Coco

Coco (2017)

Σκηνοθέτης: Lee Unkrich

Ο Μιγκέλ είναι ένα 12χρονο αγόρι που θέλει διακαώς να γίνει μουσικός. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: η οικογένεια του θεωρεί απαγορευμένη κάθε επαφή με τη μουσική, από τότε που ο προπάππους του μικρού εγκατέλειψε τη γυναίκα του και την κόρη τους, Κοκό, για να γίνει μουσικός. Την ημέρα των Νεκρών, ο Μιγκέλ θα αποπειραθεί να κλέψει την κιθάρα του -νεκρού πλέον- ειδώλου του, Ερνέστο ντε λα Κρουζ, και θα μεταφερθεί μαγικά στον κόσμο των νεκρών...

Το Κοκό αγαπήθηκε τρελά από τους σινεφίλ και δικαίως θεωρείται ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων ετών. Το μεγαλύτερο του ατού είναι η πρωτοτυπία του: νεκροί και ζωντανοί συνδέονται με ιδιαίτερα ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο, ενώ ο κόσμος των νεκρών παρουσιάζεται με χιούμορ και φαντασία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Ωραία ιδέα να αξιοποιηθεί τόσο το έθιμο της Μέρας των Νεκρών όσο και γενικά η μεξικάνικη κουλτούρα με την μουσική της, τις παραδόσεις της και την ...Φρίντα Κάλο.

Φυσικά -μιας και πρόκειται για ταινία που απευθύνεται και σε παιδιά- δε λείπουν οι συγκινητικές στιγμές, τα μηνύματα περί αγάπης και αξίας της οικογένειας και το μότο του να κυνηγάς τα όνειρα σου.

Όλα αυτά απογειώνονται με την υπέροχη μουσική της ταινίας και με ένα απίστευτο plot twist που θα πείσει τελικά ακόμα και τους πιο δύσπιστους.

Μια ταινία χάρμα οφθαλμών, μια πανδαισία χρωμάτων, μουσικής και συναισθημάτων που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και κερδίζει τους πάντες.

The patience stone

The patience stone (Η πέτρα της υπομονής), 2012

Σκηνοθέτης: Ατίκ Ραχίμι

Ηθοποιοί: Γκολσιφτέ Φαραχανί, Χαμίντ Ντζαβαντάν, Μασί Μροουάτ

Σε μια μουσουλμανική χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, μια γυναίκα φροντίζει τον άνδρα της που μετά από σοβαρό τραυματισμό έχει πέσει σε κώμα. Όσο τον φροντίζει του μιλά για όσα δεν του μίλησε ποτέ: για το παρελθόν της, για τα συναισθήματα της και τις επιθυμίες της, για το γάμο τους, για τα μυστικά της. Σύμφωνα με έναν περσικό μύθο, υπάρχει μια μαγική πέτρα στην οποία λες όλα σου τα προβλήματα, ώσπου μια μέρα η πέτρα σπάει και λυτρώνεσαι: αυτή είναι η πέτρα της υπομονής. Ο άντρας της λοιπόν καλείται να παίξει αυτόν τον ρόλο.

Ταινία που βλέπεται με μια ανάσα και με κλιμακωτή ένταση που σε ρουφάει όσο εξελίσσεται. Ο πόλεμος -σε δεύτερο πλάνο- και η εξομολόγηση της γυναίκας -σε πρώτο- αλληλεπιδρούν εύστοχα και συνδέονται με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο.

Μέσα από τα λόγια της γυναίκας ξετυλίγεται μπροστά μας ολόκληρη η κουλτούρα των μουσουλμανικών χωρών με τα πρέπει, τις συνήθειες, τους άγραφους νόμους και φυσικά με το ποια θέση έχει η γυναίκα στην κοινωνία. Είναι ενδιαφέρον το πόσο γλαφυρά παρουσιάζεται η ψυχοσύνθεση της γυναίκας, της οποίας τα λόγια είναι αναπάντεχα τολμηρά και ξαφνιάζουν ευχάριστα. Είναι τόσο αληθινή η εξομολόγηση της, που δεν μπορεί παρά να αγγίξει οποιονδήποτε, σε όποιο σημείο της γης κι αν βρίσκεται: δεν είναι τυχαίο εξάλλου που η γυναίκα δεν έχει όνομα, ούτε κανένας άλλος από τους ήρωες, δεν κατονομάζεται καν η χώρα. Η γυναίκα αυτή γίνεται σύμβολο πέρα από το χώρο και το χρόνο.

