Downsizing

Downsizing (Μικρόκοσμος), 2017

Σκηνοθέτης: Alexander Payne

Παίζουν: Matt Damon, Christoph, Waltz, Hong Chau

Μια ομάδα επιστημόνων, για να αντιμετωπίσει την καταστροφή του πλανήτη λόγω υπερπληθυσμού, καταφέρνει ένα απίστευτο επίτευγμα: μπορεί να περιορίσει το μέγεθος ενός ανθρώπου σε μόλις δέκα εκατοστά. Πολλοί είναι αυτοί που σπεύδουν να μικρύνουν, καθώς με τα χρήματα που διαθέτεις στον κανονικό κόσμο, στον μικρόκοσμο είσαι πλούσιος. Έτσι θα πάρει την απόφαση να μικρύνει και ο Paul Safranek (Matt Damon), αλλά τελικά η ζωή του στον μικρόκοσμο δε θα εξελιχτεί όπως το περίμενε.

Πανέξυπνη ιδέα και φιλόδοξο κινηματογραφικό σχέδιο, στο οποίο ο σκηνοθέτης επιδιώκει να χωρέσει ένα σωρό μηνύματα: κοινωνικά, υπαρξιακά, περιβαλλοντικά. Παρόλ' αυτά, η ταινία μοιάζει να χάνεται μέσα στην ίδια της την πλοκή, καθώς αδυνατεί να διαλέξει κάποια από τις κατευθύνσεις που έχει ανοίξει και τελικά παύει να έχει συγκεκριμένο στόχο. Το δομικό αυτό πρόβλημα προέρχεται προφανώς από το γεγονός ότι προοριζόταν για σειρά και όχι για τη μεγάλη αίθουσα, αλλά καθώς φαίνεται χρειαζόταν τελικά περισσότερη επεξεργασία.

Παρά το δυναμικό και ενδιαφέρον ξεκίνημα, η ταινία κατρακυλά αργά και σταθερά, για να καταλήξει σε ένα φινάλε εντελώς ανέμπνευστο. Οι χαρακτήρες είναι ελαφρώς σχηματικοί και δεν προχωρούν στην εμβάθυνση που θα έπρεπε. Στα συν της ταινίας, εκτός από την υπόθεση της, είναι το χιούμορ της, καθώς και το γεγονός ότι -ενώ το θέμα προσφέρεται- δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση του εντυπωσιασμού και των οπτικών εφέ.

10 ταινίες για τις οποίες αγαπάμε την Angelina Jolie

Η Angelina Jolie δεν έκανε το εκρηκτικό ξεκίνημα, όπως έχουν κάνει άλλοι ηθοποιοί που από τις πρώτες τους ταινίες κέρδισαν κριτικούς και κοινό. Ξεκίνησε μάλλον δειλά, κατάφερε μετά από λίγα χρόνια να αποδείξει την αξία της, την οποία βέβαια κατά καιρούς μάλλον …"ακυρώνει" πρωταγωνιστώντας σε φρενήρεις περιπέτειες που αψηφούν κάθε φυσικό νόμο. Ιδού μερικές από τις καλύτερες ταινίες της.

Gia, του Michael Cristofer (1998)

Μετά από μερικές όχι και τόσο επιτυχημένες κινηματογραφικές εμφανίσεις, η Jolie πρωταγωνιστεί στην ταινία "Gia", τη βιογραφία ενός top model των 70s που πεθαίνει από ναρκωτικά. Ο ρόλος της ταίριαζε γάντι και η ερμηνεία της τράβηξε τα βλέμματα για τα καλά.

 

The bone collector, του Phillip Noyce (1999)

Ο "Συλλέκτης οστών" είναι από τα καλά αστυνομικά θρίλερ των 90s που βλέπονται ξανά και ξανά και τα αγαπάμε. Η Jolie, ως συμπρωταγωνίστρια του Denzel Washington, δίνει μια αξιοπρεπέστατη ερμηνεία, χωρίς να προμοτάρει καθόλου την εξωτερική της εμφάνιση, όπως την είδαμε πολλάκις να κάνει στην μετέπειτα πορεία της.

 

Girl, interrupted, του James Mangold (1999)

Η ερμηνεία της εδώ ήταν τόσο καλή, που δικαίως τράβηξε τα βλέμματα από την πρωταγωνίστρια Winona Ryder. Ο ρόλος της ως τρόφιμος ψυχιατρείου της επέτρεψε να βγάλει προς τα έξω όλη της την πληθωρικότητα και εκκεντρικότητα, με αποτέλεσμα να κερδίσει το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.

 

Lara Croft: tomb raider, του Simon West (2001)

Εδώ προφανώς ξεκινάει ένα μεγάλο κεφάλαιο για την Jolie που λέγεται action movies. Η αγαπημένη ψηφιακή Lara Croft πήρε σάρκα και οστά και βρήκε την καλύτερη κινηματογραφική της έκφραση στην Angelina Jolie, η οποία έχει απόλυτα το ελεύθερο να επιδείξει τα χαρίσματα της και να κάνει τα …ακροβατικά της!

 

Original Sin, του Michael Cristofer (2001)

Αυτή η ταινία δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, παρόλο που έχει πιασάρικο story και συμπρωταγωνιστή τον Antonio Banderas. Και φυσικά έχει την Angelina που ξέρουμε και αγαπάμε: αισθησιακή, δυναμική και συνάμα τρυφερή.

 

Taking Lives, του D.J. Caruso (2004)

Τα αστυνομικά θρίλερ της πάνε πολύ τελικά και κρίμα που δεν τη βλέπουμε συχνότερα σε αυτό το είδος. Ενδιαφέρον και απρόβλεπτο το "Taking Lives" και με καλή χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της, Ethan Hawke.

