Συνέντευξη στο Authoring Melodies και στον Δημήτρη Μπονόβα

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου μου Lacrimosa, παραχώρησα συνέντευξη στο λογοτεχνικό σάιτ Authoring Melodies και στον Δημήτρη Μπονόβα τον Σεπτέμβριο του 2021.

Κάθε αρχή κρύβει και ένα τέλος, κάθε ξεκίνημα κρύβει και τον τερματισμό μέσα του, κάθε στιγμή την επόμενη. Κάπως έτσι κυλά ο χρόνος κι ας μη το καταλαβαίνουμε. Κι ας έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τα ευχάριστα θα κρατήσουν για πάντα, αιώνια. Η ποιητική της με έβαλε σε σκέψεις. Σκέψεις για το αναπόφευκτο του αύριο, της συνέχειας, του επόμενου. Σκέψεις για τη ματαιότητα του τώρα που σαν παιδάκι το αναμένω αλλά όταν έρχεται δεν το χαίρομαι όσο θα έπρεπε και μου αφήνει έτσι μια πίκρα, μια δυσάρεστη γεύση στο στόμα. Η ποιητική της με έβαλε σε διαδικασία να ψάξω, να αναζητήσω και να θέλω να μάθω περισσότερα για αυτή τη συγγραφέα που με συντρόφευσε εκείνο το βράδυ με του στίχους της. Κι έτσι, την έφερα σήμερα εδώ να μου τα πει όλα.

Χρυσάνθη Ιακώβου λοιπόν!

Καλώς σε βρήκα Χρυσάνθη! Καταρχάς, θέλω να μου πεις, πώς ξεκίνησε για εσένα το ταξίδι της συγγραφής;

Χ.Ι.: Καλώς ανταμώσαμε! Το ταξίδι της συγγραφής ξεκίνησε για μένα ταυτόχρονα με το ταξίδι της… γραφής! Σχεδόν από τότε που έμαθα γραφή ξεκίνησα και να γράφω! Με θυμάμαι στο δημοτικό να γράφω διηγήματα και να ξεκινάω μυθιστορήματα. Μετά, στο γυμνάσιο, προέκυψε και η ποίηση. Πλέον ασχολούμαι κατεξοχήν με την ποίηση, αλλά πειραματίζομαι κατά καιρούς και με τον πεζό λόγο. Η συγγραφή είναι κάτι μαζί με το οποίο μεγάλωσα, διαμορφώθηκα, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου και ο καλύτερος, για μένα, τρόπος για να εκφραστώ. Την αντιμετώπιζα από την αρχή ως κάτι ιερό και έτσι παραμένει μέχρι σήμερα.

Η ποίηση είναι ένα ομολογουμένως δύσκολο μονοπάτι. Εσύ, πώς αποφάσισες να το περπατήσεις;

Χ.Ι. : Νομίζω πως είναι καθαρά θέμα κλίσης, δηλαδή ένας αξιόλογος πεζογράφος ενδεχομένως να μην μπορεί να γράψει ούτε δύο στίχους και αντιστοίχως ένας κορυφαίος ποιητής ίσως δεν μπορεί να γράψει ούτε μια σελίδα σε πεζό. Θεωρώ πως δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα είδη, παρά μονάχα άνθρωποι που έχουν έμφυτο ταλέντο για το ένα ή για το άλλο. Σχετικά με μένα, δεν ήταν απόφασή μου να γράψω ποίηση, εγώ από μικρή με το πεζό ήθελα να ασχοληθώ και με αυτό ξεκίνησα. Η ίδια η ποίηση ήρθε και με βρήκε κάπου στα δεκατρία μου, όταν έγραψα το πρώτο μου ποίημα. Από τότε μου βγαίνει εντελώς αυθόρμητα και φυσικά, με τον ίδιο τρόπο που αναπνέουμε ή περπατάμε. Το να ερμηνεύω τον κόσμο και να εκφράζω την προσωπική μου αλήθεια μέσω στίχων είναι κάτι που μου προσφέρει απίστευτη ψυχική απόλαυση. Δεν έχω ξεχάσει την επιθυμία μου για το πεζό, αλλά η ενασχόληση με την ποίηση νιώθω πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Δεν μπορώ να με φανταστώ να μη γράφω.

