1920-1960: Τα best of του Hollywood που πρέπει να δεις

Επειδή η αξία μιας ταινίας κρίνεται από το χρόνο, ιδού μερικά διαμαντάκια της έβδομης τέχνης που δε λένε να γεράσουν με τίποτα.

Οι Αμερικανοί συνηθίζουν να χωρίζουν τον κινηματογράφο σε τέσσερις περιόδους: τη σιωπηλή εποχή, την κλασική (ή αλλιώς χρυσή) εποχή (30s-60s), τη νέα εποχή του Hollywood (από τα τέλη του '60 μέχρι τα 80s) και τη μοντέρνα ή "blockbuster" περίοδο, που διανύουμε σήμερα. Με το αν η καλύτερη εποχή του Hollywood τέλειωσε το '60 μπορούμε κάλλιστα να διαφωνήσουμε, αλλά όχι να παραβλέψουμε ότι από εκείνη την περίοδο διασώθηκαν μερικά αριστουργήματα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν φαντάζουν πάντα σύγχρονα -ακόμα και σε όσους αποφεύγουν τις "παλιές" ταινίες!

 

Gone with the wind (1939) (Όσα παίρνει ο άνεμος)

Ή αλλιώς, το μεγαλύτερο αριστούργημα όλων των εποχών -why not? Το "Όσα παίρνει ο άνεμος" είναι η ταινία που τα συνδυάζει όλα: ερμηνείες, θέμα, πλοκή, μουσική, σκηνοθεσία. Είναι τόσο άρτια από όλες τις απόψεις και τόσο καλογυρισμένη που αποτελεί την καλύτερη απάντηση για όσους …φοβούνται τις μη σύγχρονες ταινίες. Και το σημαντικότερο: δε φαντάζει "παλαιική", σε αντίθεση με άλλες σύγχρονες ή πολύ μεταγενέστερες της. Δεν είναι τυχαίο που έχει στην τσέπη της 8 Όσκαρ και που αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες όλων των εποχών. Και -αλήθεια- δεν κουράζει, παρά την τετράωρη διάρκειά της. Για όποιον τυχόν του έχει διαφύγει η υπόθεση, η ταινία έχει ως φόντο τον Αμερικανικό Εμφύλιο και επικεντρώνεται στην ατίθαση Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) και το ειδύλλιο της με τον αμοραλιστή Rhett Butler (Clark Gable).

 

Rebecca (1940) (Ρεβέκκα)

Το υπέροχο βιβλίο της Daphne De Maurier βρήκε την καλύτερη κινηματογραφική του μεταφορά, πέφτοντας -ευτυχώς- στα χέρια του Alfred Hitchcock. Η Joan Fontaine είναι η δεύτερη κυρία De Winter, όταν παντρεύεται τον Laurence Olivier, δηλαδή τον (χήρο) Maxim De Winter. Όμως το "φάντασμα" της πρώτης συζύγου μοιάζει ακόμα να πλανάται στο σπίτι. Ταινία μυστήριου, με μια ατμόσφαιρα που μόνο ο Hitchcock θα μπορούσε να δημιουργήσει και που επιτείνεται έξοχα από το ασπρόμαυρο του φιλμ. Από τις ελάχιστες ταινίες που ανταποκρίνεται αξιοπρεπώς στο βιβλίο και δεν απογοητεύει ούτε τους βιβλιόφιλους ούτε τους σινεφίλ.

 

Citizen Kane (1941) (Πολίτης Κέιν)

Αυτή κι αν είναι ταινία που δεν παλιώνει ποτέ, μιας και οι κριτικοί την ψήφιζαν κάθε χρόνο (μέχρι πριν λίγα χρόνια) ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών! Ένα φιλμ που δεν αγαπήθηκε αρκετά όταν κυκλοφόρησε, αλλά κέρδισε έδαφος στη συνέχεια, χάρη στις καινοτομίες του στον τρόπο που γυρίστηκε. Αξιοσημείωτο ότι είναι η πρώτη κινηματογραφική δουλειά του Orson Welles, ο οποίος παράλληλα έγραψε το σενάριο και κράτησε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο -όλα αυτά στην ηλικία των 26 ετών! Η ταινία μάς παρουσιάζει τον ενδιαφέροντα βίο του εκδότη Kane -και μας αφήνει πλούσια τροφή για σκέψη στο τέλος.