 

Alexander, του Oliver Stone (2004)

Η κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήθελε για μητέρα του μεγάλου στρατηγού μια γυναίκα δυναμική, μυστηριώδη και ολίγον δεσποτική, με την οποία να υπάρχει και ένα …οιδιπόδειο. Καμία λοιπόν δε θα ήταν καλύτερη στο ρόλο από την Jolie (αν και για να λέμε την αλήθεια, δεν έμοιαζε με μητέρα του Colin Farrell, μιας κι έχουν την ίδια ηλικία…).

 

Mr. & Mrs. Smith, του Doug Liman (2005)

Από τα συνηθισμένα action movies της Jolie όπου οι σφαίρες πέφτουν βροχή, αλλά το προτιμάμε από τα άλλα γιατί είναι πιο πρωτότυπο ως προς την υπόθεση του, πιο ανάλαφρο και πιο χαριτωμένο. Και επειδή έχει για συμπρωταγωνιστή τον Brad Pitt, με τον οποίο ταίριασαν τέλεια στην οθόνη, αλλά, όπως όλοι ξέρουμε, μετά από αυτήν την ταινία ταίριασαν και εκτός οθόνης.

 

Changeling, του Clint Eastwood (2008)

Αν μιλήσουμε για την κορυφαία ερμηνεία της Jolie η οποία θα μας κάνει να σκεφτούμε ότι χαραμίζει το ταλέντο της σε περιπέτειες, τότε θα επιλέξουμε αυτήν εδώ την ταινία. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Clint Eastwood, υποδύεται μια μάνα που χάνει το παιδί της και κάνει αγώνα για να το βρει. Η ταινία είχε περιθώρια βελτίωσης, η ερμηνεία όμως ήταν άψογη, γι' αυτό και κατέληξε στην υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

 

The Tourist, του Florian Henckel von Donnersmarck (2010)

Ναι, σε γενικές γραμμές άλλη μία περιπέτεια με την Jolie να παίρνει ωραίες πόζες και να υπερνικά όλα τα εμπόδια, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα. Είναι γυρισμένη σε ωραία μέρη, έχει για συμπρωταγωνιστή τον Johnny Depp και έχει και κάποιες ωραίες ανατροπές. Για το είδος της, ό,τι πρέπει.

Ανδημοσίευση απο το περιοδικό Artcore

Ida

Ida, 2013

Σκηνοθέτης: Pawel Pawlikowski

Παίζουν: Agata Kulesza, Agata Trzebuchowska

Η Άννα είναι μια νεαρή καλόγρια σε ένα καθολικό μοναστήρι. Μια εβδομάδα πριν χειροτονηθεί, η ηγουμένη θα την προτρέψει να συναντήσει την μοναδική εν ζωή συγγενή της, την θεια της. Συναντώντας την θα μάθει ότι την λένε Ίντα και ότι είναι Εβραία. Οι δυο γυναίκες θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι για να βρουν που βρίσκονται θαμμένοι οι γονείς της Ίντα.

Η ταινία μας τοποθετεί στην Πολωνία του 1962, όπου τα τραύματα του πολέμου είναι ακόμα νωπά, ο κόσμος προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί και οι άνθρωποι να βρουν ταυτότητα. Το ιστορικό πλαίσιο αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και γόνιμη βάση για να αναπτυχθεί η ιστορία της ταινίας, χωρίς να πρόκειται ωστόσο για ταινία πολιτική. Ιστορική τοποθέτηση και υπαρξιακή/προσωπική αναζήτηση συνδιαλέγονται με έναν μοναδικό τρόπο.

Οι δύο ηρωίδες, εξαιρετικές στους ρόλους τους, είναι τα άκρα αντίθετα. Η μια δεν έχει ζήσει τίποτα, είναι ταγμένη και αφοσιωμένη στην πίστη της. Η άλλη έχει ζήσει τα πάντα, προσπαθεί μέσα από το αλκοόλ, το τσιγάρο και το σεξ να ξεπεράσει τις ενοχές του παρελθόντος. Η μια εκπροσωπεί το παλιό, η άλλη το νέο, εκ των πραγμάτων γίνονται σύμβολα πέρα από το χώρο και το χρόνο.

Η προσπάθεια της υπαρξιακής τοποθέτησης, η αναζήτηση ταυτότητας, η εξιλέωση, η επιθυμία, το ανεκπλήρωτο είναι μερικές μόνο από τις έννοιες που πραγματεύεται η ταινία στα 80 λεπτά που διαρκεί.

Πέρα από το ενδιαφέρον θέμα, η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις με τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Ασπρόμαυρη -που επιτείνει το αίσθημα κατήφειας και μελαγχολίας- και σε τετράγωνο καρέ, ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει να παραδώσει μια ταινία στυλιζαρισμένη και αριστουργηματικά γυρισμένη. Τα πλάνα μοιάζουν με φωτογραφίες, είναι όλα σταθερά, αδιαφορώντας σχεδόν για τους ήρωες που κινούνται μέσα σε αυτά. Οι λασπωμένοι επαρχιακοί δρόμοι, οι μικρές πόλεις, ο γκρίζος ουρανός, η φύση, όλα δημιουργούν την θλιβερή ατμόσφαιρά που θέλει να πετύχει ο σκηνοθέτης, χωρίς ωστόσο να καθιστούν την ταινία ψυχρή ή καταθλιπτική.

Η ταινία απέσπασε ένα σωρό βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.