Ποιες οι επιρροές σου; Ποιους/ες συγγραφείς θαυμάζεις;

Χ.Ι. : Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για συγκεκριμένες επιρροές, πάντως έχω αρκετή αδυναμία στον Ρίτσο, τον Λειβαδίτη και τον Λάσκαρη.

Είναι δύσκολο ή εύκολο κάθε φορά να μετατρέψεις την ιδέα σου σε ποίημα;

Χ.Ι. : Δεν γράφω ποτέ κατόπιν παραγγελίας ούτε λέω από μέσα μου πως τώρα θα καθίσω και θα γράψω ένα ποίημα. Σε αυτήν την περίπτωση υποθέτω πως δεν θα ήταν εύκολο να προκύψει κάποιο αξιόλογο κείμενο. Όταν όμως μια εικόνα ή κάποιο ερέθισμα πυροδοτήσει την έμπνευση και αυτή συνειρμικά φέρει κάποια ιδέα (ιδέα που συνήθως προϋπάρχει στο μυαλό), τότε θα έλεγα πως δεν είναι δύσκολο να γραφεί ένα ποίημα. Για την ακρίβεια, σε λίγα λεπτά είναι έτοιμο. Μου αρέσει να κρατώ το ποίημα έτσι ατόφιο, όπως γεννήθηκε από την έκρηξη της έμπνευσης. Το ξαναδιαβάζω λίγο καιρό μετά με πιο νηφάλια ματιά για να δω αν όντως αξίζει και να διορθώσω κάποιον στίχο ή μερικές λέξεις. Έχω την ευτυχία να αισθάνομαι ότι καταφέρνω σε κάθε ποίημα να εκφράσω αυτό περίπου που θέλω κάθε φορά να πω. Και χαίρομαι που οι λέξεις είναι φίλες μου και μου επιτρέπουν να αποτυπώσω με ακρίβεια τις σκέψεις μου.

Υπήρξαν πιθανώς μηνύματα που θέλησες να περάσεις μέσα από τα γραπτά σου; Θα έπρεπε πιστεύεις ένας οποιοσδήποτε καλλιτέχνης, εφόσον έχει αυτή τη δυνατότητα, να περνάει μηνύματα μέσα από την τέχνη του;

Χ.Ι. : Δεν θα το έλεγα ότι επιδιώκω να περάσω κάποιο μήνυμα. Προφανώς βέβαια με τα ποιήματά μου κάτι θέλω να πω, παρουσιάζω δηλαδή τη δική μου κοσμοθεωρία, το δικό μου σύστημα ιδεών. Αν κάτι από αυτά που γράφω έχει απήχηση, επηρεάσει κάποιον, δώσει σε έναν αναγνώστη μια καινούργια οπτική, του προκαλέσει μια ωραία σκέψη, έχει καλώς. Αυτός είναι και ο λόγος ύπαρξης της τέχνης, αυτό κάνουν εκ των πραγμάτων όσοι εκφράζονται μέσω της τέχνης. Δεν ξέρω ωστόσο αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας καλλιτέχνης «πρέπει» να περνάει κάποιο μήνυμα. Αν σκοπός της τέχνης γίνει να περνάει συγκεκριμένα μηνύματα, τότε μιλάμε για τέχνη στρατευμένη, και όχι για αυθόρμητη, ειλικρινή, πηγαία.