 

Casablanca (1942) (Καζαμπλάνκα)

Η "Casablanca" έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του κινηματογραφικού θρύλου, επειδή μάς παρουσιάζει με ωραίο -και καθόλου μελό- τρόπο έναν χαμένο έρωτα, που γίνεται ακόμα πιο τραγικός όταν στο background βλέπουμε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρωταγωνιστές του δράματος τα μεγαθήρια της έβδομης τέχνης Humphrey Bogart και Ingrid Bergman, οι οποίοι προσεγγίζουν τους ρόλους τους με τη δέουσα αξιοπρέπεια, νηφαλιότητα και μελαγχολία. Η συγκεκριμένη ταινία, ναι, ίσως να έχει μία πομπώδη αύρα που μας στέλνει κάμποσες δεκαετίες πίσω, κατά τα άλλα όμως αποπνέει ερωτισμό και μεγαλοπρέπεια με έναν μοναδικό και διαχρονικό τρόπο.

 

All about Eve (1950) (Όλα για την Εύα)

Το "Όλα για την Εύα" διαπραγματεύεται ένα θέμα που θα μας άρεσε να βλέπαμε πιο συχνά στον κινηματογράφο: η μεγάλη σταρ Margo Channing (Bette Davis) φοβάται πως η ηλικία της έχει περάσει και πως η καριέρα της φτάνει στη δύση της -και σαν μην έφτανε ήδη αυτό, η νεαρή (Anne Baxter) που έχει κοντά της ως βοηθό φαίνεται να προσπαθεί να της πάρει τη θέση… Το θέμα είναι ούτως ή άλλως διαχρονικό και ενδιαφέρον, αλλά το ωραίο με τη συγκεκριμένη ταινία είναι πως έχει μια υπέροχη φρεσκάδα και ζωντάνια, η οποία μεταξύ άλλων οφείλεται σε ένα μεγάλο ποσοστό στην πληθωρική ερμηνεία της Bette Davis.

 

12 Angry Men (1957) (Οι 12 ένορκοι)

Αυτή κι αν είναι ταινία που βλέπεται και θα βλέπεται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κι αυτό γιατί το παν σε αυτό το φιλμ είναι το σενάριο. Δώδεκα ένορκοι μπαίνουν στην αίθουσα συσκέψεων για να πάρουν απόφαση: η υπόθεση φαίνεται εύκολη και όλοι λένε ομόφωνα πως ο κατηγορούμενος είναι ένοχος -εκτός από έναν που έχει αμφιβολίες. Ωραία πλοκή, απίστευτα δυνατοί διάλογοι, καλές ερμηνείες. Η ταινία δεν έχει ανάγκη ούτε από εφέ ούτε από σκηνοθετικά τρικ, είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένη στην αίθουσα και εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Η αξιοσημείωτη διαχρονικότητα της ταινίας οφείλεται και στο γεγονός ότι βασίζεται σε θεατρικό κείμενο -και στο θέατρο το έργο συνεχίζει να ανεβαίνει.

 

Vertigo (1958) (Δεσμώτης του ιλίγγου)

Ο Hitchcock είχε βρει αναμφίβολα το μυστικό για το πώς γυρίζεται μια καλή ταινία, γι' αυτό και τα φιλμ του δεν μπορούν να θεωρηθούν παρωχημένα. Στο "Vertigo" έχουμε έναν αστυνομικό, τον John Ferguson (James Stewart), με συμπτώματα ακροφοβίας και κατάθλιψης, τον οποίο προσλαμβάνει ένας φίλος του για να παρακολουθήσει τη γυναίκα του (Kim Novak), που παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά. Μυστήριο, αγωνία και απίστευτα plot twists, σε μια ταινία που ψηφίζεται τα τελευταία χρόνια από τους κριτικούς ως η καλύτερη που γυρίστηκε ποτέ.

 

Ben Hur (1959) (Μπεν Χουρ)

Από τις πιο μεγαλεπήβολες και επικές ταινίες που έβγαλε ποτέ το Hollywood, το "Ben Hur" μάς παρουσιάζει τη ζωή ενός Εβραίου (Charlton Heston), που προδομένος από έναν Ρωμαίο φίλο του γίνεται σκλάβος -πολύ σύντομα ωστόσο θα καταφέρει να κερδίσει πίσω τη ζωή του και να πάρει εκδίκηση. Φιλόδοξα γυρισμένο και με διάρκεια τρεισήμισι ώρες, το "Ben Hur" δέχτηκε θερμότατης υποδοχής από τα Όσκαρ, καθώς κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων κερδισμένων αγαλματιδίων: 11 στον αριθμό -ρεκόρ που δεν έσπασε ούτε ο "Τιτανικός". Η αλήθεια είναι βέβαια πως για τα σημερινά κινηματογραφικά δεδομένα τόσο το θέμα της όσο και η τεχνοτροπία της μοιάζουν ελαφρώς ξεπερασμένα, αλλά ανήκει σίγουρα στα κινηματογραφικά must-see.

