The Mule

The Mule (Το βαποράκι), 2018

Σκηνοθέτης: Clint Eastwood

Παίζουν: Clint Eastwood, Patrick L. Reyes, Cesar De León

 

Ο Ερλ είναι ένας 88χρονος πρώην ανθοκαλλιεργητής που είναι χωρισμένος από τη γυναίκα του και έχει κάκιστες σχέσεις με την κόρη του, καθώς υπήρξε πάντα κακός σύζυγος και πατέρας. Η ανάγκη του για χρήματα θα τον κάνει να δεχτεί να δουλέψει ως οδηγός-βαποράκι για ένα μεξικάνικο καρτέλ ναρκωτικών.

"Το Βαποράκι" ή αλλιώς ο απολογισμός ζωής ενός ηλικιωμένου άντρα. Ταινία που ισορροπεί ωραία ανάμεσα στη δράση και στο δράμα, έχει και τις στιγμές αγωνίας, έχει και αρκετό συναίσθημα - και έχει και μπόλικο έξυπνο χιούμορ στις δόσεις που πρέπει.

Με το γενικότερο πλαίσιο να θυμίζει λίγο "Gran Torino" (ένας βετεράνος που έχει κακές σχέσεις με την οικογένεια του), το "The Mule" είναι μια χαμηλών τόνων ταινία, με την έννοια ότι δεν είναι κατάλληλη για όποιον ψάχνει κυνηγητά με την αστυνομία και πυροβολισμούς. Έχει μια αρκετά πιασάρικη υπόθεση, πολύ ωραία δοσμένη (οι έμποροι ναρκωτικών, η αστυνομία που προσπαθεί να τους ξετρυπώσει, η άνεση με την οποία κινείται ο ήρωας μας σε αυτόν τον νέο γι' αυτόν κόσμο), όμως η ιστορία αυτή λειτουργεί μάλλον σαν αφορμή για να κάνει ο πρωταγωνιστής τον απολογισμό της ζωής του, να παραδεχτεί τα λάθη του, να κάνει απόπειρες να διορθώσει τα πράγματα και εντέλει να αναλάβει το βάρος των ευθυνών του.

Ρεαλιστικό, ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, περιπετειώδες και τρυφερό -αλλά όχι μελό- στα σημεία που χρειάζεται, το "Βαποράκι" πραγματεύεται με όμορφο τρόπο ένα λεπτό θέμα. Και παράλληλα βρίσκει τον τρόπο να θέσει εύστοχα ωραία ζητήματα, όπως η αυτοκριτική, η αξία της οικογένειας σε σύγκριση με τη δουλειά, ενώ δεν παραλείπει να σχολιάσει και την νέα τάξη πραγμάτων σε έναν κόσμο που κυριαρχεί το ίντερνετ. Στο κέντρο όλων αυτών φυσικά ο Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος πλάθει έναν άκρως ενδιαφέροντα ήρωα και τον ερμηνεύει άψογα.

Ταινίες με θέμα τον χορό

Μιούζικαλ, ρομαντικές κομεντί, love stories, πολιτικές ιστορίες, θρίλερ, ο χορός χωράει σε όλων των ειδών τις ταινίες. Ιδού μερικά διαμαντάκια της έβδομης τέχνης!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το artcoremagazine.gr

 

White nights (1985), του Taylor Hackford

Ορίστε μια ταινία που εμπλέκει τον χορό με τα πολιτικά, με τρόπο ομολογουμένως πολύ πετυχημένο. Ο Mikhail Baryshnikov υποδύεται έναν σπουδαίο Ρώσο χορευτή, που αυτομόλησε στην Ευρώπη για να ξεφύγει από τα περιορισμένα όρια έκφρασης του σοβιετικού καθεστώτος. Η (κακή) τύχη θα τα φέρει έτσι και θα ξαναβρεθεί στην πατρίδα του, όπου θα αναγκαστεί να χορέψει για τη Ρωσία. Όσο προπονείται, έχουμε εμείς την χαρά να βλέπουμε εν δράσει έναν από τους μεγαλύτερους χορευτές ever και να απολαμβάνουμε παράλληλα τις μέρες της Ρωσίας που δε νυχτώνει ποτέ. Το κερασάκι στην τούρτα: το "Say you, say me" στους τίτλους τέλους.

