Game of Thrones: όλα όσα έγιναν στον 7ο κύκλο

Η 7η -και προτελευταία- σεζόν του Game of Thrones μόλις τελείωσε -και ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε.

Για μία σειρά σαν το Game of Thrones, που σε έχει συνηθίσει σε δράση, σε σκηνές που κόβουν την ανάσα και σε plot twists -και που οδεύει προς το τέλος- ο προτελευταίος κύκλος ήταν ακριβώς όπως όφειλε να είναι για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των εκατομμυρίων fans: με σπιρτόζικους διαλόγους, δράση, μάχες, δράκους φυσικά, τρομακτικούς Λευκούς Οδοιπόρους, θανατικά και λίγο love story (με αιμομιξία ασφαλώς, γιατί πρόκειται για το Game of Thrones).

Κοντολογίς, στη σεζόν αυτή είδαμε την Daenerys να πατά επιτέλους στα πάτρια εδάφη (αφού χασομερούσε για 6 σεζόν στα ξένα), τα αδέρφια Stark -Sansa, Arya, Bran- επιτέλους να επανενώνονται στο Winterfell, τον Littlefinger να πεθαίνει, τον Jon Snow και την Daenerys να συναντιούνται και να ερωτεύονται και μάθαμε -η μεγαλύτερη αποκάλυψη της σειράς- ότι ο Jon Snow είναι ένας Targaryen και νόμιμος διάδοχος του θρόνου (κάτι που οι fans ξέραμε προ πολλού, απλώς τώρα επιβεβαιώθηκε επισήμως).

Και σε επίπεδο δράσης η σεζόν ήταν εντυπωσιακή: ο πόλεμος για τα 7 Βασίλεια έχει πλέον ξεκινήσει, είδαμε ωραίες στρατηγικές, μάχες και ναυμαχίες, τους δράκους εν δράσει και μια ωραία σύγκρουση με τους White Walkers. Ήταν μία σεζόν γεμάτη από κάθε άποψη, καλογυρισμένη και πιστή στο ύφος της μέχρι τώρα πορείας της σειράς.

Για κάποιο λόγο ωστόσο οι δημιουργοί φαίνεται πως βιάζονται να την τελειώσουν. Εκτός του ότι ο συγκεκριμένος κύκλος, για πρώτη φορά, είχε εφτά επεισόδια αντί για δέκα, οι εξελίξεις ήταν ταχύτερες από κάθε άλλη σεζόν. Στον πέμπτο και έκτο κύκλο, παρόλο που η πλοκή είχε φτάσει σε κομβικό σημείο, τα γεγονότα κινήθηκαν υπερβολικά αργά, με το 9ο και 10ο επεισόδιο κάθε κύκλου να σηκώνει όλες τις εξελίξεις. Αντί λοιπόν οι δημιουργοί να επιβραδύνουν και να χασομερούν επί είκοσι επεισόδια για να σπιντάρουν τελικά για εφτά, θα ήταν προτιμότερο να είχε δημιουργηθεί μια σταδιακή κλιμάκωση τριάντα επεισοδίων και όχι αυτό το αίσθημα βιασύνης και ανυπομονησίας. Στο ίδιο στυλ μάλλον θα είναι δυστυχώς και ο επόμενος κύκλος, καθώς θα έχει μόνο έξι επεισόδια.

Εκτός αυτού, δύσκολα πλέον η σειρά μπορεί να μας σοκάρει. Αν κάτι έφερε το Game of Thrones στην κορυφή της τηλεόρασης, αυτό ήταν σίγουρα οι ανατροπές του. Στον έβδομο αυτό κύκλο είχαμε τις μικρο-εκπλήξεις μας, αλλά τα περισσότερα γεγονότα έμοιαζαν πλέον αναμενόμενα. Η επανένωση των αδερφών Stark, η πραγματική ταυτότητα του Jon Snow και το ειδύλλιο του με την Daenerys, οι White Walkers που πλησιάζουν επικίνδυνα, όλα αυτά λίγο-πολύ περιμέναμε να τα δούμε. Γεγονότα σαν τον αποκεφαλισμό του Ned Stark του 1ου κύκλου ή σαν τον ματωμένο γάμο του 3ου κύκλου ή τον θάνατο του Tywin Lannister του 4ου που εκτροχίασαν τη σειρά και οδήγησαν σε εντελώς νέα μονοπάτια την πλοκή φαίνεται να μη συμβαίνουν πια. Στον 7ο κύκλο σαν να είδαμε κάποιες πιο safe επιλογές, ενώ ακόμα και οι θάνατοι (Olenna Tyrell, Ellaria Sand, Littlefinger) φάνηκαν απλώς να ξεκαθαρίζουν το τοπίο, μιας και θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να συμβούν.

