισμό. Ως ιδέα φαίνεται έξοχη και το μέρος είναι παραδεισένιο, αλλά η πραγματικότητα αρχίζει να χωλαίνει. Όχι η καλύτερη ταινία του Danny Boyle, αλλά αρκετά παρεξηγημένη ωστόσο. Ωραία μηνύματα, ασύλληπτο τοπίο, ενδιαφέρον story.

Mamma mia!, 2008

Η απόλυτη καλοκαιρινή ταινία, με γυρίσματα σε ελληνικά νησιά, τραγούδια των Abba και ανάλαφρο story. Η Meryl Streep παντρεύει την κόρη της, αλλά ποιανού είναι η κόρη; Οι τρεις πιθανοί μπαμπάδες καταφτάνουν στο νησί. Πιο χαλαρωτικό και αναζωογονητικό δε γίνεται!

Indian summer (Το καλοκαίρι της νιότης μας), 1993

Ο ιδιοκτήτης μιας καλοκαιρινής κατασκήνωσης αποφασίζει να καλέσει τους αγαπημένους του κατασκηνωτές -που πλέον έχουν ενηλικιωθεί προ πολλού- για να περάσουν όλοι μαζί ένα ακόμα καλοκαίρι, μιας και η κατασκήνωση πάει μάλλον για κλείσιμο. Όχι υψηλών αξιώσεων ταινία, αλλά για όσους έχουν πάει κατασκήνωση και την σκέφτονται με νοσταλγία, είναι ιδανική.

Weekend at Bernie's (Τρελό γουικέντ στου Μπέρνι), 1989

Δύο φίλοι είναι καλεσμένο στο εξοχικό του αφεντικού τους στη θάλασσα. Πηγαίνοντας εκεί όμως, θα βρουν το αφεντικό τους, τον Bernie, νεκρό. Για να μην κινήσουν υποψίες, κουβαλάνε όλο το ΣΚ τον Bernie προσπαθώντας να δώσουν την εντύπωση πως είναι ζωντανός. Από αυτές τις κουφές πλην ξεκαρδιστικές κωμωδίες των υπέροχων 80s.

Jaws (Τα σαγόνια του καρχαρία), 1975

Η άλλη όψη του καλοκαιριού. Από το ξέγνοιαστο μπάνιο στη θάλασσα στην επίθεση από καρχαρία. Ο Spielberg σκηνοθετεί ένα από τα εμβληματικότερα θρίλερ όλων των εποχών, με μπόλικο σασπένς, αρκεί να μην το δεις πριν πας διακοπές.

 

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine www.artcoremagazine.gr