Dirty Dancing (1987), του Emile Ardolino

Μία ήταν, είναι και θα είναι η πιο αγαπημένη εφηβική/νεανική ταινία με θέμα τον χορό: το "Dirty Dancing" φυσικά. Ένα πολύ δυνατό love story, ο Patrick Swayze στα καλύτερα του, υπέροχες χορογραφίες και ένα από τα καλύτερα soundtracks που ακούσαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Φρέσκο, νεανικό, καλοκαιρινό, good feeling, μια ταινία που δικαίως αγαπήθηκε τρελά. (Fun fact: το τραγούδι "She's like the wind" το τραγουδάει ο ίδιος ο Swayze).

Swing Kids (1993), του Thomas Carter

Το "Swing Kids", εκτός του ότι είναι μια καταπληκτική πλην παραγνωρισμένη ταινία, έχει το άκρως ενδιαφέρον στοιχείο να παρουσιάζει τον χορό ως τρόπο έκφρασης και μέσο αντίστασης στο ναζιστικό καθεστώς. Στην Γερμανία του Χίτλερ λοιπόν ο χορός σουίνγκ είναι απαγορευμένος. Οι δύο πρωταγωνιστές μας ανήκουν στην "απαγορευμένη ομάδα" των χορευτών, μέχρι που θα αναγκαστούν να στρατολογηθούν στη ναζιστική νεολαία. Τότε θα αλλάξουν όλα… Απίστευτη εξέλιξη και υπέροχη πλοκή.

Moulin rouge! (2001), του Baz Luhrmann

Όταν ο Baz Luhrmann αποφασίζει να κάνει ταινία με φόντο το Moulin rouge, το αποτέλεσμα είναι ένα πολύχρωμο και εντυπωσιακό σόου. Ένας Άγγλος ποιητής στο Παρίσι του 1900 θα ερωτευτεί με την Σατίν, την πιο ακριβοπληρωμένη πόρνη και πρωταγωνίστρια των σόου του Moulin rouge. Ο έρωτας τους όμως δεν είναι δυνατόν να έχει αίσια κατάληξη. Από τα καλύτερα love stories που έχουμε δει ποτέ σε μιούζικαλ, με ένα από τα πιο ξεχωριστά soundtrack της έβδομης τέχνης σε μια ταινία που μαγεύει με τα σκηνικά, τα κουστούμια, τις ερμηνείες και φυσικά τον χορό της!

Chicago (2002), του Rob Marshall

Το "Chicago" δεν είναι απλώς ένα πολύ καλογυρισμένο μιούζικαλ (τόσο καλογυρισμένο που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 2002). Είναι μια ταινία που καταφέρνει με πολύ έξυπνο τρόπο να εντάξει τον χορό μέσα στην πλοκή της. Η Catherine Zeta-Jones, χορεύτρια του βαριετέ, και η Renee Zellweger, που επιθυμεί διακαώς να γίνει σταρ, βρίσκονται στη φυλακή με την κατηγορία του φόνου, αλλά ο Richard Gere, ένας δαιμόνιος δικηγόρος, θα αναλάβει να τις αθωώσει. Όλα είναι χορός και μουσική σε αυτήν την ταινία, ακόμα και τα συναισθήματα των ηρώων. (Χαρακτηριστική σκηνή: η κρίσιμη αγόρευση του Richard Gere στη δίκη παρουσιάζεται ως ένα αγωνιώδες σόλο ρεσιτάλ χορού κλακετών. Ευφάνταστο και υπέροχο!).

