Όλα όσα είδαμε στην 4η σεζόν του "Outlander"

Η γνωστή σειρά "Outlander", κατά την οποία η πρωταγωνίστριά μας, Claire, πάει μπρος-πίσω στο παρελθόν (συγκεκριμένα από τον 20ο αιώνα στο 1700), μόλις ολοκλήρωσε την 4η σεζόν -και θα πάει και για 5η.

Αφού οι ήρωες μας περιπλανήθηκαν σε Αγγλία, Παρίσι και Τζαμάικα -όπως επίσης και σε παρελθόν και μέλλον-, έφτασαν στην Αμερική, όπου και αποφάσισαν να εγκατασταθούν. Αμερική, λοιπόν, στην 4η σεζόν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Ινδιάνοι, αποικίες, μαύροι σκλάβοι και φυσικά καινούργιοι κίνδυνοι και νέες περιπέτειες.

Η Claire και ο Jamie -ερωτευμένοι και αγαπημένοι, όπως πάντα, και με τη δυνατότερη ίσως χημεία που έχουμε δει σε ζευγάρι στη μικρή οθόνη- έχουν την ευκαιρία να αναλάβουν το κτήμα της θείας του Jamie, Jocasta, την οποία όμως θα απορρίψουν, καθώς η Claire δεν μπορεί να δεχτεί την ιδέα του να έχει σκλάβους στη δούλεψη της. Επόμενη επιλογή τους λοιπόν είναι να ιδρύσουν το δικό τους κτήμα, με έκταση που παίρνουν από τον τοπικό Κυβερνήτη, τον Tryon.

Μιας και είμαστε στην 4η σεζόν, είναι μια καλή χρονική στιγμή για να αρχίσουν οι επανενώσεις: ο Jamie θα συναντήσει τον νονό του και στενό του φίλο Murtagh, τα ίχνη του οποίου είχαμε χάσει από την 3η σεζόν. Το "Outlander" μάς έχει συνηθίσει στο να ανακατεύει με τρόπο ευφάνταστο τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της εκάστοτε εποχής, οπότε έχουμε και εδώ καινούργια προβλήματα με την άρχουσα τάξη: ο Murtagh είναι επικεφαλής των Ρυθμιστών, μιας επαναστατικής οργάνωσης, πράγμα που φέρνει σε δύσκολη θέση τον Jamie, που έχει -αναγκαστικά- δηλώσει αφοσίωση στον Κυβερνήτη.

Το κεντρικό θέμα όμως αυτής της σεζόν είναι άλλο: μιας και λίγο-πολύ έχουν εξαντληθεί οι πιθανές περιπέτειες στις οποίες μπορεί να μπλέξει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, θα μπει στο παιχνίδι και η Brianna, η κόρη της Claire και του Jamie. Η Brianna λοιπόν, την οποία γνωρίσαμε στην προηγούμενη σεζόν, θα ανακαλύψει ένα έγγραφο που δηλώνει πότε πέθαναν οι γονείς της, οπότε αποφασίζει να ταξιδέψει στο παρελθόν για να τους προειδοποιήσει. Πίσω της τρέχει και ο -wannabe αγαπημένος της- Roger: εκεί, στην Αμερική του παρελθόντος, θα κάνουν έναν άτυπο γάμο, αλλά μια σειρά από ατυχή περιστατικά θα τους κάνει να χωρίσουν. Παράλληλα, η Brianna θα πέσει θύμα βιασμού από έναν διαβόητο κακοποιό, τον Stephen Bonnet -τον "κακό" της 4ης σεζόν-, με τον οποίο έχουν προηγούμενα και οι γονείς της και ο Roger.