Ας περάσουμε τώρα στο βιβλίο. Θέλω να μου μιλήσεις καταρχάς για την όλη διαδικασία. Πώς φτάσαμε από την αρχική ιδέα στην έκδοσή του;

Χ.Ι. : Πάντα υπάρχει η ιδέα για ένα βιβλίο, αρκεί να υπάρχει το υλικό! Είχαν περάσει τέσσερα χρόνια από την προηγούμενη ποιητική μου συλλογή, τους «Τεθλασμένους χρόνους», που εκδόθηκαν το 2017 από τις Εκδόσεις Βακχικόν, οπότε αισθάνθηκα ότι είχε έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα. Διαβάζοντας προσεκτικά τα ποιήματα που είχα γράψει όλο αυτό το διάστημα, θεώρησα πως όντως έχω κάτι καινούργιο να πω και πως η γραφή μου εξελίχθηκε. Αν δεν το πίστευα αυτό, δεν θα προχωρούσα σε έκδοση. Έτσι λοιπόν προέκυψε η τρίτη μου ποιητική συλλογή, το «Lacrimosa» μου, από τις Εκδόσεις Βακχικόν, με τριάντα εφτά ποιήματα υπαρξιακού και κοινωνικού περιεχομένου, στα οποία κύριες ιδέες είναι ο χρόνος, οι χαμένες ευκαιρίες της ζωής μας, η αυτοπραγμάτωση, η ευθύνη μας απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους. Όλα αυτά τα έδεσα με ένα «βροχερό» εξώφυλλο, το οποίο είναι φωτογραφία δική μου!

Διέκρινα σε ένα αρκετά μεγάλο βαθμό απαισιοδοξία στα γραπτά σου. Προς τι αυτό;

Χ.Ι. : Γράφω για αυτά που με ενοχλούν, για αυτά που με προβληματίζουν, για τις ανθρώπινες αδυναμίες, για τα λάθη μας και για την πλάνη μας. Για αυτά που με κεντρίζουν και με πληγώνουν. Ένα αισιόδοξο ή χαρούμενο ποίημα δεν έχει λόγο ύπαρξης για μένα. Εξάλλου οι άνθρωποι σπάνια γράφουν όταν είναι χαρούμενοι. Συνήθως γράφουν όταν κάτι τους καίει. Δεν είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος, αλλά είναι η δύσκολη πλευρά του κόσμου και της ύπαρξής μας που με απασχολεί ποιητικά.

Ως άνθρωποι, απομακρυνόμαστε πλέον από τις στιγμές; Ζούμε μηχανικά;

Χ.Ι. : Είναι στο χέρι του κάθε ανθρώπου το πώς θα ζήσει τη ζωή του. Μονίμως ο άνθρωπος έχει μια τάση να βολεύεται, να επιζητά τη ρουτίνα του, να φοβάται τις αλλαγές ή το ρίσκο, να επαναπαύεται. Υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν πάντα αυτοί που ζούνε τη ζωή τους ολόκληρη μηχανικά και άλλοι που κυνηγούν την κάθε στιγμή. Και φυσικά υπάρχουν και αυτοί που προσπαθούν να ισορροπήσουν στο ενδιάμεσο. Νομίζω πως αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου, το αν καταφέρνει δηλαδή να ζήσει πραγματικά τη ζωή του και να έρθει όντως σε επαφή με τα θέλω του, και είναι μια ιδέα που με απασχολεί κι εμένα ποιητικά σε μεγάλο βαθμό.

Πιστεύεις ότι έχουμε φτάσει πλέον σε ένα τέλμα και θα έπρεπε ίσως να κάνουμε επανεκκίνηση;

Χ.Ι. : Νιώθω πως οι άνθρωποι έχουμε μια ρομαντική-νοσταλγική τάση να εξιδανικεύουμε το παρελθόν και να θεωρούμε πως οι παλιότερες γενιές ζούσαν καλύτερα. Όχι, δεν πιστεύω πως σήμερα ειδικά έχουμε φτάσει σε τέλμα, όχι σε μεγαλύτερο βαθμό τουλάχιστον απ’ ότι σε προηγούμενες εποχές. Πιστεύω ωστόσο ακράδαντα στις προσωπικές καθημερινές επανεκκινήσεις. Νομίζω πως το μόνο πράγμα που μπορεί να «σώσει» τον κόσμο είναι να γίνει ο καθένας από εμάς η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Πρέπει να βρισκόμαστε σε συνεχή σύγκριση με τον χθεσινό εαυτό μας, να βελτιωνόμαστε προσωπικά, να εξελισσόμαστε, να ωριμάζουμε, να διευρύνουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες και παράλληλα να γινόμαστε καλύτεροι και πιο υπεύθυνοι και ως πολίτες.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια; Τι να περιμένουμε στο μέλλον από’ σένα;