Shall we dance? (2004), του Peter Chelsom

Ένας επιτυχημένος οικογενειάρχης και επιχειρηματίας αποφασίζει να βγει από τη ρουτίνα της καθημερινότητας ξεκινώντας μαθήματα χορού. Ευχάριστη ταινία, που θυμίζει ρομαντική κομεντί, αλλά απέχει αρκετά από τα κλισέ της. Ωραίες χορογραφίες με την -ιδανική για το ρόλο- Jennifer Lopez.

Black Swan (2010), του Darren Aronofsky

Όταν μιλάμε για ταινίες με θέμα τον χορό, έχουμε συνηθίσει τα love stories, τους δυνατούς ρυθμούς, τις ξεσηκωτικές χορογραφίες. Ε εδώ δεν έχουμε τίποτα από όλα αυτά. Ο Aronofsky παίρνει μια ομάδα μπαλέτου που ετοιμάζεται να ανεβάσει τη "Λίμνη των Κύκνων" και βάζει την πρωταγωνίστρια αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό στην προσπάθεια της να είναι τέλεια. Και κάπως έτσι έχουμε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και καθηλωτικά ψυχολογικά θρίλερ που είδαμε ποτέ.

 

Ταινίες που μας πήγαν στο… διάστημα!

Η (κινηματογραφική) εξερεύνηση του διαστήματος προσφέρεται για αχαλίνωτη φαντασία, πολλή περιπέτεια, εντυπωσιακά πλάνα, έξυπνες ανατροπές και ενδιαφέροντες φιλοσοφικούς στοχασμούς. Αυτός είναι και ο λόγος που γυρίζονται τόσο συχνά ταινίες με αυτό το θέμα! Ιδού μερικές που αγαπήσαμε και ξεχωρίσαμε.

 

2001: A Space Odyssey, του Stanley Kubrick (1968)

Πολύ μπροστά από την εποχή της και αριστουργηματική ως προς το αποτέλεσμα, η "Οδύσσεια του διαστήματος" του Kubrick δεν είναι απλώς μια ταινία εξερεύνησης του διαστήματος, αλλά ένας φιλοσοφικός προβληματισμός σχετικά με την πορεία του ανθρώπινου είδους, την εξέλιξη της τεχνολογίας, την αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για τα βαθύτερα νοήματα του κόσμου και της ίδιας του της ύπαρξης. Μια ταινία που όμοια της δεν έχει ξαναγίνει και που δεν πρόκειται να παλιώσει ποτέ.

Contact, του Robert Zemeckis (1997)

Να και μια ταινία που θα της άξιζε να έχει λίγη περισσότερη αγάπη από το κοινό. Μετά από χρόνια έρευνας, μια αστροφυσικός πιάνει και αποκωδικοποιεί ένα σήμα εξωγήινης προέλευσης. Τίμιο και αξιοπρεπές έργο για το είδος στο οποίο ανήκει, που τα έχει λίγο-πολύ όλα: και αγωνία και μυστήριο και ενδιαφέρουσα εξέλιξη και αρκετό συναίσθημα. Και με ένα πολύ δυνατό φινάλε που σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο.

Armageddon, του Michael Bay (1998)

Η απόλυτη αμερικανιά - η απόλυτη περιπέτεια! Ένας μετεωρίτης πρόκειται να χτυπήσει τη γη και να την καταστρέψει εντελώς. Η NASA αποφασίζει πως η καλύτερη λύση είναι να στείλει μια ομάδα αντρών που κάνουν γεωτρήσεις πετρελαίου, ώστε να ανοίξουν τρύπα και να ανατινάξουν εσωτερικά τον μετεωρίτη. Περιπέτεια, αγωνία, χιούμορ, ένα love story, μια υπέροχη σχέση πατέρα-κόρης, λίγη συγκίνηση και πολλή υπερβολή. Α και φυσικά οι Aerosmith με το "I don't want to miss a thing".