Το έξυπνο στοιχείο πάντως στην πλοκή αυτού του κύκλου είναι ότι κράτησε ενεργά όλα τα μέτωπα του πολέμου. Όταν ξεκίνησε η σεζόν, είχαμε την εντύπωση ότι θα βλέπαμε τον πόλεμο για τα 7 Βασίλεια, για να δούμε τον πόλεμο με τους White Walkers στον επόμενο και τελευταίο κύκλο. Αντί για αυτό, είδαμε τους δύο αυτούς πολέμους να εξελίσσονται παράλληλα και με ιδιαίτερα ενδιαφέρον τρόπο (η Cersei να κάνει ανακωχή μόνο στα λόγια και οι White Walkers να έχουν γκρεμίσει ήδη τμήμα του τείχους και να προελαύνουν).

Το ωραίο φυσικά, μεταξύ άλλων, με το Game of Thrones είναι ότι δημιουργεί πάντα τις προϋποθέσεις για μεγάλες ανατροπές: όλα είναι ανοιχτά, όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να συμβούν. Η πραγματική ταυτότητα του Jon Snow, το ειδύλλιο του με την Daenerys, η εγκυμοσύνη της Cersei και η -οριστική;- ρήξη της με τον Jaime, το βλέμμα του Tyrion όταν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει μεταξύ Jon και Daenerys είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που δεν ξέρουμε πού μπορούν να οδηγήσουν. Μένει να δούμε αν οι δημιουργοί της σειράς θα θελήσουν να ετοιμάσουν ένα πραγματικά σοκαριστικό φινάλε και αν μπορούν πλέον να προχωρήσουν σε ανατροπές που να μην τις έχουν υποπτευθεί οι fans μέσα από τις άπειρες θεωρίες τους.

Αναδημοσίευση απο το Artcore magazine (artcoremagazine.gr)

 

Sean Connery: ένας θρύλος του Hollywood σβήνει κεράκια στις 25 Αυγούστου

Ο Sir Sean Connery γεννήθηκε σαν σήμερα το 1930 -και δε λέει να χάσει ακόμα τη γοητεία του

Λίγοι ηθοποιοί έχουν καταφέρει να αποκτήσουν μια τόσο μακρόχρονη και σημαντική επαγγελματική πορεία όπως αυτή του Sean Connery. Ο Connery, με τη χαρακτηριστική φωνή του και τη διαχρονική του γοητεία, δεν έγινε απλώς ένας από τους πιο διάσημους ηθοποιούς, αλλά κατάφερε να ταυτίσει το όνομα του με σοβαρές ταινίες και καλές ερμηνείες.

 

James Bond

Ο Sean Connery, υποδυόμενος τον πιο cool πράκτορα όλων των εποχών, είδε την καριέρα του να εκτινάσσεται στα ύψη, το όνομα του να καθιερώνεται για πάντα στα κινηματογραφικά δεδομένα, να κερδίζει την απόλυτη καταξίωση -και εμείς με τη σειρά μας αποκτήσαμε έναν από τους πιο αγαπητούς κινηματογραφικούς ήρωες. Το ότι ο Sean Connery θεωρείται μέχρι σήμερα από την πλειοψηφία των σινεφίλ ο καλύτερος James Bond έχει να κάνει βέβαια και με το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος, αλλά περισσότερο οφείλεται στον αέρα του, το στυλ του και ασφαλώς τη γοητεία του. (Και να φανταστεί κανείς ότι οι παραγωγοί τον προσέλαβαν επειδή μέχρι τότε ήταν σχετικά άγνωστος και ήθελαν να κρατήσουν χαμηλό τον προϋπολογισμό!).