Σε ολόκληρη την ταινία υπάρχει ένας κλοιός ανελευθερίας: ο πόλεμος που συμβαίνει στην πόλη, στη γειτονιά, σχεδόν μέσα στο σπίτι της ηρωίδας. Ο ετοιμοθάνατος σύζυγος σε ένα σπίτι ρημαγμένο. Οι καταπιεσμένες γυναίκες των μουσουλμανικών χωρών, που έχουν βρει άλλους τρόπους να ελίσσονται, να λειτουργούν, να επιβιώνουν. Παρά το ασφυκτικό κλίμα η ταινία δε σε πνίγει -αντιθέτως μοιάζει να σου κλείνει το μάτι με μια αχτίδα ελπίδας.

Η πέτρα της υπομονής είναι μια αναπάντεχα καλή ταινία, βαθιά ανθρώπινη και υπερβολικά ενδιαφέρουσα. Σε προβληματίζει, σε αγανακτεί, σε λυτρώνει. Όλα αυτά χάρη στο καταπληκτικό σενάριο, χάρη στη σκηνοθεσία και φυσικά χάρη στην πρωταγωνίστρια (η Γκολσιφτέ Φαραχανί, γνωστή και από το ιρανικό "Τι απέγινε η Έλι" και από το "Body of lies"), η οποία δίνει μια άψογη ερμηνεία, ενσωματώνοντας επιτυχώς όλες τις εναλλαγές στη διάθεση της ηρωίδας και την ενδιαφέρουσα εξέλιξη του χαρακτήρα της μέχρι το λυτρωτικό φινάλε.

Hereafter

Hereafter (Η ζωή μετά), 2010

Σκηνοθέτης: Clint Eastwood

Παίζουν: Matt Damon, Cécile De France, Bryce Dallas Howard

«Η ζωή μετά» είναι μια ταινία που έχει να κάνει με τον θάνατο: αυτός είναι ο πρωταγωνιστής και αυτός αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Ένας Αμερικάνος που έχει το «χάρισμα» της επικοινωνίας με τους νεκρούς, μία Γαλλίδα δημοσιογράφος που πέθανε και επανήλθε στη ζωή και ένα παιδί από την Αγγλία που έχασε ένα αγαπημένο του πρόσωπο –τρία άτομα που έχουν την προσωπική τους αναμέτρηση με το θάνατο. Πού θα τους οδηγήσει τελικά η αναμέτρηση αυτή;

Ένα τέτοιο θέμα θα μπορούσε να κάνει την ταινία να βουλιάξει, θα μπορούσε να την είχε κάνει από ανυπόφορα καταθλιπτική έως γελοία και εξωπραγματική. Ή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ωραιότατη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Εδώ όμως είναι που φαίνεται και η μαεστρία του Eastwood: παίρνει ένα θέμα εντελώς σουρεαλιστικό, όπου άνθρωποι επικοινωνούν ή θέλουν να επικοινωνήσουν με νεκρούς, και το αποδίδει με τρόπο τόσο ρεαλιστικό, ώστε η ταινία τελικά δεν «μπάζει» από πουθενά. Είναι βαθιά ανθρώπινη και άκρως συγκινητική (δεν αποκλείεται να βουρκώσετε).

Όχι πως το φιλμάκι κάνει πουθενά κοιλιά, αλλά ίσως σε κάποιες στιγμές να αισθανθείτε ότι η εξέλιξη προχωρά πιο αργά από το αναμενόμενο. Παρόλ’ αυτά, το καλογραμμένο σενάριο, οι καλές ερμηνείες, η προσεκτική σκηνοθεσία (και η μουσική με την υπογραφή του ίδιου του σκηνοθέτη) αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πως καμιά ταινία του Clint Eastwood δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.