WALL-E, του Andrew Stanton (2008)

Η ταινία αυτή όχι μόνο είναι ενδιαφέρουσα ως προς την υπόθεση, υπέροχη ως προς το αποτέλεσμα και σπουδαία ως προς τα οικολογικά της μηνύματα, αλλά μας παρουσίασε το πιο ωραίο ρομποτάκι που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη! Τα τελευταία χρόνια οι παιδικές ταινίες γίνονται όλο και καλύτερες και απευθύνονται εξίσου και σε ενήλικες: μια τέτοια περίπτωση είναι και το "WALL-E". Ο Wall-E λοιπόν είναι ένα μικρό ρομπότ που έχει αποστολή να καθαρίζει την γη, η οποία όμως δεν κατοικείται πλέον λόγω ρύπανσης. Οι εναπομείναντες άνθρωποι βρίσκονται σε ένα διαστημόπλοιο, από το οποίο φτάνει μια μέρα στη γη για μια αποστολή ένα ρομπότ, η Eve. Wall-e και Eve θα γνωριστούν και θα ανακαλύψουν κάτι που θα δώσει ελπίδα για το μέλλον της γης. Από τα πιο ιδιαίτερα παιδικά, που ασχολείται με το θέμα της περιβαλλοντικής καταστροφής με εξαιρετικό τρόπο.

Avatar, του James Cameron (2009)

Η ταινία που είδε τις εισπράξεις της να εκτινάσσονται σε υπερβολικά υψηλά ποσά και να κάνουν ρεκόρ, που έφερε νέες μεθόδους στον τρόπο που γυρίζονται οι ταινίες και που παρέσυρε εκατομμύρια θεατές σε ένα πολύχρωμο εντυπωσιακό κινηματογραφικό ταξίδι. Στο έτος 2154 η γη έχει εξαντλήσει τους φυσικούς της πόρους και έτσι μια ομάδα ανθρώπων πρέπει να μεταβεί στον πλανήτη Πανδώρα - οποίος κατοικείται από τους Ναβί- για να εξορύξει ένα πολύτιμο ορυκτό. Η ατμόσφαιρα της Πανδώρας είναι βλαβερή για τους ανθρώπους, έτσι καταφτάνουν εκεί ως avatar, δηλαδή υβρίδια ανθρώπου-Ναβί. Η ταινία έχει αστείρευτη φαντασία, άρτιο αποτέλεσμα, καταπληκτική σκηνοθεσία και άριστα εφέ - δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για το σενάριο, που είναι μάλλον απλοϊκό, προβλέψιμο και "κλεμμένο" από την Ποκαχόντας… Κατά τα άλλα, απολαυστική!

Moon, του Duncan Jones (2009)

Μπορεί μια ταινία να έχει έναν μόνο ηθοποιό και να είναι ενδιαφέρουσα καθ' όλη τη διάρκεια της; Αν κρίνουμε από το "Moon", ναι, μπορεί! Ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας αστροναύτης που μετά από τρία χρόνια σε μια σεληνιακή βάση εξόρυξης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη γη. Ωστόσο, τα πράγματα δε θα εξελιχτούν ομαλά… Απλό ως υπόθεση, καταπληκτικό ως αποτέλεσμα. Φυσικά το παν σε αυτήν την ταινία είναι η απίστευτη ερμηνεία του Sam Rockwell και το τρομερό φινάλε.

Gravity, του Alfonso Cuarón (2013)

Μια επιστήμονας και ένας αστροναύτης βρίσκονται σε αποστολή στο διάστημα, όταν μετά από ένα ατύχημα διακόπτεται η επικοινωνία τους με τη γη και αυτοί πρέπει να βρουν τρόπο να επιβιώσουν. Από τις πιο πολυσυζητημένες και αμφιλεγόμενες ταινίες του είδους, άλλοι την αγάπησαν και άλλοι την μίσησαν. Ωστόσο, όλοι συμφώνησαν στο καταπληκτικό τεχνικό αποτέλεσμα, τα εφέ και την δεξιοτεχνία στη σκηνοθεσία, καθώς και στο γεγονός ότι καταφέρνει να σε κρατήσει μέχρι το τέλος, παρόλο που πρόκειται ουσιαστικά για ταινία με μία ηθοποιό!