Η Brianna θα συναντήσει τους γονείς της και θα γνωριστεί για πρώτη φορά με τον μπαμπά της, τον Jamie. Όμως τα μπερδέματα δε σταματούν εδώ: ο Jamie και ο ανιψιός του, ο Ian, θα νομίσουν λόγω μιας παρεξήγησης ότι ο Roger είναι ο βιαστής της Brianna και θα τον πουλήσουν σε μια ομάδα Ινδιάνων. Η Brianna, από την άλλη, είναι έγκυος, όμως δεν ξέρει ποιανού είναι το παιδί. Όταν αποκαλυφθεί η παρεξήγηση, η Claire, ο Jamie και ο Ian θα αναλάβουν να σώσουν τον RogerBrianna όμως θα αναγκαστεί να περιμένει, πράγμα που την παγιδεύει στο παρελθόν, αφού δεν μπορεί να ρισκάρει να γυρίσει πίσω με το νεογέννητο παιδί.

Τέλος καλό-όλα καλά: ο Roger σώζεται και αποφασίζει να σταθεί στο πλευρό της Brianna, ακόμα κι αν δεν ξέρει αν είναι δικό του το παιδί. Τι απέγινε όμως ο Stephen Bonnet; Ο Murtagh τον έπιασε και τον παρέδωσε στις αρχές, όμως αυτός φαίνεται να δραπέτευσε. Το τελευταίο επεισόδιο τελειώνει με τον Jamie να έχει λάβει εντολή από τον Κυβερνήτη Tryon να εξουδετερώσει τους Ρυθμιστές και να συλλάβει τον αρχηγό τους, δηλαδή τον Murtagh

Ενδιαφέρουσα και η 4η σεζόν του Outlander, στο μοτίβο των προηγούμενων, όπου ιστορία, υπερφυσικά στοιχεία, ηθικά διλήμματα και προσωπικές υποθέσεις μπλέκονται με έναν ευφάνταστο τρόπο. Η Claire και ο Jamie αποτελούν πάντα το πιο αξιοζήλευτο τηλεοπτικό ζευγάρι, αν και αναγκάζονται τώρα να περάσουν σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν χώρο στους Brianna και Roger. Η σειρά εξακολουθεί να διακρίνεται για τον ωμό ρεαλισμό της και δε διστάζει ούτε να σοκάρει ούτε να προβάλλει πραγματικά σκληρές σκηνές, εφόσον αυτές ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα. Απεικόνιση της εποχής, κοστούμια, σκηνικά, όλα άψογα, όπως πάντα. (Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα με το μακιγιάζ, καθώς ενώ έχουν περάσει -υποτίθεται- περισσότερα από είκοσι χρόνια από τότε που πρωτογνωρίστηκαν η Claire και ο Jamie, αυτοί φαίνονται σαν να μην πέρασε μια μέρα!).

Από την άλλη βέβαια, καθώς τα χρόνια και οι σεζόν κυλούν, οι πραγματικά καλές ιδέες μοιάζουν να εξαντλούνται σιγά-σιγά και τα μπλεξίματα των πρωταγωνιστών φαντάζουν όλο και πιο απίστευτα (κάτι που άρχισε να συμβαίνει ήδη από τον 3ο κύκλο). Στα αρνητικά ανήκει επίσης και ο ρυθμός των εξελίξεων, καθώς από τα μέσα περίπου της σεζόν η σειρά επιβράδυνε αρκετά, προφανώς για να καταφέρει να συμπληρώσει και τα 13 επεισόδια.

Δεδομένων αυτών, έχουμε μεγάλη περιέργεια για το τι άλλο μπορεί να δούμε στην 5η σεζόν. Η εταιρία παραγωγής Starz ανακοίνωσε ότι θα υπάρξουν σίγουρα ακόμα δύο κύκλοι, των 12 επεισοδίων ο καθένας, οι οποίοι θα βασίζονται στα επόμενα βιβλία της σειράς "The Fiery Cross" και "A Breath of Snow and Ashes". Οι σεναριογράφοι έχουν ξεκινήσει ήδη δουλειά και έχει οριστεί και ημερομηνία έναρξης των γυρισμάτων! Ανυπομονούμε λοιπόν!