The Untouchables

 

Για την μαφιόζικη ταινία "Οι Άθικτοι" του Brian De Palma κερδίζει Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου -το πρώτο και το μοναδικό της καριέρας του.

Indiana Jones and the Last Crusade

Και ενώ τον έχουμε συνηθίσει να υποδύεται σοβαρούς, γοητευτικούς και cool τύπους, εδώ ο Sean Connery μεταμορφώνεται τόσο εξωτερικά όσο και ερμηνευτικά για να γίνει ο Henry Jones, ο πατέρας του θρυλικού Indiana Jones. Με γυαλιά και αστείο καπέλο, λιγάκι αφελής και αρκετά γκαφατζής, ο Sean Connery μάς χαρίζει τον πιο απολαυστικό του ρόλο σε μια ταινία που δε θα χορτάσουμε ποτέ να βλέπουμε.

First Knight  

Τον μύθο του Κάμελοτ τον έχουμε δει σε πάρα πολλές κινηματογραφικές εκδοχές, αλλά αυτή εδώ με τον Sean Connery να υποδύεται το Βασιλιά Αρθούρο και τον Richard Gere τον ιππότη Λάνσελοτ είναι από τις πιο άρτιες και καλογυρισμένες. Ο Connery εξαντλεί την έννοια "κύρος", που χαρακτηρίζει κάθε ερμηνεία της καριέρας του, και εμείς αναρωτιόμαστε αν η Γκουίνεβιρ είχε δίκιο που διάλεξε τον Λάνσελοτ αντί για τον Αρθούρο.

Dragonheart

Αν γυρίζεις ταινία με πρωταγωνιστή ένα δράκο και ψάχνεις την ιδανική φωνή, διαλέγεις τον Sean Connery. Παρόλο που δεν εμφανίζεται και μόνο …ακούγεται, ο Connery καταφέρνει να κάνει αισθητή την παρουσία του στην ταινία χάρη στην υπέροχη φωνή του.

The Rock

 

Η απόλυτη κινηματογραφική περιπέτεια των 90s ήταν φυσικά η ταινία "Ο Βράχος", η οποία θα είχε χάσει τη μισή της αίγλη αν τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν κρατούσε ο Connery. Σοβαρός, έξυπνος, δυναμικός, απογείωσε την ταινία και την έκανε να ξεχωρίσει από άλλες του είδους της.

The League of Extraordinary Gentlemen

Το 2003 ο Connery γυρίζει τη "Συμμαχία", την τελευταία του ταινία, και αποσύρεται οριστικά από τα κινηματογραφικά πλατό. Σε ταινία δεν τον έχουμε ξαναδεί, αλλά ακούμε τη φωνή του, καθώς τη δανείζει για διάφορα πρότζεκτ. 

 

Αναδημοσίευση απο το περιοδικο Artcore (artcoremagazine.gr)

Μια ματιά στην (αμφιλεγόμενη) καριέρα του Edward Norton

Ο πρωταγωνιστής του "Fight Club" και του "American History X" σβήνει κεράκια στις 18 του Αυγούστου.

Ήταν μέσα προς τέλη των 90s όταν ο Edward Norton εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη και μας έκανε να τον λατρέψουμε για πάντα. Εμβληματικοί ρόλοι σε θρυλικές ταινίες των έκαναν να περάσει σύντομα στη λίστα με τους καλύτερους ηθοποιούς του Hollywood. Τι έγινε όμως μετά; Το παράξενο με τον Norton είναι ότι τις επόμενες δύο δεκαετίες οι επιλογές του δεν είναι και οι καλύτερες και πολλές από τις ταινίες στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει είναι είτε μέτριες είτε πέρασαν απαρατήρητες. Ιδού μια σύντομη αποτίμηση της καριέρας του μέσα από οχτώ ταινίες του.

