Παρελθοντολάγνοι

Ω νοσταλγία, που μέσα σου χανόμαστε. Που πασπαλίζουμε τις αναμνήσεις με μαγεία και τις κάνουμε ακατανίκητες, ασυναγώνιστες. Που στυλώνουμε τα μάτια εμμονικά σε ένα παρελθόν ουτοπικό, που υπήρξε και δεν υπήρξε, που το πλάσαμε πιο πολύ από ανάγκη, κι από ανοησία ακόμα.

Παλιότερα όλα ήταν καλύτερα. Ο κόσμος πιο τίμιος και πιο αγνός, οι πόλεις πιο ανθρώπινες, οι συνθήκες ζωής καλύτερες, τα τραγούδια ομορφότερα και οι ταινίες ενδοξότερες. Και ο κόσμος είχε καλύτερους ηγέτες και περισσότερους ήρωες. Και εμείς ήμαστε σαφώς πιο ευτυχισμένοι.

Τρίχες. Αυτές είναι θεωρίες των γέρων, που δεν έχουν πού αλλού να στρέψουν το βλέμμα, παρά πίσω. Αλλά και οι νεότεροι; Οι πενηντάρηδες θυμούνται τη φτώχεια των παιδικών τους χρόνων και την εξυμνούν σαν την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής τους. Οι σαραντάρηδες αισθάνονται υπεροπτικά μεγάλοι για να αλλάξουν ιδέες. Και οι τριαντάρηδες αναπολούν συνέχεια τα πολύχρωμα 80s και τα μοστράρουν με υπερηφάνεια στο fb.

Είναι τόσο ανόητο να πιστεύεις ότι το παρελθόν είναι εξ ορισμού καλύτερο. Ναι, υπάρχουν περίοδοι πιο ταραγμένες και πιο ήρεμες. Περίοδοι με μεγαλύτερη άνθιση και περίοδοι με ύφεση. Περίοδοι που συνέπεσαν κάποια αξιομνημόνευτα γεγονότα ή που έτυχε και έζησαν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι. Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν ξέρω -ίσως οι άνθρωποι να φοβούνται να αντιμετωπίσουν το παρόν. Ίσως να έχουν ανάγκη να κρατιούνται από κάτι ιδανικό για να μπορέσουν να διαχειριστούν το μέλλον. Ή ίσως απλώς το παρελθόν να συμβολίζει τη νιότη μας και η νιότη δεν είναι τίποτα άλλο από εκείνη την ολόφωτη περίοδο που νομίζαμε ότι μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε στη ζωή μας. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι βαθιά ανθρώπινο ή θλιβερό.  

Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2017

Για το 2017 το τοβιβλίο.net και τις εκδόσεις τοβιβλίο κυκλοφόρησαν το Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο, με τη συμμετοχη 103 λογοτεχνών και 34 εικαστικών και φωτογράφων.

Η δική μου συμμετοχή στο μήνα Ιανουάριο, με το ποίημα "Χειμώνας".

Περισσότερα για το Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2017 εδώ

και ολόκληρο το Ημερολόγιο εδώ

Βροχή

Κι όταν βρέχει αδιάκοπα

δεν είναι παρά όλα εκείνα

τα ανείπωτα λόγια των ανθρώπων

τα γεμάτα παράπονο

και ματαιωμένη ελπίδα