Χ.Ι. : Ελπίζω να προκύψουν πολλές ακόμα ποιητικές συλλογές, να συνεχίσω να γράφω και να εξελίσσομαι στο παιχνίδι με τους στίχους, τις λέξεις, τα νοήματα. Θα ήθελα να είμαι ωριμότερη ποιητικά από βιβλίο σε βιβλίο. Ελπίζω κάποια στιγμή να προκύψει μια συλλογή διηγημάτων και –γιατί όχι;– και κάποιο μυθιστόρημα. Τελευταία, μέσα από πειραματισμούς και με αφορμή κάποια πρότζεκτ που ανέλαβα, συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου αρέσει όταν μια λογοτεχνική ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Θέλω κάποια στιγμή να ασχοληθώ με κάτι που θα συνδυάζει την ιστορική έρευνα με τη μυθοπλασία.

Χρυσάνθη, σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διέθεσες και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου!

Για την ομάδα του Authoring Melodies, Δημήτρης Μπονόβας

Συνέντευξη στην Τζένη Κουκίδου και το koukidaki.gr

Τον Αύγουστο του 2021, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικης συλλογής Lacimosa, έδωσα συνέντευξη στην Τζένη Κουκίδου και τη λογοτεχνική της ιστοσελιδα koukidaki.gr

Γιατί γράφετε;

Από ανάγκη, από εσωτερική παρόρμηση, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, επειδή δίνει νόημα στις ώρες και στις μέρες μου. Γράφω από τόσο μικρή ηλικία και το γράψιμο είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ζωή μου που είναι πλέον βασικότατο στοιχείο της ίδιας μου της ύπαρξης, τόσο απαραίτητο και σημαντικό όσο η αναπνοή. Προφανώς, ο κάθε άνθρωπος έχει βρει –ή ψάχνει να βρει– έναν τρόπο για να εκφράζεται, να επικοινωνεί, να πραγματώνεται˙ εγώ τα έχω βρει όλα αυτά στο γράψιμο.

Ποιες εικόνες ή συναισθήματα αποτελούν αφορμές για δημιουργία;

Ο ήλιος – και τα παιχνίδια του ήλιου σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή πάνω σε μια επιφάνεια. Η βροχή, το ηλιοβασίλεμα. Το φεγγάρι, ειδικά όταν ο ουρανός δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμα εντελώς. Η θάλασσα. Ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο κτίριο. Οτιδήποτε βέβαια μπορεί να σταθεί αφορμή για δημιουργία. Κάποιες περίοδοι η ανάγκη για έκφραση είναι εντονότερη και η έμπνευση ενεργοποιείται τόσο συχνά και τόσο αναπάντεχα.

Πώς λογαριάζεται η επιτυχία ενός βιβλίου για εσάς;