 

Ανδημοσίευση απο το Artcore Magazine (artcoremagazine.gr)

Scrooged

Scrooged (Πάρτι φαντασμάτων), 1988

Σκηνοθεσία: Richard Donner

Παίζουν: Bill Murray, Karen Allen

 

Το "Scrooged" είναι η κλασική ιστορία του Scrooge -αλλά σε διασκευή με τον Bill Murray (κι αυτό από μόνο του τα λέει όλα!).

Η ιστορία "A Christmas Carol" του Charles Dickens είναι πασίγνωστη: ο στριμμένος Ebenezer Scrooge όχι απλώς δε νιώθει στο ελάχιστο το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά το μόνο πράγμα για το οποίο νιώθει αγάπη στη ζωή του είναι το χρήμα. Την παραμονή των Χριστουγέννων θα τον επισκεφτούν τρία φαντάσματα, τα οποία δείχνοντας του σκηνές από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον θα τον κάνουν να αλλάξει χαρακτήρα.

Τα ίδια ακριβώς βλέπουμε και στο "Scrooged", απλώς βρισκόμαστε στη σημερινή εποχή, όπου ο στριμμένος Scrooge είναι ο Frank Cross (Bill Murray), ένας τηλεοπτικός παραγωγός, κυνικός, εγωκεντρικός και φιλοχρήματος, χωρίς ίχνος ευαισθησίας και αγάπης για τους συνανθρώπους του. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: τα τρία φαντάσματα τις παραμονές των Χριστουγέννων θα τον τρομάξουν αρκετά ώστε να γίνει άλλος άνθρωπος.

Καταρχάς, μας αρέσει που η ιστορία του Dickens τοποθετείται στο σήμερα. Έχουμε δει δεκάδες τηλεοπτικές μεταφορές του "A Christmas Carol", αλλά όχι πολλές διασκευασμένες όπως αυτή. Κρατάει ατόφιο το αρχικό story, αλλά το μετατρέπει σε μια απόλυτα σύγχρονη ταινία (και totally 80s παράλληλα, γι' αυτό την αγαπάμε διπλά!), σε βαθμό που τελικά ξεχνάς και τον Dickens 

Και φυσικά μάς αρέσει επειδή παίζει ο Bill Murray. Μόνο αυτός θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε μια τέτοια ταινία και να την κάνει αυτό που είναι: γρήγορη, ανάλαφρη, σκαμπρόζικη, σουρεαλιστική, με το love story της σε δεύτερο πλάνο, αστεία και τρυφερή στις δόσεις που χρειάζεται.

Το "Scrooged" είναι η απόλυτη χριστουγεννιάτικη ιστορία, διασκευασμένη ως η πιο cool κωμωδία. Γι' αυτό επιβάλλεται να τη βλέπει κανείς κάθε χρόνο!

 

Scrooged (Πάρτι φαντασμάτων), του Richard Donner

Είδος: κωμωδία, φαντασίας

Διάρκεια: 101'

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=9ajwSBuozVs

 

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine (artcore)

Ralph Fiennes

Ο Ralph Fiennes έχει πολύπλευρη καριέρα. Έχει γυρίσει και τις σπουδαίες δραματικές ταινίες, έχει γυρίσει τις κοινωνικές, τις ερωτικές, τις ιστορικές, της εποχής, έχει γυρίσει και τις περιπέτειες και τα blockbuster και τα action movies.

Παρόλ' αυτά, παραμένει στις συνειδήσεις των σινεφίλ ως ο καταραμένος εραστής, ο μοιραίος, ο όμορφος θλιμμένος. Ίσως να παίζει ρόλο που ξεκίνησε την πορεία του με έναν τέτοιο ρόλο: του Heathcliff στα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" (Wuthering Heights, 1992). Ο άγριος, περιφρονημένος, σκληρός και παράφορα ερωτευμένος Heathcliff βρήκε την τέλεια ενσάρκωση του στο γοητευτικό και άγουρο ακόμα πρόσωπο του Ralph Fiennes -και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό.

Απογειώνεται απίστευτα γρήγορα: μόλις την επόμενη χρονιά παίζει στη "Λίστα του Σίντλερ" (Schindler's List, 1993) και υποδύεται έναν σκανδαλωδώς απάνθρωπο Γερμανό αξιωματικό. Σε τέτοιου είδους ρόλο δε θα τον ξανασυναντήσουμε -πάντως κέρδισε κιόλας την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ (Β' Ανδρικού).

Τρία χρόνια μετά ο Ralph Fiennes θα πρωταγωνιστήσει στην καλύτερη ταινία της καριέρας του, θα γίνει πασίγνωστός και θα καθιερωθεί οριστικά ως ο γοητευτικός, πλην καταραμένος, εραστής της έβδομης τέχνης. Ο "Άγγλος Ασθενής" (The English Patient, 1996) θα αγαπηθεί από το κοινό, θα κερδίσει 9 Όσκαρ και θα δώσει στον Fiennes άλλη μία οσκαρική υποψηφιότητα (Ά Ανδρικού Ρόλου).

