Διήγημα «Τριάντα μέρες» στο Fractal

Τριάντα μέρες, της Χρυσάνθης Ιακώβου, αναδημοσίευση απο το Fractal (Νοέμβριος 2020)

Συνέχεια της φωνάζει. Τις περισσότερες φορές δεν το αντιλαμβάνεται καν, αλλά μετά από λίγο ακούει τη φωνή που βγαίνει από το στόμα της και μοιάζει σαν να μην είναι η δικιά της, είναι τσιριχτή, απότομη, νευρική. "Μάζεψε τα παιχνίδια σου!", "Όχι, δε θα δεις άλλα παιδικά!", "Δεν μπορώ να παίξω τώρα, παίξε λίγο μόνη σου". Μετά μετανιώνει, τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα από τις τύψεις, δεν ξέρει αν πρέπει να την αγκαλιάσει ή να τρέξει να πλύνει το πρόσωπο της για να μην την δει το παιδί σε αυτήν την κατάσταση.

Τριάντα μέρες καραντίνας. Αυτή σε παύση από τη δουλειά, η μικρή από τον παιδικό σταθμό. Ένας μήνας οι δυο τους μέσα στο σπίτι. Χωρίς γιαγιάδες και παππούδες, χωρίς φίλους, χωρίς καν τον πατέρα που βρίσκεται με την τωρινή του οικογένεια και παίρνει πού και πού κανένα τηλέφωνο. Ένας μήνας με τον τραπεζικό λογαριασμό να αδειάζει σιγά σιγά, με τα καλοριφέρ σχεδόν συνέχεια κλειστά για οικονομία στη θέρμανση και με το ψυγείο μισογεμάτο για οικονομία στο σούπερ μάρκετ.

Τριάντα μέρες που ξεκίνησαν πολύ καλά, με γέλια και παιχνίδια και χειροτεχνίες που ξεσήκωναν από το ίντερνετ. Όμως αυτές οι μέρες έγιναν ξαφνικά πάρα πολλές και αν τις προσθέσεις όλες μαζί δημιουργούν ένα βάρος ασήκωτο. Κι αυτή όσο πάει και βουλιάζει, οι ώμοι της βαραίνουν, τα γόνατά της είναι έτοιμα να λυγίσουν και της είναι πια δυσβάσταχτο να αισθάνεται και την μικρή να σκαρφαλώνει πάνω της για να παίξουν.

Πλέον δεν ξεχωρίζει το πρωί από το βράδυ, το διάστημα αυτό μοιάζει με μία συνεχόμενη ατελείωτη μέρα που όλες οι κινήσεις και οι σκέψεις και οι προτάσεις επαναλαμβάνονται χωρίς σταματημό. "Μαμά, έλα να παίξουμε!" - "Πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ", "Μαμά, πεινάω!" - "Θα με απολύσουν από τη δουλειά", "Μαμά, πού είναι ο αρκούδος μου;" - "Αν συνεχίσουμε έτσι, δε θα φτάσουν τα λεφτά".

Και ξαφνικά μια εντελώς καινούργια σκέψη έρχεται. "Καλύτερα να μ' έβρισκε μόνη μου η επιδημία, να μην είχα και τη μικρή". Δεν προλαβαίνει να τη σταματήσει, πετάγεται στο μυαλό της από το πουθενά. Δαγκώνει τα χείλη της, αρπάζει την μικρή στην αγκαλιά της και κλαίει. Και από το μυαλό της τώρα περνούν ο λογαριασμός στην τράπεζα που δε θα φτάσει, η εξόφληση της ΔΕΗ, ο φόβος ότι σύντομα θα είναι άνεργη, η βεβαιότητα της ότι είναι κακή μάνα.

Δύο ποιήματα στο BookPress

Αμφιταλάντευση

Μου χαμογελούσες

ή ήσουν βλοσυρός;

Με τα δύο πρόσωπα του Ιανού

έμαθα να ταιριάζω τις προθέσεις μου,

και το μεγάλο αίνιγμα

ποτέ μου δεν το έλυσα,

πάνω στο τεντωμένο μου σκοινί

αναποφάσιστη

στάθηκα.

 

Κατάλοιπα

Πλάγιος χρόνος

παρενθετικός

στις αντανακλάσεις

των φθινοπωρινών δειλινών,

ένα ρολόι χρυσό

μαζεύει τη σκόνη

των ετών

και των ερώτων,

διατέμνει το χρόνο στα δυο,

ατενίζει απέραντα

τα φορτία του παρελθόντος.

 

Δημοσίευση στο BookPress, 3/11/2020

Φωτο: www.xatzidakis.gr

 

Ποίημα «Οι επόμενες μέρες» στο Fractal

Το μάγουλο του παιδιού

που έκαιγε τη νύχτα

στο ημίφως του μικρού δωματίου,

κι εκείνες οι ασήμαντες έγνοιες

που γέμισαν μια ατελείωτη μέρα,

εκείνη η ευχή που ήρθε

ετεροχρονισμένα,

στις συμβάσεις των χρόνων

καταλύονται οι νόμοι, οι κανόνες και οι ανάγκες

κι όλα αυτά που ρυθμίζουν

τις σύντομες ζωές των ανθρώπων,

τι ζοφερό φως

φέρνει η επόμενη μέρα,

σαν μια πεταλούδα

που φτερουγίζει άσκοπα

περιμένοντας μιαν άνοιξη να 'ρθει.

 

Δημοσίευση στο Fractal, 29/4/2020