Καταρχάς, δεν γράφεις ένα βιβλίο για να «κάνει επιτυχία» ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι η επιτυχία αυτήν που έχεις κατά νου. Γράφεις ένα βιβλίο επειδή έχεις ανάγκη να το γράψεις και ελπίζεις να «επικοινωνήσεις» με αυτούς που θα το διαβάσουν. Γενικά, είναι λίγο δύσκολο να προσδιοριστεί η έννοια της επιτυχίας όταν μιλάμε για βιβλία στην Ελλάδα –και μάλιστα για ποιητικά βιβλία–, δεδομένου ότι η λογοτεχνία δεν αγκαλιάζεται στη χώρα μας στον βαθμό που θα μπορούσε… Επιτυχία για μένα είναι η ίδια η έκδοση του βιβλίου, το να κάνεις δηλαδή το τολμηρό βήμα και να ανοιχτείς στο αναγνωστικό κοινό. Επιτυχία είναι να το διαβάσουν άνθρωποι με τους οποίους δεν γνωρίζεσαι. Επιτυχία είναι να αρέσει το βιβλίο σε αυτούς που εκτιμάς και σε αυτούς που αγαπούν τη λογοτεχνία. Και φυσικά η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να σου πει κάποιος αναγνώστης –γνωστός σου ή άγνωστος–  πόσο τον άγγιξε κάποιο ποίημα ή κάποιος στίχος.

Αν έπρεπε να περιγράψετε τη συλλογή Lacrimosa με μία λέξη ή μια φράση, ποια θα ήταν αυτή;

Προβληματισμός.

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σας έργο και γιατί;

Το αγαπημένο μου από αυτό το βιβλίο, το «Lacrimosa», θα έλεγα πως είναι το ποίημα «Μια αλήθεια», το οποίο έχω διαλέξει και για το οπισθόφυλλο: «Το τελευταίο μπάνιο. / Λεία και στιλπνά τα σώματά μας / μέσα στην υγρή σιωπή της θάλασσας. / Ένα ένδοξο απόγευμα / που μας αξίωσε / με μια ρωγμή αλήθειας. / Κι η βάρκα αραγμένη στη στεριά / τα ταξίδια που δεν ταξίδεψε. / Τα τζιτζίκια, / το κρυφτό παιχνίδι του ήλιου. / Τολμήσαμε. / Δίχως να νιώσουμε πώς / βρεθήκαμε κιόλας στη σκιά». Η αναζήτηση της «αλήθειας» είναι νομίζω ένας από τους βαθύτερους υπαρξιακούς στόχους του ανθρώπου και είναι και μια ιδέα που με βασανίζει έντονα ποιητικά. Το συγκεκριμένο ποίημα είναι βιωματικό, με την έννοια ότι σχηματίστηκε στο μυαλό μου ως ιδέα όσο βρισκόμουν μέσα στο νερό σε μια υπέροχη παραλία ένα απόγευμα του Αυγούστου, με τα τζιτζίκια να ακούγονται, τον ήλιο να δύει και μια βάρκα να βρίσκεται σχεδόν ξεχασμένη στην άμμο. Αισθάνθηκα όντως εκείνη τη στιγμή ότι βίωσα «μια αλήθεια», η οποία βέβαια γλίστρησε γρήγορα, όπως όλες οι αλήθειες που βιώνουμε. Κάποια στιγμή βρέθηκα στη σκιά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δύει ο ήλιος της ζωής μας, πριν προλάβουμε να ανακαλύψουμε όλα τα μυστικά της ύπαρξης μας.

Αν δεν υπήρχε η ποίηση στη ζωή σας, με τι θα είχατε ασχοληθεί; Με ποιον τρόπο θα εκφραζόσασταν; Πώς;

Μου αρέσει πολύ η φωτογραφία, ασχολούμαι ερασιτεχνικά αρκετά χρόνια. Το εξώφυλλο μάλιστα του «Lacrimosa» (όπως και των δύο προηγούμενων ποιητικών μου συλλογών) είναι φωτογραφία δική μου. Επίσης, η μεγάλη αγάπη της ζωής μου –εκτός από την λογοτεχνία– είναι ο κινηματογράφος, οπότε θα μπορούσα να με φανταστώ σκηνοθέτιδα.

Μοιραστείτε ένα όνειρό σας, μια σκέψη ή έναν στόχο.

Μόνιμο όνειρο είναι πάντα το πεζό. Θα ήθελα κάποια στιγμή να γράψω μια ολοκληρωμένη συλλογή διηγημάτων ή ένα μυθιστόρημα. Αλλά πέρα από αυτό, ελπίζω να συνεχιστεί το ταξίδι της ποίησης, να μην τελειώσει ποτέ!