 

Primal Fear (του Gregory Loblit), 1996

Το "Primal Fear" ήταν η ταινία που αποτέλεσε το ξεκίνημα του Norton. Και τι ξεκίνημα! Ένα συγκλονιστικό θρίλερ με απρόβλεπτο φινάλε και μια -διπλή- ερμηνεία από τον Norton που σε στιγματίζει. Αυτή και μόνο η ταινία ήταν αρκετή για να θεωρείται ο πιο πολλά υποσχόμενος ηθοποιός του Hollywood. Φυσικά, κέρδισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.

American History X (του Tony Kaye), 1998

Δύο χρόνια μετά και ο Norton είναι και αρκετά ώριμος και αντάξιος του ξεκινήματος του. Η ταινία "American History X" είναι ένα αριστούργημα και η ερμηνεία του Norton την απογειώνει. Ακόμα μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και έχει πλέον καθιερωθεί στο χώρο.

Fight club (του David Fincher), 1999

Ένας αβανταδόρικος ρόλος και μια ταινία-θρύλος που στιγμάτισε και καθόρισε μία γενιά. Εντάξει, πολύ μεγάλη βέβαια και η συμβολή του Brad Pitt, αλλά μετά από αυτό ο Norton κερδίζει για πάντα μια θέση στους αγαπημένους ηθοποιούς των σινεφίλ.

Red Dragon (του Brett Ratner), 2002

Δέκα χρόνια περίπου μετά τη "Σιωπή των αμνών" έχουμε το prequel, κοινώς το πρώτο μέρος της τριλογίας των βιβλίων. Ωραία ταινία, που ασφαλώς όμως δεν καταφέρνει να φτάσει το επίπεδο της "Σιωπής των αμνών" και με έναν Norton, που ενώ είναι αξιοπρεπής στον κεντρικό ρόλο, μοιάζει μάλλον διεκπεραιωτικός και προβλέψιμος. Να πούμε ότι δεν του ταίριασε και πολύ ο ρόλος; Θα το πούμε.

The Illusionist (του Neil Burger), 2006

Για κάποιο λόγο φαίνεται κάπως ασυνήθιστο να πρωταγωνιστεί ο Norton σε ταινία με μάγους, αλλά τα καταφέρνει περίφημα. Πολύ αγαπητό φιλμ, με το μυστήριο του, το love story, την απρόβλεπτη πλοκή, που είχε βέβαια την ατυχία να περάσει λίγο απαρατήρητο επειδή συνέπεσε την ίδια χρονιά με το ίδιας θεματολογίας "The prestige". Κρίμα.

The painted veil (του John Curran), 2006

Άλλη μια αξιοπρεπής ταινία που πέρασε επίσης απαρατήρητη. Ο Norton υποδύεται τον απατημένο σύζυγο που προσπαθεί να συνυπάρξει και πάλι με την άπιστη γυναίκα του. Στωικός ο ίδιος, ελαφρώς υποτονική και η ταινία, αλλά μέχρι το τέλος καταφέρνει να σε κερδίσει.

The Grand Budapest Hotel (του Wes Anderson), 2014

Ο Norton αφού κάνει διάφορα περάσματα από περιπέτειες, από ταινίες με υπερήρωες και από κωμωδίες, έχει μια ωραία εμφάνιση στο απολαυστικό "The Grand Budapest Hotel" -και εμείς χαιρόμαστε που τον ξαναβλέπουμε σε μια τόσο ενδιαφέρουσα ταινία.

Birdman (του Alejandro G. Iñárritu), 2014

Το 2014 όλοι μιλούσαν για το "Birdman": για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, για την επιστροφή του Michael Keaton, για την υπέροχη ερμηνεία του Norton (που κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου). Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για επιστροφή του Norton, σε έναν απολαυστικό ρόλο με ιδιαίτερο στίγμα που του ταίριαζε γάντι, αλλά όχι, τον περιμένουμε σε κάτι καλύτερο.

 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Artcore (artcoremagazine.gr)