Interstellar, του Christopher Nolan (2014)

Μερικοί την βρήκαν κουραστική, άλλοι πολύ μπερδεμένη, οι περισσότεροι όμως την βρήκαν μεγαλειώδη. Ο Nolan είναι γνωστός για την τελειομανία του, εδώ όμως ξεπέρασε και τον εαυτό του. Η κεντρική υπόθεση της ταινίας είναι το ταξίδι μιας ομάδας αστροναυτών για την αναζήτηση ενός νέου πλανήτη, καθώς η γη αρχίζει να γίνεται μη βιώσιμη. Μέσα σε αυτήν την ιστορία ο Nolan θα καταφέρει να χωρέσει πολλή περιπέτεια, σκηνές αγωνίας και έντασης, λίγη επιστημονική φαντασία και ταξίδια στο χρόνο, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πιο ισχυρό πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη. Η ταινία φυσικά δε θα ήταν η ίδια αν στο κέντρο όλων αυτών δε βρισκόταν η σχέση πατέρα-κόρης που συνδέει τους δύο πρωταγωνιστές, καθιστώντας έτσι το "Interstellar" την πιο "συναισθηματική" ταινία του Nolan. Το κερασάκι στην τούρτα: το soundtrack του Hans Zimmer.

The Martian, του Ridley Scott (2015)

Ιδού μια ταινία με θέμα το διάστημα που είναι και πρωτότυπη και ελαφρώς χιουμοριστική. Μια ομάδα αστροναυτών πηγαίνει στον Άρη για έρευνα, όμως ένας από αυτούς τραυματίζεται και μένει πίσω - η ομάδα του τον θεωρεί νεκρό. Πώς θα τα καταφέρει να επικοινωνήσει με τη Γη και να επιβιώσει μέχρι να επιστρέψουν για να τον σώσουν; Το ενδιαφέρον και ευρηματικό κομμάτι της ταινίας βέβαια δεν είναι τόσο η διάσωση, όσο η επιβίωση του αστροναύτη σε έναν έρημο και αφιλόξενο πλανήτη. Αρκετά ευχάριστη ταινία - μακάρι μόνο να μην είχε καταφύγει σε υπερβολές και προβλέψιμες εξελίξεις στο τέλος.

Ad Astra, του James Gray (2019)

Το "Ad astra" δεν τα πήγε και τόσο καλά στις κριτικές και στην προτίμηση του κοινού, έχει ωστόσο ενδιαφέρον θέμα και βλέπεται ευχάριστα. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ένας αστροναύτης αναλαμβάνει μια μυστική αποστολή: να ταξιδέψει στα όρια του ηλιακού συστήματος για να αποτρέψει μια καταστροφή που απειλεί τη γη και να βρει ίσως τον αγνοούμενο πατέρα του. Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι προσπαθεί να δώσει μια φιλοσοφημένη διάσταση στην όλη ιστορία. Οι υπαρξιακές ανησυχίες του πρωταγωνιστή, οι σκέψεις του, η προβληματική σχέση με τη γυναίκα του και με τον πατέρα του μετατρέπουν την ταινία σε κάτι από παραπάνω από ένα συνηθισμένο sci fi. Αν είχε δουλευτεί λίγο καλύτερα το σενάριο και δεν υπήρχαν κάποια κενά στην υπόθεση, θα ήταν τέλεια.

Star Wars Saga (1977-2019)

Φυσικά η απόλυτη σειρά ταινιών με θέμα το διάστημα είναι το Star Wars: μια μεγάλη πολιτική ιστορία με πολλή περιπέτεια, δεκάδες ενδιαφέροντες χαρακτήρες, εξωγήινους και διαστημόπλοια, κυνηγητά σε όλο το σύμπαν, μάχες και φωτόσπαθα, ερωτικές ιστορίες, τραγικούς ήρωες. Εννέα ταινίες, δύο spin-off και μερικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων, πολλά εκατομμύρια στο box office, ένας κινηματογραφικός θρύλος!

Αναδημοσίευση απο το περιοδικο artcoremagazine.gr