Συνέντευξη στη στήλη Συγγραφικές Εξομολογήσεις του Literature.gr

 

Τον Αύγουστο του 2021, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής μου Lacrimosa, έδωσα συνέντευξη στο λογοτεχνικό περιοδικό Literature.gr στη στήλη "Συγγραφικές Εξομολογήσεις"

Τα παιδικά μου χρόνια …..

Ήταν όμορφα, ήρεμα, με μια οικογένεια από την οποία πήρα –και παίρνω– πολλή αγάπη.

Το πρόσωπο στην ζωή μου που με επηρέασε πιο πολύ από όλα……

Πολλά και κανένα.

Μου αρέσει να περνώ ώρες …

Γράφοντας, διαβάζοντας, κάνοντας βόλτες, βλέποντας ταινίες.

Τα πρώτα μου αναγνώσματα….

Ελληνική μυθολογία, Οι Πέντε Φίλοι, Οι Μυστικοί Εφτά και μεγάλος έρωτας με το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.

Αν δεν έγραφα θα είχα διαλέξει…

Πραγματικά, δεν έχω ιδέα. Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η ενασχόληση μου με το γράψιμο δεν περιορίζεται στη λογοτεχνία, αλλά είναι και η δουλειά μου, καθώς εργάζομαι σε περιοδικό. Η άλλη μεγάλη μου αγάπη πάντως είναι ο κινηματογράφος. Θα μου άρεσε να ήμουν κριτικός ταινιών ή σκηνοθέτρια.

Η  προσωπικότητα που θα  ήθελα να γνωρίσω …

Αριστοτέλης, Ρίτσος, Ταρκόφκσι.

Η δυσκολότερη ερώτηση για εμένα ήταν ….

Πραγματωνόμαστε ποτέ; Γινόμαστε αυτοί που θα μπορούσαμε να γίνουμε; Υποθέτω ότι αυτήν την απάντηση ψάχνω να βρω και μέσα από το γράψιμο.

Αν άλλαζα κάτι στην κόσμο θα ήταν ……

Να ήμασταν λιγότερο επικριτικοί ο ένας με τον άλλον, να δεχόμασταν τη διαφορετικότητα, να αφήναμε τέλος πάντων τους άλλους να ζήσουν όπως θέλουν τη ζωή τους.

Αν ένας νέος  άνθρωπος με ρωτούσε πως  είναι η ζωή ενός συγγραφέα θα του έλεγα….

Ενδιαφέρουσα. Μοναχική.

Μετανιώνω που….

Ουσιαστικά για τίποτα. Θεωρώ πως κάθε φορά παίρνω την καλύτερη δυνατή απόφαση ανάλογα με τα εκάστοτε δεδομένα. Ακόμα κι αν κάτι αποδειχτεί «λάθος» εκ των υστέρων, ήταν «σωστό» εκείνη τη στιγμή.

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα ήταν…

«Ο Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι.

Οι  δικοί μου λογοτεχνικοί ήρωες ….

Είμαι εγώ, είναι άνθρωποι που ξέρω, είναι άνθρωποι για τους οποίους έχω μονάχα ακούσει, που αποκτούν με έναν αξιοπερίεργο τρόπο μια ολόδική τους ζωή στη φαντασία μου.

Ένας εκδότης οφείλει…

Να αντιμετωπίζει το βιβλίο πρώτα ως πνευματικό προϊόν και έπειτα ως εμπορικό.

Οι κριτικοί λογοτεχνίας…..

Θα ήθελα να αγκάλιαζαν με περισσότερη αγάπη τους νέους/πρωτοεμφανιζόμενους λογοτέχνες.