Αναδημοσίευση απο το www.artcoremagazine.gr

Forushande (Ο εμποράκος)

Forushande (The salesman / Ο εμποράκος), 2017

Σκηνοθέτης: Asghar Farhadi

Παίζουν: Taraneh Alidoosti, Shahab Hosseini, Mina Sadati

Ο Εμάντ και η Ράνα είναι ζευγάρι στη ζωή, είναι ζευγάρι και στο θέατρο, καθώς συμμετέχουν στην παράσταση "Ο θάνατος του εμποράκου" του Άρθουρ Μίλερ. Όταν θα αναγκαστούν να μετακομίσουν από την πολυκατοικία στην οποία μένουν, ένα δυσάρεστο περιστατικό θα τους συμβεί στο νέο τους σπίτι: η Ράνα θα πέσει θύμα επίθεσης από έναν άντρα, την ώρα που ο Εμάντ απουσιάζει. Το περιστατικό αυτό θα φέρει τα πάνω κάτω, τόσο στην ψυχολογία της Ράνα, όσο και στον Εμάντ, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να βρει τον ένοχο και να πάρει εκδίκηση.

Ένα πολυεπίπεδο δράμα με πολλές αναγνώσεις, πολλούς συμβολισμούς, αλλά και ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με το έργο του Μίλερ, το ανέβασμα του οποίου βλέπουμε στην ταινία και από το οποίο προκύπτει και ο τίτλος.

Το στιλ του Φαραντί είναι πλέον γνωστό: ένα δυσάρεστο γεγονός στέκεται η αφορμή για να διαταραχτούν οι ισορροπίες, για να βγουν στην επιφάνεια συναισθήματα και συμπεριφορές που δε θα μπορούσε κανείς να υποψιαστεί, για να οδηγηθούν οι ήρωες στα άκρα. Ο Φαραντί, πάντα κάτω από την ομπρέλα ενός κράτους θεοκρατικού και πατριαρχικού, παίζει με τις έννοιες του σωστού και του λάθους, με τους ρόλους του θύματος και του θύτη και ξετυλίγει καταστάσεις στις οποίες όλοι μοιάζουν να έχουν και δίκιο και άδικο ταυτόχρονα.

Στον "Εμποράκο" ο Φαραντί αφήνει εν μέρει πίσω του την έννοια της ηθικής και της θρησκευτικής συνείδησης -που είδαμε τόσο έντονα σε προηγούμενες ταινίες του-, όπως επίσης και το παιχνίδι του τι έγινε στα αλήθεια και φλερτάρει περισσότερο με το αστυνομικό θρίλερ. Εδώ η αλήθεια είναι -σχεδόν- φανερή από την αρχή και η εξέλιξη της ταινίας εστιάζει από τη μια στην εύρεση του ενόχου και από την άλλη στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Πώς αντιμετωπίζει ο καθένας το γεγονός; Πόσο σωστός είναι ο τρόπος που χειρίζεται ο καθένας τα πράγματα; Κι αν βρεθεί ο ένοχος, πώς θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουν; Μπορεί ο γάμος του πρωταγωνιστικού διδύμου να βγει αλώβητος από αυτό;

 Ο Φαραντί ξέρει αναμφίβολα να δημιουργεί σπουδαίες ταινίες, αλλά καμιά φορά μοιάζει να εγκλωβίζεται στο ίδιο του το μοτίβο. Καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκριση με το έργο-ορόσημο της καριέρας του, το "Ένας χωρισμός". Ο "Εμποράκος", παρόλο που είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία, παραμένει πιο υποτονική και με ρυθμό πιο χαλαρό απ' ότι θα θέλαμε και θα μπορούσε. Στα συν βέβαια οι συμβολισμοί και οι προεκτάσεις, η σκηνοθεσία, το φινάλε και οι αντιστοιχίες-παραλληλισμοί με το κορυφαίο θεατρικό έργο του Μίλερ.

(Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2017 -2ο Όσκαρ για τον Φαραντί).

