The red violin

Le violon rouge (The red violin, Το κόκκινο βιολί), 1998

Σκηνοθέτης: François Girard

Ηθοποιοί: Samuel L. Jackson, Don McKellar, Carlo Cecchi

Ένα βιολί, το επονομαζόμενο κόκκινο βιολί, κατασκευασμένο περί το 1600, περνάει από χέρι σε χέρι, διατρέχοντας έτσι τρεις περίπου αιώνες, για να καταλήξει στον 20ο πλέον αιώνα σε μια δημοπρασία. Στην πορεία του αυτή θα γοητέψει και θα επηρεάσει τους κατόχους του, με τρόπο που να μοιάζει πολλές φορές ότι έχει ζωή από μόνο του.

Η φανταστική πορεία ενός βιολιού μέσα στο χρόνο, που συνδέεται άρρηκτα με τις ζωές όσων το έχουν και με το εκάστοτε κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο. Πέντε ανεξάρτητες ιστορίες (ο κατασκευαστής του, ένα ορφανό ταλαντούχο αγόρι, ένα διάσημος βιολιστής, η κομμουνιστική Κίνα, μια δημοπρασία) και πέντε διαφορετικές χώρες (Ιταλία, Βιέννη, Αγγλία, Κίνα, Αμερική) που κάνουν τα εκατόν τριάντα λεπτά της ταινίας να περάσουν σαν νερό. Η σφιχτή πλοκή του φιλμ ξετυλίγεται με ευφυέστατο τρόπο και με φλας-μπακ που συνθέτουν σιγά-σιγά το παζλ.

Έξοχη σκηνοθεσία και  καταπληκτική φωτογραφία, που δημιουργούν ατμόσφαιρα ανάλογη του πνεύματος του φιλμ και ζωντανεύουν την μυστήρια επιρροή που φέρεται να ασκεί το βιολί στους ανθρώπους. Η ταινία καταφέρνει να διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ, μακριά από ανούσιους συναισθηματισμούς και πομπώδεις επιδείξεις, για να γοητέψει τελικά τον θεατή με την μεγαλοπρέπεια της. Πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, αλλά το στοίχημα κερδίζεται αναμφίβολα με το πολύ δυνατό σενάριο των Don McKellar και François Girard. Ακόμη κι αν δεν σας αρέσει η ταινία, το δίχως άλλο θα λατρέψετε τη μουσική: το βασικό δε μουσικό θέμα είναι πασίγνωστο και ο John Corigliano κέρδισε το Όσκαρ μουσικής με το σπαθί του.

Cine-προτάσεις (serrelib.gr)

The Magdalene Sisters

The Magdalene Sisters (Οι κόρες της ντροπής), 2002

Σκηνοθέτης: Peter Mullan

Ηθοποιοί: Nora-Jane Noone, Dorothy Duffy, Anne-Marie Duff, Eileen Walsh

 

Τρεις κοπέλες στην Ιρλανδία των 60s κλείνονται στα «Άσυλα της Μαγδαλήνης», ένα είδος αναμορφωτηρίου-φυλακής που συντηρούσε η Καθολική Εκκλησία, επειδή διέπραξαν αμαρτήματα σεξουαλικής φύσης: η μία βιάστηκε από τον ξάδερφο της, η άλλη γέννησε παιδί εκτός γάμου και η τρίτη φλέρταρε με αγόρια. Στο άσυλο αυτό οι τρεις ηρωίδες μαζί με πολλές άλλες γυναίκες θα έρθουν αντιμέτωπες με σκληρή δουλειά, με σωματική και σεξουαλική κακοποίηση, καταπίεση και έσχατους εξευτελισμούς.