Στην Ελλάδα  του σήμερα η συγγραφή…

Συνεχίζεται ακάθεκτη και αυτό μ’ αρέσει, αλλά θα ήθελα να τη δω λίγο πιο στενά συνδεδεμένη με τα προβλήματα και τα ζητήματα της εποχής μας. Θα την ήθελα λίγο πιο «ανήσυχη» και με πιο έντονο στίγμα. Και κάτι άλλο: θα έπρεπε να είναι λιγότερο «απαξιωμένη», με την έννοια ότι υπάρχει γενικά η αίσθηση ότι η συγγραφή είναι χόμπι και όχι επάγγελμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και σε οικονομικό επίπεδο.

Με ενδιαφέρουν οι ….

Οι τέχνες, ο πολιτισμός, οτιδήποτε εξυψώνει το πνεύμα. Αισθάνομαι ότι αυτό είναι το πεδίο που αξίζει να επενδύσω και πιστεύω ότι μέσω της τέχνης μπορούν οι άνθρωποι να βελτιωθούν και οι κοινωνίες να γίνουν καλύτερες.

Με την γραφή μου στοχεύω…

Να εκφραστώ, να θέσω προβληματισμούς, να καταγράψω ερωτήματα και να «συναντηθώ» μέσω αυτών με άλλους ανθρώπους. Αλλά πάνω απ’ όλα η γραφή είναι μια ανάγκη που έχεις, όχι η επιδίωξη κάποιου στόχου.

Δεν θα έγραφα ποτέ για….

Α, δεν ξέρω. Δεν θέλω να βάλω περιορισμούς. Θέλω να δω πού αλλού μπορεί να με οδηγήσει το ταξίδι της γραφής.

Ζήλεψα το βιβλίο του/ της…

Έχω επίγνωση ότι τα βιβλία που αγάπησα περισσότερο δεν θα μπορούσα να τα γράψω, οπότε το αίσθημα της «ζήλιας» δεν έχει κανένα νόημα, δεν υφίσταται.

Η ζωή είναι όμορφη γιατί…

Γιατί έχει άπειρες επιλογές, άπειρα σταυροδρόμια και αμέτρητους αδιάβατους δρόμους. Και γιατί την ομορφιά της μπορείς να την ανακαλύψεις στα πιο απίθανα, απρόσμενα και «ασήμαντα» μέρη, αρκεί να ξέρεις να ψάχνεις.

Η πιο σημαντική συμβουλή που άκουσα σε σχέση με την συγγραφή…

Προσωπικά, δεν επηρεάζομαι από συμβουλές. Θεωρώ πάντως πως μια χρήσιμη συμβουλή για κάποιον που φιλοδοξεί να γράψει λογοτεχνία είναι να διαβάζει λογοτεχνία.

Θα τα παρατούσα όλα για….

Για τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι που θα με έκανε να ανατρέψω τη ζωή που εντελώς συνειδητά έχω διαμορφώσει μέχρι σήμερα. Δεν είναι και του χαρακτήρα μου.

Η αγαπημένη μου λογοτεχνική φράση ανήκει στον / στην …

Μου έκαναν εντύπωση και έβαλαν ένα λιθαράκι στον τρόπο σκέψης μου πολλές φράσεις/απόψεις/τοποθετήσεις που διάβασα στην «Αθανασία» του Κούντερα.

Αφορμή για το τελευταίο μου βιβλίο…

Το τελευταίο μου βιβλίο (καθώς και τα δύο προηγούμενα) είναι ποιητικό, οπότε δεν υπάρχει συγκεκριμένη αφορμή για να γράψεις ποίηση! Αφορμή στην ποίηση είναι τα πάντα και πρώτα απ’ όλα η ίδια η ανάγκη να γράψεις.

Το επόμενο μου βιβλίο…..

Λογικά θα είναι πάλι ποιητική συλλογή, εκτός αν νιώσω ότι ήρθε η ώρα να βγάλω προς τα έξω τα διηγήματά μου, με τα οποία πειραματίζομαι κατά καιρούς. Το πεζό γενικά αποτελεί έναν συγγραφικό στόχο, αλλά προς το παρόν μάλλον αργεί…