Ο ίδιος ρόλος φαίνεται να τον ακολουθεί (γεγονός που δε μας απογοητεύει καθόλου, μιας και είναι εξαιρετικός σε αυτόν), καθώς το 1999 πρωταγωνιστεί σε άλλη μια δραματική - ερωτική ταινία με φόντο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: "Το Τέλος μιας σχέσης" (The end of the affair). Στο μεταξύ, έχουμε και τις ταινίες εποχής (Onegin, 1999) που του ταιριάζουν απίστευτα λόγω της αβρής του εμφάνισης, έχουμε και τις περιπέτειες (The Avengers, 1998).

Το 2002 μάς αρέσει που τον βλέπουμε σε κάτι διαφορετικό: παίζει στο θρίλερ "Ο Κόκκινος Δράκος" (The Red Dragon), το prequel της "Σιωπής των αμνών", όπου υποδύεται έναν ψυχικά ασταθή και παραμορφωμένο εξωτερικά δολοφόνο. Και την ίδια χρονιά, κόντρα σε κάθε άλλη του επαγγελματική του επιλογή, πρωταγωνιστεί στην πρώτη -και τελευταία του ευτυχώς- ρομαντική κομεντί, το "Maid in Manhattan" με την Jennifer Lopez

Χαιρόμαστε που διαπιστώνουμε ότι φροντίζει να κρατά αρκετά ψηλά τον πήχη των επαγγελματικών του επιλογών. Μια τέτοια επιλογή ήταν ο "Επίμονος Κηπουρός" (The Constant Gardener) του 2005, μια ταινία που καταπιάνεται με το θέμα των παράνομων τακτικών των φαρμακοβιομηχανιών. Υποκριτικά τον βλέπουμε και εδώ με τη γνωστή του μελαγχολία, την τραγικότητα του και εσωστρέφεια, ύφος που διατηρεί στην πλειοψηφία των ταινιών του.

Την ίδια χρονιά ανοίγει ένα τεράστιο κεφάλαιο στην καριέρα του Ralph Fiennes που λέγεται "Harry Potter". Ο Fiennes, για τέσσερις ταινίες μέχρι και το 2011, ενσαρκώνει έναν από τους εμβληματικότερους κακούς στην ιστορία του σινεμά, τον Λόρδο Voldemort. Αγνώριστος εξωτερικά και ερμηνευτικά, οι fans του "Harry Potter" θα τον λατρέψουν και η δημοτικότητα του θα ανεβεί κι άλλο. Είναι από τους καλύτερούς του ή από τους πιο ταιριαστούς του ρόλους; Μάλλον όχι -αλλά πάλι μας αρέσει.

Το 2008 μοιάζει να έχει περάσει πλέον σε μια πιο ώριμη φάση. Στο "The Reader" είναι ένας πενηντάρης, που στην εφηβεία του, στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στιγματίστηκε ερωτικά από τη σχέση του με μία μεγαλύτερη γυναίκα. Ίδιος ρόλος - διαφορετική ερμηνευτική φάση.

2011 και "Κοριολάνος": όχι μόνο συνεχίζει με σοβαρές επιλογές ερμηνεύοντας Σαίξπηρ, αλλά καταπιάνεται και με τη σκηνοθεσία. Παράλληλα, τον βλέπουμε σε κάτι πιο εμπορικό ("Clash of Titans", 2010 και "Wrath of Titans", 2012), αλλά και σε κάτι κλασικό: James Bond "Skyfall" (2012) και "Spectre" (2015).

Αν είχαμε όλους τους παραπάνω λόγους / ρόλους να αγαπούμε τον Ralph Fiennes, το 2014 τον λατρέψαμε. Πρωταγωνιστεί στο "The Grand Budapest Hotel" υποδυόμενος έναν ρόλο που με την πρώτη ματιά θα μπορούσε ίσως να σκεφτεί κανείς ότι δεν του ταιριάζει: λίγο κωμικός, λίγο χαριτωμένος, στα όρια σχεδόν της καρικατούρας -και εντελώς "τσαλακωμένος" εξωτερικά. Διαπιστώνουμε ωστόσο πως όχι μόνο έχει περάσει στην πλέον ώριμη ερμηνευτική του φάση, αλλά δεν έχει εγκλωβιστεί σε συγκεκριμένα είδη ρόλων του παρελθόντος. Γι' αυτό και αναμένουμε με ενδιαφέρον την επόμενη μεγάλη του ερμηνεία.

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine (Artcore Magazine)