Καταστάσεις που δε θα ήθελε κανείς να βιώσει ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του παρουσιάζονται ρεαλιστικές και απογυμνωμένες από κάθε απόπειρα εξωραϊσμού δίνοντας μια πραγματική γροθιά στο στομάχι του θεατή. Στην ενίσχυση αυτού του συναισθήματος συνηγορεί όχι μόνο το δυνατό σενάριο διά χειρός του σκηνοθέτη, αλλά και η ίδια η σκηνοθεσία και η δημιουργία μιας ατμόσφαιρας αντάξιας του θέματος του φιλμ. Απουσία οποιωνδήποτε εφέ, υπερβολών και επιτηδευμένων τεχνασμάτων, το φιλμ με όπλο του την απλότητα αποκτά το ρεαλιστικό αντίκτυπο που επιδιώκει.

Η ταινία δε σε αφήνει να χαλαρώσεις, κυλάει με δυνατό ρυθμό, ακριβώς λόγω του ενδιαφέροντος θέματος που θίγει. Πόσω μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για γεγονότα που όντως συνέβησαν. Για την ιστορία να πούμε ότι το τελευταίο άσυλο έκλεισε μόλις το 1996 (!).

Η ταινία εισέπραξε αρνητικές αντιδράσεις από την Καθολική Εκκλησία και αρκετά θετικές από τους κριτικούς, όπως δείχνουν και τα βραβεία που κέρδισε ή αυτά για τα οποία προτάθηκε. Must see φιλμάκι, και γιατί ...«ταρακουνάει», αλλά και για να ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας...  

Arlington Road

Arlington Road (Ο ύποπτος της οδού Άρλιγκτον), 1999

Σκηνοθεσία: Mark Pellington
Παίζουν: Jeff Bridges, Tim Robbins

 

Ο Michael Faraday (Jeff Bridges), καθηγητής ιστορίας με ιδιαίτερη έμφαση στην ιστορία τρομοκρατικών οργανώσεων, ζει με τον δεκάχρονο γιο του μην έχοντας καταφέρει να ξεπεράσει εντελώς τον θάνατο της γυναίκας του, που σκοτώθηκε από τρομοκράτες κατά τη διάρκεια της δουλειάς της ως πράκτορας του FBI. Στο διπλανό σπίτι θα έρθει να εγκατασταθεί ο Oliver Lang (Tim Robbins) με την οικογένεια του και οι δύο άντρες, καθώς και οι γιοι τους, δεν θα αργήσουν να γίνουν φίλοι. Όλα όμως θα ανατραπούν περίεργα όταν ο Faraday θα αρχίσει να υποψιάζεται για την τρομοκρατική δράση του γείτονά του.

 

Ταινία που κυκλοφόρησε αρκετά πριν την 11η Σεπτεμβρίου, γεγονός που την κάνει να διαφέρει από τις δεκάδες ταινίες περί τρομοκρατίας που γυρίστηκαν έκτοτε και συναγωνίζεται η μία την άλλη σε έλλειψη πρωτοτυπίας. «Ο ύποπτος της οδού Άρλιγκτον» (όπως δηλαδή κυκλοφόρησε η ταινία στην Ελλάδα) δεν έχει να κάνει μόνο με ανατινάξεις, καταδιώξεις και αμέτρητα θύματα, αλλά πολύ περισσότερο με ένα κλιμακωτό κυνηγητό, με ένα κουβάρι που ξετυλίγεται, με ένα αίσθημα αγωνίας που βαθμιαία και επιδέξια γιγαντώνεται. Και προσεγγίζει το θέμα μέσα από τη δράση ενός ανθρώπου και όχι ενός κράτους. Πράγμα βέβαια που φέρνει μεγαλύτερη συγκίνηση και ένταση.

 

Πολύ καλές ερμηνείες από τους έτσι κι αλλιώς έξοχους Jeff Bridges και Tim Robbins, καλό σενάριο, πλήθος πολιτικών μηνυμάτων και ένα φινάλε που το δίχως άλλο θα σπεύσετε να το εντάξετε στη λίστα με τα πιο αναπάντεχα movie-endings....