Loveless

Nelyubov (Loveless / Χωρίς αγάπη), 2017

Σκηνοθεσία: Andrey Zvyagintsev

Παίζουν: Maryana Spivak, Aleksey Rozin, Matvey Novikov

Η Ζένια και ο Μπόρις παίρνουν διαζύγιο -με πολύ επώδυνο τρόπο μάλιστα- και έχουν φτιάξει ήδη τις ζωές τους με άλλους συντρόφους. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο δωδεκάχρονος γιος τους, ο Αλιόσα, του οποίου την επιμέλεια δε φαίνεται να θέλει να αναλάβει κανείς. Κατά τη διάρκεια ενός τρομερού καυγά, ο Αλιόσα κρυφακούει και αντιλαμβάνεται πόσο ανεπιθύμητος είναι. Την επόμενη μέρα θα εξαφανιστεί από προσώπου γης…

Η ταινία "Loveless" είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος: η παντελής έλλειψη αγάπης σε μια οικογένεια. Ταινία σκληρή, ρεαλιστική, ωμή, που δε φοβάται να προκαλέσει, να σοκάρει, να θίξει ακόμα και θέματα ταμπού (είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη μια μάνα που δε φαίνεται να αγαπάει το ίδιο της το παιδί).

Ο Ζβιάγκιντσεφ παίρνει μια οικογενειακή τραγωδία και τη χρησιμοποιεί για να μιλήσει για ένα σωρό πράγματα: την κρίση των ανθρώπινων σχέσεων, τη ματαιοδοξία, τον εγωκεντρισμό. Οι ήρωες του μοιάζουν να ενεργούν σπασμωδικά, απελπισμένα, πασχίζουν αγωνιωδώς να αγαπηθούν, να βολευτούν κάπου, και στην άτσαλη αυτή προσπάθεια τους ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους.

Άνθρωποι που δεν έχουν λάβει αγάπη, δεν μπορούν να δώσουν αγάπη, όπως θέλει να μας δείξει ο συγγραφέας σε μια αρκετά σκληρή σκηνή όπου η Ζένια συναντά τη μητέρα της, με την οποία έχουν τις χείριστες σχέσεις. Μπορούν οι γονείς να αποφύγουν τα λάθη των δικών τους γονιών; Μπορούν δύο πρώην σύζυγοι να βάλουν στην άκρη τις διαφορές τους για να βοηθήσουν να βρεθεί το παιδί τους; Ο Ζβιάγκιντσεφ θέτει συνεχώς ερωτήματα, καθώς όσο προχωρούν οι έρευνες για τον εντοπισμό του παιδιού και η αγωνία κορυφώνεται, τόσο η ψυχοσύνθεση των ηρώων του ξεδιπλώνεται μπροστά στο φακό.

Ήρεμες ερμηνείες, χωρίς πολλές εξάρσεις και άσκοπες φωνές, αλλά συναισθήματα που εκφράζονται κατ' εξοχήν με βλέμματα. Τοπίο κρύο, αφιλόξενο, σκληρό, σχεδόν αποχρωματισμένο, μια ασφαλής επιλογή του σκηνοθέτη για να ταιριάζει τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του με το περιβάλλον.

Όλα αυτά σε πρώτο επίπεδο. Γιατί σε δεύτερο επίπεδο ο Ζβιάγκιντσεφ θέλει να δείξει μια εικόνα της σύγχρονης Ρωσίας, με την εξάρτηση από τα social media (η πρωταγωνίστρια είναι διαρκώς με το κινητό στο χέρι), την κοινωνική και ηθική κρίση της χώρας, τον πόλεμο με την Ουκρανία, τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις. Μια οικογενειακή τραγωδία γίνεται απλώς ο φορέας για να ασκήσει ο σκηνοθέτης κριτική και να δημιουργήσει τελικά μια πολυεπίπεδη ταινία γεμάτη συμβολισμούς, χωρίς να ενδιαφέρεται τελικά να δώσει και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει.

Στα μείον της ταινίας είναι ότι ο ρυθμός της πέφτει αισθητά όσο προχωρά προς το τέλος, αναλώνεται σε μακρόσυρτα πλάνα που δεν προσθέτουν απαραίτητα κάτι σε αυτά που έχει ήδη πει και γενικά δίνει την αίσθηση ότι κάπου έχασε τον στόχο του.

Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2018.